Posts tagged ‘พ่อป่วย’

What the hell is going on…?


20 Aug 2008

เขียนชื่อเรื่องแบบนี้ เพราะ พยายาม หลีกเลี่ยงคำอุทาน ที่ไม่ค่อยจะสุภาพนะครับ

ใครเข้ามาเพราะ อยากรู้ความหมายของคำนี้ คงต้องอ่านไปเรื่อยๆ ก่อน …แล้วคาดว่า จะเข้าใจได้เอง

เมื่อวานนี้ เตรียมตัวกันอย่างดีครับ เพราะกะไว้ว่าจะไปรับพ่อกลับบ้านเสียที

นอนมาตั้งแต่ 8 July มาวันนี้วันที่ 19 Aug แล้ว กี่วันลองนับดูครับ

พ่อนอนดูเพดานกันจนเบื่อแล้ว

ช่วงนี้เอา Tibby ไปทำสีกันชนครับ เมื่อวานเลยกะว่าจะรับพ่อขึ้น Taxi กลับบ้าน ออกจาก Office เลยนั่งเรือมาลงที่ท่าวังหลัง ศิริราช

ลงเรือปั๊ปก็ตรงดิ่งไปร้านขายยาเลยเพื่อซื้อรถเข็นให้พ่อตามคำแนะนำของหมอ

มาได้ความรู้ใหม่กันแล้วว่า ถ้าคิดจะซื้อรถเข็นให้คนป่วย หรือ คนชรา ที่เรียกว่า Wheel chair สักคัน จะต้องมีเงินเริ่มต้นตั้งแต่สี่พันบาท!!!

ก่อนหน้านี้ก็ทำการบ้าน โดยพยายามดูรถเข็นจาก Web ต่างๆ ว่ามีราคาเท่าไหร่ ปรากฏว่าที่มีเห็นๆ ใน Web ไว้นั้นราคาจะเรี่มตั้งแต่ 6,000 บาทครับ คุ้นๆ ว่าร้านแถวศิริราชมีวางขายอยู่ เลยกะว่าจะไปดูแถวนั้น

ตรงไปที่ Fascino ร้านขายยาด้านหน้าโรงพยาบาล ก็ไม่ผิดหวังครับ เพราะก็มีให้เลือกหลากหลายตั้งแต่ 3,800 บาท ไปจน สามหมื่น….!

เจ้ารุ่นที่อยากได้ เป็นของ Soma ติดป้ายไว้ 7,500 แล้วลดกันเห็นๆ ให้เหลือ 7,000 บาท รุ่นนี้ดู “โอ” ที่สุดแล้วเพราะ น้ำหนักแค่ 12 Kg ในขณะที่รุ่นเหล็กชุบ ราคาไม่ถึง สี่พันนั้นหนัก 26 Kg.

จ่าย”น้อย” อาจจะต้องแบกกัน “หนัก” หน่อยครับ

“เซฟ” ค่ารถ แต่ อาจต้องเอามา”ซ่อม”ค่าหลังแทน… เหอ เหอ

ตัวอยากได้ “ของหมด” ครับวันนี้ เลยซื้อไม่ได้ ต้องมาซื้อเอาวันหลัง

….

หมอประสิทธิ์ หมอที่เป็นหมอที่ดูแลพ่อ ที่ ตึก OPD นี่ บุคคลิก  อ้วนๆ น่ารักๆ ใส่แว่น พี่ป๋องก็ว่าแกใจดี ดีนะครับ

แต่วันนี้ โขว์ความดุเหมือนกันแฮะ เพราะคุณหมอบอกว่า ต้องมี Wheel chair ก่อนถึงจะให้พ่อกลับบ้าน… ไม่ใช่คำขาด ครับ แต่ บอกมานิ่มๆ แบบนี้

คุณหมอบอกเหตุผลครับ เป็นเพราะ ห่วง และ ไม่อยากให้ พ่อ กลับมาบ้านแล้วต้องอยู่กับที่นอนอย่างเดียว เพราะไม่มีรถเข็นพาไปข้างนอก

หมอยื่นคำขาดพร้อมรอยยิ้มแบบนั้น ลูกชายหัวแก้วหัวขวาน อย่างพี่ป๋องก็ต้องลงไปหาซื้อรถอีกรอบ เพราะ อยากให้พ่อได้กลับบ้าน

สุดท้ายจบลงที่ร้านหัวมุมครับ ด้วยราคา 6,500 รุ่นเดียวกันเป๊ะ

ซื้อเสร็จแบกกลับตึก กันหลังแอ่นเลยครับ หนักเหมือนกันนิ

ออกไปเดินหาร้าน..ต่อราคา…แบกรถเช็นกลับมาตึก 72 ปี น่าจะเสียเวลาไปไม่น้อย

หมอเห็นว่าเย็นแล้ว เลยบอกว่าจะให้กลับพรุ่งนี้แทนละกัน

พ่อเลยต้องนอนอยู่โรงบาลต่ออีกวัน…เป็นวันสุดท้าย

เมื่อวานนี้ ดูเหมือนพ่อจะ ดีใจที่จะได้กลับบ้าน

การพูด ออกเสียงเยอะกว่าปกติ แต่ก็ฟังออกบ้างไม่ออกบ้างครับ เข้าใจว่า ส่วนที่ประดิษฐ์คำพูด ของพ่อ อาจยัง Recover กลับมาได้ไม่ดี

แขนขายังอ่อนแรงครับ วันนี้พี่ป๋องเลยบอกให้พ่อออกกำลังแขน เอาไว้ กลับบ้านจะได้แข็งแรงขึ้น พ่อก็น่ารักครับก็ทำตาม ไม่มีอิดเอื้อน…เห็นภาพแล้วดีใจจริงๆ เหมือนว่าพ่อจะรู้เรื่องขึ้นเยอะ

นั่งคุยกันอยู่สักพัก พ่อก็ บอกให้พี่ป๋องไปเรียกรถ Taxi ให้พ่อ เพราะ เห็นนั่งอยู่นานไม่พากลับบ้าน เลยจะกลับซะเองว่างั้น…แปดสิบแล้วยังใจร้อน เป็นวัยรุ่นเหมือนเดิม

เพลินไปกับพัฒนาการของพ่อ เลยนั่งเล่นนั่งคุยอยู่จนสามทุ่ม

ตอนก่อนจะกลับ Paulla หันมาถามพี่ป๋องว่า คุณตาเหมือนจะหายใจแรง…อืม ดูแล้วก็เป็นดังว่าจริงๆ

พี่ป๋องเลยตามพยาบาลมาดู สักพัก พยาบาลเอาเครื่องวัด oxygen มาวัด ซึ่งวัดแล้วค่าต่ำกว่าปกติ…!

ตามคุณหมอเวรเข้ามาดูสักพัก ก็ บอกว่าจะทำการ X-Ray ปอด โดยทำที่เตียงเลย

เพราะเข้าใจว่าพ่อ อาจติดเชื้อเข้าแล้ว

พี่ป๋องกลับก่อนที่ผลจะออกมา เพราะพรุ่งนี้ วันสำคัญ เหมือนกัน เพราะต้องเอางาน ไปเสนอผู้ใหญ่ เตรียมกันมาเป็นเดือน ก็เพื่อ นำเสนอในวันพรุ่งนี้ ต้องกลับไปดูความเรียบร้อยก่อน

มาวันนี้วันจันทร์ที่ 20 วันที่พ่อจะได้กลับบ้านซะที

เช้าวันนี้ถือเป็นวันจันทร์ที่ “ยุ่ง”พอสมควรครับ เพราะ นัด YTM มาซ้อม present กันก่อนรอบเอาจริง ตอนบ่าย ตอน เจ็ดครึ่ง

แปดครึ่งต้องไป Fit and Smart ครั้งที่สาม ที่ ศูนย์กีฬา

บ่ายโมงก็ต้องมี present แล้วมาเลี้ยงปิด คอร์ส กันตอน ห้าครึ่ง เย็นๆ

ระหว่าง ที่กำลังซ้อม อยู่นั้น สายจากโรงพยาบาลก็โทรเข้ามา

“คุณณรงค์ ครับ เราต้องย้ายคุณชนะ เข้าไปรักษาที่ห้อง RCU นะครับ เพราะผู้ป่วยมีอาการติดเชื้อรุนแรง”…พี่ป๋องอึ้ง นึกอะไรไม่ออกเลย เมื่อคืนจะกลับบ้านอยู่แล้วนี่หว่า

“อยากให้ญาติมาดูอาการครับ เพราะ คนป่วยอาจหัวใจหยุดเต้นได้ตลอดเวลาครับ” …

พี่ป๋องงงมาก …มันอะไรกันวะเนี่ย

================================== ต้องตามดูกันต่อ ครับ ว่า อาการพ่อจะเป็นอย่างไร …

สำหรับผู้ที่มาหาความหมายของคำนี้ครับ

What the hell is going on = นี่มันเป็น “ห่า” อะไรของมัน แนี่ย

RCU วันที่สี่ มันต้องมีอะไรดีๆ บ้างล่ะน้า


วันศุกร์แล้ว…

จบคอร์ส Young Talent ที่เรียนมาเป็นเดือนแล้ว…

เป็นไปตามที่คาด Project ไม่เสร็จ คงต้องนัดกันมาทำก่อน present วันที่ 20 สิงหา…

ดีเหมือนกัน จะได้เจอเพื่อนๆ อีก

หายไปนานๆ กลัวห่างเหิน

วันนี้บริษัทมีกีฬาสี …เริ่มสี่โมงครึ่ง

แต่กว่าจะทำงานก็เสร็จเอา หกโมงกว่า

แวะไปดูหน่อย เห็นน้องๆ สนุกสนานกัน ก็ ดีใจ

ไปวันนี้เล่นอะไรกับเค้าไม่ได้หรอก เพราะหลังยังไม่หายปวดดี

ทะลึ่งไปเล่นอะไรซนๆ เดี๋ยวได้เดี๋ยงกลับมาอีก

สี่สาวชั้นสี่ เต้น เป็น เชียร์หรีด เห็นแล้วยังขนลุกไม่หาย

โดยเฉพาะน้องมะเหมี่ยว…ของเค้าแรงจริงๆ

SP_A0009

มาศิริราช จนจะเป็นกิจวัตรประจำวัน ทำเหมือนบ้านอยู่แถวนี้

มาถึงต้องปลุกพ่อมาดูอาการหน่อย

ไม่ต้องกลัวพ่อไม่ได้พัก เพราะ นอนทั้งวันอยู่แล้ว

เที่ยวเล่นที่ไหน ไม่ได้หรอก ยังอยู่ RCU และ ใส่เครื่องช่วยหายใจอยู่เลย

“คุณสุ” พยาบาล แสนน่ารัก บอกว่า วันนี้ อาการพ่อ ดีขึ้น

ลองคุยกับพ่อดู อ๊ะ อ๊ะ พ่อ มี response … ตอนนี้ พยักหน้าได้

ให้ลองบีบมือ…อืม ยังไม่ได้ ต้องใจเย็นหน่อย อีกหน่อยก็คงได้

SP_A0010

ตอนคุยกับพ่อ พ่อ เบะ เบะ ปาก เหมือนจะร้องไห้ …ต้องหาเรื่องคุย

ให้พ่อร้องไห้ตอนนี้ไม่ได้ เพราะ ใส่ท่ออยู่

ถ้าสะอื้นขึ้นมา พ่อคงเจ็บมาก …

ชวนคุยไปเรื่อย คุยจนพ่อหลับ

ดีแล้วที่พ่อหลับเร็ว ไม่งั้น ลูกคงหลับแซง…

เหนือยเหลือเกินช่วงนี้ …แต่เห็นพ่อดีขึ้นอย่างนี้ก็หายเหนื่อย

พรุ่งนี้จะไปเยี่ยมใหม่…นะพ่อนะ