Posts tagged ‘มอเตอร์ไซต์’

ช่วยน้อง สอนเรา : โลกแห่งความเงียบ


บางทีผมเคยนึกแปลกๆ กับทุกๆ อย่างที่เราได้รับรู้ว่า แต่ละคนรับรู้ได้ต่างกันอย่างไรหรือไม่

เช่น สิ่งที่ เราเห็นว่าเป็นเทียนไข จริงๆ แล้วเทียนไข รูปร่างเป็นอย่างไร แต่ละคนรับรู้เหมือนกัน หรือเปล่า หรือว่า แต่ละคน การรับรู้แตกต่างกันไป แต่ “เข้าใจตรงกัน” ว่า นี่คือเทียนไข

อย่างเช่น โลกของพี่ ทองสา วรชินา อายุ 61 ปี ที่ พิการหูหนวก มาแต่กำเนิด … โลกของพี่ ทองสา ที่พี่เค้ารับรู้จะเป็นอย่างไร

พี่ทองสา ปัจจุบันมีชีวิต อยู่ในโลกส่วนตัวของแก ภายใต้การดูแลของ น้องสาว กับ น้องเขย ที่คอยดูแลพี่ชายคนนี้

รายได้ของพี่ทองสา คือ เบี้ยเลี้ยงคนพิการ ที่ได้รับเดือนละหนึ่งพันบาท สำหรับค่าใช้จ่ายในการดำรงชีพในแต่ละเดือน

 

ตอนผมเข้าไป พี่ทองสา นอนพักผ่อนอยู่ในบ้าน ผมได้ภาพนี้มาโดยไม่ได้รบกวนพี่เค้า …

พี่เค้าคงอยู่ในโลกส่วนตัวที่เงียบสงบ … จนผมไม่กล้าเรียกให้หลุดจากภวังค์

นี่เป็นอีกที่ที่เราตั้งใจจะแวะไปในทริปนี้ครับ

ช่วยน้อง สอนเรา : อายุยืน


อายุยืน
=====

หลายครั้งที่ผมได้ยินคำอวยพร ให้อายุยืน …
ผมว่าคำว่าอายุยืน จะดี ถ้าสุขภาพของเราดีด้วย

คนโบราณ จะมีกิจกรรม ที่ออกกำลังอยู่เสมอ ทำให้ร่างกายแข็งแรง สุขภาพสมบูรณ์ ดังนั้น ตอนเด็กๆ ผมจะไม่รู้สึกว่าคนที่อายุเยอะ หรือคนแก่ เป็นคนที่สุขภาพไม่ดี

เพราะคนแก่ที่ผมรู้จักทุกคนล้วนแต่แข็งแรง เดินเหินได้คล่องแคล่ว ไม่ต่างจากหนุ่มสาว

พอผมอายุมากขึ้นได้รู้จักคนมากขึ้น รวมถึงตัวเอง ก็อายุมากตามวัย … ก็เริ่มตะหนักว่า สุขภาพดีๆ ไม่ได้อยู่กับเราตลอด

ร่างกายที่เราใช้งานมาแบบไม่ได้หยุดพักหลายสิบปี ถึงวันนึงก็มีการเสื่อมสภาพ

บ้านหลังที่ห้า ที่ผมและทีมงานแวะมาวันนี้คือ บ้านของคุณยายดี พาณิชย์ อายุ 97 ปี …!
ใช่ครับ 97 ปี ฟังไม่ผิดหรอก … ผมเอง ยังแทบไม่เชื่อหู ว่า คนเราจะมีอายุได้นานขนาดนี้

เพราะคนรอบตัว ที่อยู่ในเมืองหลวง หรือ เมืองใหญ่ แค่อายุ หลักสี่ บางคนก็รีบจากไปซะแล้ว

คุณยายดี เป็นคนตัวเล็ก ผมนั่งใกล้ๆ นี่ แกเหมือนตุ๊ตาเลย
คุณยายหูไม่ดี ตามองไม่ค่อยเห็น ดังนั้น ตอนพูดคุยกันเราเลยต้องตะโกนบอกแก ถึงกระนั้น ก็ยังสื่อสารกันลำบาก

คุณยายดี อยู่กับ พี่ทองจันทร์ พิมพ์ทประกัน น้องสาว ดูแลอยู่…

ผมว่า ยายดี เป็นอีกท่านนึงที่เราเลือกที่จะมาเยี่ยมในทริปนี้ครับ … อย่างน้อย ได้เห็นลูกหลานมาให้กำลังใจ ผมว่า กำลังใจแกคงจะดีขึ้นมาเป็นโข

ช่วยน้อง สอนเรา: ผีเสื้อที่บอบบาง


จิตใจที่เข้มแข็งภายใต้ร่างกายที่บอบบาง
=========================
ผมรับทราบจากผู้ใหญ่บ้าน ว่ามีน้องที่เป็น “เด็กดักแด้” อยู่คนนึง ตอนแรกนึกว่ายังเป็นเด็กเล็กๆ

พอได้เจอกับน้อง จึงรู้ว่า น้องโตเป็นสาวแล้ว …ผมขอเรียกเธอว่า น้องฟ้า ละกันนะครับ

น้องฟ้า อายุ 23 ปี แล้ว .. เป็นเด็กดักแด้ตั้งแต่เกิด ผมเองลองค้นดู จึงพอทราบ ถึงที่มาของโรคนี้อย่างคร่าวๆ

โรคนี้เป็นโรคที่สืบกันทางกรรมพันธุ์ที่ผิดปกติ มีทั้งกลุ่ม Ichthyosis group (อิก-ไท-โอ-ซิส) และ Epidermolysis Bullosa (EB) อันแรกพบไม่บ่อย ส่วนใหญ่ จะเป็นกลุ่มหลัง

ความผิดปกติของเด็กดักแด้จะอยู่ที่เซลล์ผิวหนัง ปกติเซลล์ผิวหนังจะแบ่งตัวและเคลื่อนตัวขึ้นมาเปลี่ยนเป็นหนังกำพร้า และหนังกำพร้าจะถูกย่อยให้ละเอียดลงและหลุดออกไปเป็นหนังขี้ไคล แต่ในเด็กดักแด้ชั้นหนังกำพร้าจะไม่ยอมย่อย จะแข็งติดอยู่ ก็เลยทำให้หนาขึ้นเรื่อย ๆ

อันตราย ของเด็กดักแด้ คือ เมื่อหนังแห้งจะตึง และหดตัว ตอนแรกผิวหนังก็ชุ่มฉ่ำเพราะยังอยู่ในน้ำคร่ำ

พอคลอดออกมาโดน อากาศผิวหนังจะแห้ง พอผิวหนังแห้งจะเกิดการรัดตัว หดตัว
และดึงทุกส่วนที่เป็นช่องเปิดเช่น ตา หนังเยื่อบุตาจะปลิ้นออกมา ดึงตรงปากเยื่อ บุปากก็จะปลิ้นออกมาทำให้เกิดปัญหา ตาปิดไม่สนิท เกิดการระคายเคือง แก้วตาขุ่นมัว หรือ ถ้าปากปลิ้นก็จะทำให้เด็กดูดนม ดูดน้ำไม่ได้

เด็กดักแด้ที่อาการไม่ รุนแรงสามารถดำรงชีวิตได้ตามปกติ แต่เขาจะเสี่ยงต่อการติดเชื้อและสูญเสียความร้อนทางผิวหนังได้ง่าย

ผมเจอน้องฟ้า น้องฟ้าผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากของชีวิตมาแล้ว 23 ปี การพูดการจาของน้องฟ้าเป็นคนปกติเหมือนเราๆ ท่านๆ ผมเอง ว่า กริยามารยาทออกจะน่ารัก และ ความคิดความอ่านดูมีเหตุมีผลดี

น้องบอกว่า เรียนจบแล้วตอนนี้อยู่บ้านเฉยๆ เพราะ ไปทำงานที่ไหน ก็ไม่มีใครรับ ใจเอง อยากมีชีวิตเหมือนคนปกติเค้า … ไม่อยากเก็บตัวอยู่กับบ้านแบบนี้ แต่ ก็เข้าใจที่คนส่วนใหญ่เมื่อพบ ก็จะรู้สึกกลัว …

เหมือนที่ผมเคยดูในหนัง เรื่อง Transcendence ที่มีคำกล่าวอยู่หนึ่งคำที่ผมชอบมากคือ … “มนุษย์จะกลัว..ในสิ่งที่ไม่เข้าใจ”

ผมและพี่ๆ ที่มา survey ครั้งนี้ เข้าใจ ในตัวน้องฟ้า ครับ และ อยากเป็นกำลังใจให้น้องฟ้า แม้จะกำลังใจเล็กๆ น้อยๆ แต่ก็อยากให้รู้ว่า … ในสังคมของเรานี้ .. ก็มีอีกหลายคน ที่ อยากที่จะแบ่งปัน ความสุข ให้กัน …

ถึงแม้จะเป็น่ส่วนน้อยๆ แต่ รวมๆ กัน ก็ช่วยให้วันนั้น เป็นวันหนึ่ง ที่มีความสุข ได้เช่นกัน

อ่านเพิ่ม

http://www.inderm.go.th/inderm_sai/health1.html

คนเรามีชีวิตอยู่เพื่ออะไร


วันนี้หลังเลิกงานผมนั่งดู clip นี้ เป็นคลิป ของ ไต้หวัน
เชื่อว่าหลายคนคงเคยดูมาแล้ว ผมเองก็เคยดูมากหลายรอบ แต่รอบนี้ ให้ความรู้สึกดีกว่ารอบไหนๆ …เพราะมีคนทำ Subtitle ให้เข้าใจความหมาย (ต้องขอบคุณจริงๆ เพราะฟังภาษาจีนไม่ออก)

คลิปถ่ายทอดเรื่องจริง ของ คนไต้หวันกลุ่มนึงที่ ชีวิตวัยหนุ่ม ก็โลดแล่น เหมือน อย่างที่หลายๆ คนเคยทำ …จวบจนอายุเริ่มมากขึ้น จนอายุเฉลี่ยในกลุ่ม 81 ปี

ภรรยา ของคนในกลุ่มจากไปแล้ว ทำให้ชีวิตที่เคยสดชื่นเริ่มเหี่ยวเฉา และด้วยวัยขนาดนี้ แต่ละคนย่อมมีความไม่สมบูรณ์ เหมือนวัยหนุ่ม คนนึงหูตึง คนนึงเป็นมะเร็ง คนนึงเป็นโรคหัวใจ คนนึงเป็นไขข้อเสื่อม …

ชีวิตพวกเค้าเริ่มหงอยกว่าเดิม จนกระทั่งวันหนึ่ง สมาชิกในกลุ่มได้จากไปอีก ความเศร้า ความเหงา มาแทนที่ชีวิตชีวา ที่แทบไม่เหลือ …. จนกระทั่ง หัวหน้าโจก ตบโต๊ะ บอกกับกลุ่มว่า …ออกไปซิ่งกันเถอะนั่นแหล่ะ …

คนธรรมดาอายุขนาดนี้แค่ เดินเหิน ปกติ ก็ยังยาก แต่ ทั้งหมด มุมานะ เตรียมพร้อมร่างกาย หกเดือน แล้ว โดดควบมอเตอร์ไซต์คู่ใจวิ่งกันเกือบสองอาทิตย์ ระยะทางเป็นพันกิโล… เรียก “ชีวิตซู่ซ่า” กลับคืนมาอีกครั้ง

 

 

 

ประเด็นไม่ได้ให้ไปขี่มอเตอร์ไซต์นะครับ แต่ อยากให้ มี “เพื่อน” และ งานอดิเรก ที่ ทำร่วมกันไว้ ไม่ว่าจะทำอะไรมันก็ดีหมด แล้วก็ รักษาสุขภาพ ร่างกาย ให้มันใช้ได้ (ดี) ให้นานๆ

ว่าแล้ว กลับไปก็ไปออกกำลังกายกันนะครับ เดี๋ยว จะฟิต สู้ คุณปู่ ในคลิปไม่ได้

 

ก่อนจากกัน แถมให้อีก ชุดครับ

 

“ของเล่น” ที่พ่อฝากมา


2 Jan 2010

..อยากได้…
ความรู้สึกนี้ เกิดขึ้นตอนที่เดินผ่าน ร้านขาย มอเตอร์ไซต์ เมื่อวาน…

เมื่อวานนี้ หลังจากตัดสินใจ “หักดิบ” เอาชนะอาการบ้านหมุน โดยการ ออกเดินจากบ้านไปที่ทำงาน …ระยะทางประมาณ สิบกิโล.. ช่วงก่อนถึง สามแยกเตาปูน สายตาก็ “ป๊ะ” เข้ากับ รถมอเตอร์ไซต์คันนึง ที่จอดอยู่หน้าร้าน นัดพบเตาปูน

นี่เป็นครั้งที่สองหลังจาก เห็นครั้งแรก ในงาน Motorshow

ความที่ตัวเอง เป็นคนที่ชอบ ชับ และ ขี่ มาตั้งแต่เด็ก ..พอเห็น รถ หรือ มอเตอร์ไซต์สวยๆ ก็เลยอดใจไม่ได้ เป็นต้องเข้าไป ลูบๆ ตลำๆ

เจ้าคันนี้ ก็เช่นกัน ..ด้วยความที่ออกแบบ ออกมาดู อวกาศหน่อยๆ บวกกับความเป็น Scooter โดย ทำให้ตัวออกดูป้อมๆ ทำให้ มันดู เหมาะกับคนตัวใหญ่ อย่างพี่ป๋อง มากกว่า รุ่นอื่นๆ ที่เคยออกมา…

ขี่ได้ไม่น่าเกลียด …ว่างั้นเหอะ

สอบถามราคาเรียบร้อย ..แพงเอาเรื่อง รุ่นๆ อื่นๆ อย่าง
Fino หรือ Wave เค้าขายกัน สามสี่หมื่น ..เจ้่า Honda PCX นี่ ล่อไป เจ็ด….

เจ้านี่ถึงกับสะดุด

แต่อย่างว่าแหล่ะ …เวลาอยากได้อะไร ก็เห็นอะไรเป็นดีไปหมด ..

เจ้าราคาที่ว่าแพง ก็ น่าจะเป็นเพราะ อุปกรณ์ต่างๆ ให้มาเยอะ … มีแม้กระทั่ง ระบบกันขโมย

แต่นี่แค่เดินผ่านร้าน ดังนั้น อย่าวู่วาม …ต้องยืนรอให้น้ำลายไหลเสียก่อน …ค่อยซื้อ …
ครั้งนี้ ก็เช่นกัน แวะเข้ามาดู เฉยๆ ใจอยากได้ก็จริง แต่ ก็ ติดอยู่สองข้อ…(แถวบ้านเรียก “ข้ออ้าง”)
อันแรก …จะขี่มอเตอร์ไซต์จริงๆ เหรอ รถเก๋ง ก็มี จักรยาน ก็ ถีบ เอา มอเตอร์ไซต์อีกครับ …จะจัดคิวยังไง …เยอะเกิน
อันที่สอง … แฮะ แฮะ ถึงจะขี่เป็นตั้งแต่ ป.4 ขายังเขย่งไม่ถึง แต่ จนป่านนี้ ก็ยังไม่เคยมี ใบขับขี่กับเค้าสักที ขี่รถในกรุงเทพฯนี่ โดนตรวจกันบ่อยด้วย เดี๋ยวจะ ซวยเอา

แค่สองเหตุผล ก็ ทำให้ลังเลได้ล่ะ …

มานึกๆ ดู Man and Toy นี่ แยกกันไม่ได้ได้ครับ  คงจะเป็นอย่างนี้ไปจนตายแหล่ะครับ …ต้องหาอะไรมา “เล่น” สนุก เรื่อยๆ โดยไม่ได้สนใจดูอายุตัวเองเลย

อะไรที่ตอนเด็กๆ หรือ หนุ่มๆ ไม่ได้ทำ ก็มาทำเอา ตอนนี้แหล่ะ

ตอนเด็ก เห็นอะไร อยากได้ไปหมด แต่ไม่มีตังส์

ตอนนี้พอมี”ตังส์” แต่ กลัวว่า จะไม่มี “แรง”

คิดไปคิดมาก็นึกถึงพ่อ ….
เด็กๆ พ่อจะซื้อของเล่นให้บ่อยๆ …ชอบอะไรก็ซื้อให้ แต่ มีเงื่อนไข ว่าต้องตั้งใจเรียน
ถึงตอนนี้ พ่่อไม่อยู่แล้ว แต่ ก็ยังฝากของให้ตลอด…
ไม่ได้ฝากใครมา แต่ ฝากไว้ที่ตัวเรา …โดยการเคี่ยวเข็ญ ให้เราตั้งใจเรียน
“จบมามีการมีงานทำ.. จะได้มีชีวิตที่ไม่ลำบาก “.. พ่อพูดอยู่เสมอๆ
ถึงตอนนี้ ก็พอมีกำลังที่จะซื้อของเล่น ของที่อยากจะได้ …
เวลาซื้ออะไร ก็จะนึกถึงพ่อ แบบนี้เสมอ…
ขอบคุณมากครับพ่อ …แล้วผมจะตั้งใจเรียนครับ…

เรียนรู้ที่จะใช้ชีวิต

เรียนรู้ที่จะทำให้ตัวเองมีความสุข ไร้ความทุกข์

จะได้เป็น คนที่ Happy ได้ตลอดเวลา ได้เหมือนพ่อไง ครับ..

เฮ้อ…วันนี้คิดถึงพ่อจัง…