Posts tagged ‘ขี่รถไปเที่ยว’

ช่วยน้อง สอนเรา : โลกแห่งความเงียบ


บางทีผมเคยนึกแปลกๆ กับทุกๆ อย่างที่เราได้รับรู้ว่า แต่ละคนรับรู้ได้ต่างกันอย่างไรหรือไม่

เช่น สิ่งที่ เราเห็นว่าเป็นเทียนไข จริงๆ แล้วเทียนไข รูปร่างเป็นอย่างไร แต่ละคนรับรู้เหมือนกัน หรือเปล่า หรือว่า แต่ละคน การรับรู้แตกต่างกันไป แต่ “เข้าใจตรงกัน” ว่า นี่คือเทียนไข

อย่างเช่น โลกของพี่ ทองสา วรชินา อายุ 61 ปี ที่ พิการหูหนวก มาแต่กำเนิด … โลกของพี่ ทองสา ที่พี่เค้ารับรู้จะเป็นอย่างไร

พี่ทองสา ปัจจุบันมีชีวิต อยู่ในโลกส่วนตัวของแก ภายใต้การดูแลของ น้องสาว กับ น้องเขย ที่คอยดูแลพี่ชายคนนี้

รายได้ของพี่ทองสา คือ เบี้ยเลี้ยงคนพิการ ที่ได้รับเดือนละหนึ่งพันบาท สำหรับค่าใช้จ่ายในการดำรงชีพในแต่ละเดือน

 

ตอนผมเข้าไป พี่ทองสา นอนพักผ่อนอยู่ในบ้าน ผมได้ภาพนี้มาโดยไม่ได้รบกวนพี่เค้า …

พี่เค้าคงอยู่ในโลกส่วนตัวที่เงียบสงบ … จนผมไม่กล้าเรียกให้หลุดจากภวังค์

นี่เป็นอีกที่ที่เราตั้งใจจะแวะไปในทริปนี้ครับ

ช่วยน้อง สอนเรา : อายุยืน


อายุยืน
=====

หลายครั้งที่ผมได้ยินคำอวยพร ให้อายุยืน …
ผมว่าคำว่าอายุยืน จะดี ถ้าสุขภาพของเราดีด้วย

คนโบราณ จะมีกิจกรรม ที่ออกกำลังอยู่เสมอ ทำให้ร่างกายแข็งแรง สุขภาพสมบูรณ์ ดังนั้น ตอนเด็กๆ ผมจะไม่รู้สึกว่าคนที่อายุเยอะ หรือคนแก่ เป็นคนที่สุขภาพไม่ดี

เพราะคนแก่ที่ผมรู้จักทุกคนล้วนแต่แข็งแรง เดินเหินได้คล่องแคล่ว ไม่ต่างจากหนุ่มสาว

พอผมอายุมากขึ้นได้รู้จักคนมากขึ้น รวมถึงตัวเอง ก็อายุมากตามวัย … ก็เริ่มตะหนักว่า สุขภาพดีๆ ไม่ได้อยู่กับเราตลอด

ร่างกายที่เราใช้งานมาแบบไม่ได้หยุดพักหลายสิบปี ถึงวันนึงก็มีการเสื่อมสภาพ

บ้านหลังที่ห้า ที่ผมและทีมงานแวะมาวันนี้คือ บ้านของคุณยายดี พาณิชย์ อายุ 97 ปี …!
ใช่ครับ 97 ปี ฟังไม่ผิดหรอก … ผมเอง ยังแทบไม่เชื่อหู ว่า คนเราจะมีอายุได้นานขนาดนี้

เพราะคนรอบตัว ที่อยู่ในเมืองหลวง หรือ เมืองใหญ่ แค่อายุ หลักสี่ บางคนก็รีบจากไปซะแล้ว

คุณยายดี เป็นคนตัวเล็ก ผมนั่งใกล้ๆ นี่ แกเหมือนตุ๊ตาเลย
คุณยายหูไม่ดี ตามองไม่ค่อยเห็น ดังนั้น ตอนพูดคุยกันเราเลยต้องตะโกนบอกแก ถึงกระนั้น ก็ยังสื่อสารกันลำบาก

คุณยายดี อยู่กับ พี่ทองจันทร์ พิมพ์ทประกัน น้องสาว ดูแลอยู่…

ผมว่า ยายดี เป็นอีกท่านนึงที่เราเลือกที่จะมาเยี่ยมในทริปนี้ครับ … อย่างน้อย ได้เห็นลูกหลานมาให้กำลังใจ ผมว่า กำลังใจแกคงจะดีขึ้นมาเป็นโข

ช่วยน้อง สอนเรา : แม่และลูก


ความรักระหว่างแม่กับลูก
=================
ผมเคยมองดูชีวิต ของ มนุษย์ และ พบว่า คนเราล้วนเกิดมา เพื่อทำหน้าที่ ที่ ธรรมชาติได้กำหนด

แม่เมื่อให้กำเนิดบุตร ก็จะเลี้ยงดู ประคบประหงม ให้ลูกน้อย ได้เติบใหญ่ กลายเป็น ผู้ใหญ่ที่ดูแลตัวได้…

เมื่อวันเวลามาถึง ลูกก็จะกลับมาทำหน้าที่ พ่อแม่ที่ดีดูแลลูกอีกรุ่นต่อไป …รวมถึง กลับมาดูแล พ่อแม่ของตนด้วยเช่นกัน

ผมกับทีมเดินทางมาถึงบ้านหลังนี้ … แล้วก็เดินมาเห็นสภาพความเป็นอยู่ของ ครอบครัว เสนนอก

คุณยายสมหวัง เสนนอก อายุ 73 ปี อยู่ในความดูแลของ พี่สายม่าน เสนนอก อายุ 53 ปี

ลูกสาวพี่สายม่าน เข้ามาทำงานเย็บผ้าที่กรุงเทพฯ และ ส่งเงินมาให้แม่ และ ยายใช้จ่าย เดือนละสามพัน ซึ่ง เงินส่วนนึง พี่สายม่านจะ นำมาซื้อยา ที่ต้องใช้ แม้แต่ ยาสวน สำหรับการขับถ่ายปกติ ก็ต้องซื้อเดือน ละหลายร้อย เหลือไว้กินและใช้จ่ายอื่นๆ ก็ไม่มากนัก

ความเป็นอยู่แบบนี้ เริ่มขึ้นเมื่อ คุณยายสมหวัง เกิดอาการ ความดันขึ้นและเส้นเลือดในสมองแตก เมื่อหกปีก่อน หลังจากนั้น ก็ไม่สามารถเดิน และ ช่วยเหลือตัวเองได้

พี่สายม่านจึงได้ดูแล มาตลอด …

บริเวณที่อยู่ของ ยายสมหวัง เป็นดังภาพที่เห็น ความสูงของเพดานไม่สูงมาก ทำให้ผมต้องก้มตัวลง เมื่อตอนที่เข้าไปพบ

เรื่องราวหลายอย่างพรั่งพรู จากปากพี่สายม่าน …เราเองเห็นแล้วก็นึกสงสารในชะตากรรมของแม่ลูกคู่นี้

และ นี่คือบ้านที่สี่ที่เราตั้งใจจะแวะเข้าไปครับ

ช่วยน้อง สอนเรา: ผีเสื้อที่บอบบาง


จิตใจที่เข้มแข็งภายใต้ร่างกายที่บอบบาง
=========================
ผมรับทราบจากผู้ใหญ่บ้าน ว่ามีน้องที่เป็น “เด็กดักแด้” อยู่คนนึง ตอนแรกนึกว่ายังเป็นเด็กเล็กๆ

พอได้เจอกับน้อง จึงรู้ว่า น้องโตเป็นสาวแล้ว …ผมขอเรียกเธอว่า น้องฟ้า ละกันนะครับ

น้องฟ้า อายุ 23 ปี แล้ว .. เป็นเด็กดักแด้ตั้งแต่เกิด ผมเองลองค้นดู จึงพอทราบ ถึงที่มาของโรคนี้อย่างคร่าวๆ

โรคนี้เป็นโรคที่สืบกันทางกรรมพันธุ์ที่ผิดปกติ มีทั้งกลุ่ม Ichthyosis group (อิก-ไท-โอ-ซิส) และ Epidermolysis Bullosa (EB) อันแรกพบไม่บ่อย ส่วนใหญ่ จะเป็นกลุ่มหลัง

ความผิดปกติของเด็กดักแด้จะอยู่ที่เซลล์ผิวหนัง ปกติเซลล์ผิวหนังจะแบ่งตัวและเคลื่อนตัวขึ้นมาเปลี่ยนเป็นหนังกำพร้า และหนังกำพร้าจะถูกย่อยให้ละเอียดลงและหลุดออกไปเป็นหนังขี้ไคล แต่ในเด็กดักแด้ชั้นหนังกำพร้าจะไม่ยอมย่อย จะแข็งติดอยู่ ก็เลยทำให้หนาขึ้นเรื่อย ๆ

อันตราย ของเด็กดักแด้ คือ เมื่อหนังแห้งจะตึง และหดตัว ตอนแรกผิวหนังก็ชุ่มฉ่ำเพราะยังอยู่ในน้ำคร่ำ

พอคลอดออกมาโดน อากาศผิวหนังจะแห้ง พอผิวหนังแห้งจะเกิดการรัดตัว หดตัว
และดึงทุกส่วนที่เป็นช่องเปิดเช่น ตา หนังเยื่อบุตาจะปลิ้นออกมา ดึงตรงปากเยื่อ บุปากก็จะปลิ้นออกมาทำให้เกิดปัญหา ตาปิดไม่สนิท เกิดการระคายเคือง แก้วตาขุ่นมัว หรือ ถ้าปากปลิ้นก็จะทำให้เด็กดูดนม ดูดน้ำไม่ได้

เด็กดักแด้ที่อาการไม่ รุนแรงสามารถดำรงชีวิตได้ตามปกติ แต่เขาจะเสี่ยงต่อการติดเชื้อและสูญเสียความร้อนทางผิวหนังได้ง่าย

ผมเจอน้องฟ้า น้องฟ้าผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากของชีวิตมาแล้ว 23 ปี การพูดการจาของน้องฟ้าเป็นคนปกติเหมือนเราๆ ท่านๆ ผมเอง ว่า กริยามารยาทออกจะน่ารัก และ ความคิดความอ่านดูมีเหตุมีผลดี

น้องบอกว่า เรียนจบแล้วตอนนี้อยู่บ้านเฉยๆ เพราะ ไปทำงานที่ไหน ก็ไม่มีใครรับ ใจเอง อยากมีชีวิตเหมือนคนปกติเค้า … ไม่อยากเก็บตัวอยู่กับบ้านแบบนี้ แต่ ก็เข้าใจที่คนส่วนใหญ่เมื่อพบ ก็จะรู้สึกกลัว …

เหมือนที่ผมเคยดูในหนัง เรื่อง Transcendence ที่มีคำกล่าวอยู่หนึ่งคำที่ผมชอบมากคือ … “มนุษย์จะกลัว..ในสิ่งที่ไม่เข้าใจ”

ผมและพี่ๆ ที่มา survey ครั้งนี้ เข้าใจ ในตัวน้องฟ้า ครับ และ อยากเป็นกำลังใจให้น้องฟ้า แม้จะกำลังใจเล็กๆ น้อยๆ แต่ก็อยากให้รู้ว่า … ในสังคมของเรานี้ .. ก็มีอีกหลายคน ที่ อยากที่จะแบ่งปัน ความสุข ให้กัน …

ถึงแม้จะเป็น่ส่วนน้อยๆ แต่ รวมๆ กัน ก็ช่วยให้วันนั้น เป็นวันหนึ่ง ที่มีความสุข ได้เช่นกัน

อ่านเพิ่ม

http://www.inderm.go.th/inderm_sai/health1.html

ช่วยน้อง สอนเรา : น.ส.ละมูน


น.ส.ละมูน
=======
กลุ่มพวกเราเดินออกจากบ้านน้องฟ้า …และ มุ่งหน้าไปยังบ้านหลังถัดไป ..
เสียงอาการดีใจ ทีมีคนเดินเข้ามา …ดังออกมาจากด้านหลังบ้าน

น้องละมูน บัวจันทร์ อายุ 32 ปี นั่งอยู่บนเสื่อ ข้างข้างคุณแม่ ชื่น บัวจันทร์ อายุ 57 ปี…

พวกเราทักทายพูดคุยกับ น้องละมูน แต่ ดูเหมือน การสื่อสารระหว่างเรา ต้องให้แม่ชื่น มาช่วยแปล …น้องละมูน ไม่ใช่ว่าไม่รู้เรื่อง แต่ การควบคุมกล้ามเนื้อให้ออกเสียงนั้น ดูเหมือนเป็นความยากเย็น

คุณแม่ชื่น เล่าว่า ตั้งแต่แต่งงานและได้น้องละมูน มาชีวิตของคุณแม่ก็เปลี่ยนไป เพราะ อาการพิการจาก ดาวน์ซินโดรม ของน้องละมูน นั้นทำให้ คุณแม่ไม่สามารถที่จะไปไหนมาไหนได้ เพราะต้องคอยอยู่ดูแล ลูกสาวคนนี้

จากที่เป็นแม่ ก็ต้องเป็นทั้ง ครู ทั้งเพื่อน ที่อยู่ด้วยกันทั้ง 24 ชั่วโมง ดูแลทุกอย่าง ทั้ง อาบน้ำ หาข้าวให้ทาน จนกระทั่งการขับถ่าย

เห็นภาพอย่างนี้แล้ว นึกถึง หัวอกคนเป็นพ่อแม่ ที่ยังไงก็ไม่เคยทิ้งลูก สะท้อนให้พวกเราต้องคิดถึงการดูแลพ่อแม่ของเราที่ยังมีชีวิตอยู่ให้ดีเช่นกัน …

เดินออกจากบ้านน้องละมูนแล้ว…รู้สึกซึมๆ อย่างไรก็ไม่รู้

Trip 2013/14 ขี่รถไปมาเลย์ (ช่วงที่เจ็ด ตะกั่วป่า – นนทบุรี)


ความเดิมตอนที่แล้ว วันที่หก

วันนี้เป็นเข้าวันที่เจ็ดของการเดินทางครับ
ผมไม่เคยหยุดมาขี่รถนานๆ ขนาดนี้มาก่อน ..ต้องถือเป็น การพักผ่อน อีกแบบที่อยากทำมาตลอดชีวิตครับ
อากาศที่ อ.ตะกั่วป่าวันนี้ดีมาก รู้สึกเหมือนกับเมื่อคืนมีฝนตกลงมา ที่ต้องบอกว่ารู้สึกเพราะผมหลับไม่รู้เรื่องเลย คงจะหลับสนิทมาก
เมื่อคืนพี่เนาว์นัดผมแปดโมงมารับ ผมเหลือบมองนาฬิกาพอเข็มวินาทีตี แปดโมง รถพี่เนาว์ ก็วิ่งเข้ามาพอดี … ตรงเวลาเป๊ะ

พี่เนาว์ พาผมไปทานติ่มซำ ที่ร้าน ไก่โต้ง ร้านนี้คนแน่นร้านเลยครับ โดย มีครอบครัวของพี่เนาว์ ครบทุกสมาชิก ออกมาทานกัน …
ผมรู้สึกเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวพี่เนาว์ ในชั่วเวลาหนึ่งคืน … ซึ่งจริงๆ แล้ว พี่เนาว์เคยเจอผมตอนที่ไปทริป แม่สอด เมื่อ มกรา ปี 2555 ครั้งนั้น ผมออก ทริปกับกลุ่ม CVT เป็นครั้งแรก แล้วมีอุบัติเหตุ จนคนจำได้ พี่เนาว์ โทรหาผมวันที่ 20 มกรา ปีเดียวกัน นั้น สอบถามอาการ แล้วก็ ออกปากชวนผมขี่รถมาเที่ยวทางใต้ ซึ่ง จากวันนั้น ถึงวันนี้ วันที่ 11 เมษา 2556 ปีกับอีก สามเดือน ผมก็ได้มาตามคำชวน
ผมว่า เราคงต้องมีอะไรผูกพันกันมา แต่ชาติก่อนน่ะครับ ชาตินี้ เลยได้มีกิจกรรมร่วมกันดีๆ อย่างนี้

พี่เนาว์ ขี่รถออกมาส่งผมจนถึงปากทาง ตะกั่วป่า จากนั้น ผมก็มุ่งหน้าสู่ระนอง …ท้องฟ้าข้างหน้าดูครึ้มๆ มีลุ้น กับสายฝนข้างหน้า ระยะทาง 188 km ผมใช้เวลาสองชั่วโมงก็มาถึงระนองเอาตอนก่อนเที่ยงพอดี
ตามแผนเดิมกะว่าจะมานอนระนองนี่แหล่ะครับ วันสุดท้ายจะได้ วิ่งไม่ยาว แต่ เปลี่ยนแผนนอนตะกั่วป่า วันนี้ เลย ยาวที่สุด เพราะต้องวิ่งเกือบพันโล และ มาแวะทานอาหารที่ร้านถอดรองเท้า


น้องแมน สมาชิกในคลับ ทักผมใน Facebook และเชื้อเชิญให้แวะครับ จะได้ รู้จักกัน น้องแมนเลยเป็น โต้โผ นัดหมายในวันนี้ โดยมีน้องทศเข้ามาร่วมทานข้าวด้วยอีกคน จากเดิมที่กะว่าคงจะเจอพี่หนุ่มเพียงคนเดียว
พอเจอกัน ก็มีเรื่องคุยกันสนุกครับ แผนเดิมตั้งใจว่าจะออกจากระนอง ประมาณเที่ยง เลย ยืดออกไปเป็น บ่ายโมง เพราะคุยกันเพลิน
ทานข้าวเสร็จ ฝนที่เพิ่งตกมาก็หยุดพอดี ผมเลยออกเดินทางต่อ ซึ่งเส้นทางหลังจากนี้ ทางเจ้าถิ่น แนะนำว่า ประมาณ 20-30 Km แรกให้ไปเรื่อยๆ ไม่ต้องเร่ง เพราะ ถนน โค้งเยอะ มีการก่อสร้าง และ หลังฝนตก มันจะ ลื่นมาก
ผมปฏิบัติตามคำแนะนำ ครับ และ ระหว่างทางฝนก็ตกลงมาอีก ทำให้ต้องหลบฝน และ ใช้ความเร็วน้อยลงไปอีก เพราะ ถนน เป็นฟองขาว และ ลื่นมากๆ


ผมพ้นตรงเส้นทางนั้นออกมา ก็ทำความเร็วจนมาเย็นที่ปราณบุรีครับ ซึ่งที่ปราณบุรี ตอนขามาผมโทรหา พี่ไมค์ ที่นี่มาทีนึงแล้ว ว่า ขากลับ อาจจะมีแวะมาทักทายตอนนี้ เกือบหกโมงเย็น ยังไง ผมก็ ต้องกลับถึงกรุงเทพฯหลังมืดอยู่ดี ตอนนี้ ความเร่งรีบ ในการกลับ ก็ลดลงไป เพราะ ยังไง ก็มืด

ผมเลยตัดสินใจเข้าไปทักพี่ไมค์ ซึ่งวิ่งเข้าไปอีก เกือบยี่สิบกิโล ไปยัง Taskana resort สวย ของพี่ไมค์
ผมเอง เจอพี่ไมค์เป็นครั้งแรกครับ หลังจากคุยกันอยู่พักใหญ่ เพราะ พี่ไมค์ ก็ใช้ Versys อยู่แถบนี้เหมือนกัน เราเลยพูดคุยทำความรู้จักกันพักใหญ่ จากนั้น พี่ไมค์ กับแฟน ก็พาผมเข้าตลาดไปทานของอร่อยทานกัน
ผมอยู่กับพี่ไมค์ จนถึงประมาณ สองทุ่มครึ่ง ก็ขอตัวลากลับ …

ระยะทางที่เหลืออยู่อีกสองร้อยกว่าโล มขี่ท่ามกลางความมืด และ ถึงกรุงเทพฯ โดยปลอดภัย ในสองชั่วโมงต่อมา
ทริปนี้ สนุก และ มีความสุขมาก ทั้งเส้นทาง การขี่รถ สิ่งที่ได้เจอตลอดทาง โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้คนที่ล้วนแต่น่ารัก
รถ Versys วิ่งดีครับ ไม่มีปัญหา งอแง หลังจากผมใช้งานมา สามหมื่นสามพันโล ในระยะปีสามเดือน ที่ผ่านมา ต้องบอกว่า นำมาใช้งานได้เต็มที่ ไม่มีเรื่องกังวลใจ
ต้องขอขอบคุณพี่ๆ ทุกคนที่ ให้การดูแล อย่างดี ตลอดทางเลยครับ
พี่จิ้ว น้องออม ที่ทำให้ผมมองสายใต้ด้วยมุมมองใหม่

น้องเจมส์ น้องกาน ที่แวะเวียนมาทักทาย

พี่โอ๊ด ความเร็วของพี่ ทำให้ผมอยากเปลี่ยนรถไปขี่จรวดแทน

พี่โหน่ง น้องนุก สละเวลามาเจอผม ประทับใจมาก

พี่เบียร์ ขอบคุณที่ช่วยยกรถ กล้ามของพี่แข็งแรงน้อยกว่าหัวใจพี่อีก

พี่ธิ ขอบคุณสำหรับเสียงหัวเราะ และ บักกุ๊ดเต๋ อันโอชะ

พี่วันชัย สำหรับ มื้อใหญ่ที่ The one ผมอยากไปอีก ติดใจนักร้อง

พี่บูล สำหรับการนำทางไปเที่ยวมาเลย์ อันตื่นเต้น

พี่เขียว เพื่อนร่วมทางที่ดี ไม่มีขัดใจ

โกสุ่น น่ารักและยิ่งใหญ่สมคำร่ำลือ

พี่อู๊ด Ducati ที่ขี่มาให้พบ

พี่เนาว์ ประธานสายใต้ และครอบครัว อบอุ่นจนไม่อยากกลับ

โกศักดิ์ และ ซ้อ ที่แวะมาเลี้ยงกาแฟอร่อย

โกสุ่น Mini Stand สำหรับอาหารอร่อย และ Stand ดีๆ

พี่หนุ่ม น้องป่อง ระนอง อยากไปเยี่ยมบ้านพี่มานาน สมใจซะที

พี่แมน น้องออย ที่นัดในวันสุดท้ายทำให้เราได้เจอกัน

พี่ทศ ที่แวะเวียนมาเจอ

พี่ไมค์ ปราณบุรี ที่เลี้ยงเย็นตาโฟ

รวมระยะทางวันนี้ 926 km สะสม 7 วัน ระยะทางทั้งหมด 3470 km มากที่สุดเท่าที่ผมขี่รถในหนึ่งทริปมาแล้วครับ
ผมเชื่อว่า ผมคงต้องลงไปเยือนทางใต้อีกแน่ๆ ครับ …รับรอง

ขอบคุณที่ติดตามมาโดยตลอดครับ
กด Follow ผมได้ โดยการ ใส่ e mail ที่ ช่องด้านข้างนี่ครับ
หรือ แวะไปเยือน Facebook ผมได้ครับ ที่ https://www.facebook.com/narong.wonggasem
แล้วเจอกันใหม่ ทริปหน้าครับ

Trip 2013/14 ขี่รถไปมาเลย์ (ช่วงที่หก ตรัง-ตะกั่วป่า พังงา)


ความเดิมตอนที่แล้ว วันที่ห้า ผมเล่าถึงการเดินทางออกมาจาก มาเลย์
วันที่ หก ผมอยู่ที่เมืองไทยแล้วครับ …การเดินทางยังไม่สิ้นสุด โดยเมื่อคืนนอนอยู่ที่ ตรัง

เมื่อคืน ผม พี่จิ้ว พี่โอ๊ด พี่อู๊ด และ โกสุ่น นั่งทางอาหาร อยู่ที่ Junt Shushi จนดึก ..แปลกที่ผมไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง เลย
น่าจะเหมือนกับตอนที่เราติดอะไรสักอย่าง ที่ทำโดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยมังครับ … ผมว่าหลายคนคงจะเข้าใจ เพราะ คงมีประสบการณ์ อย่างนี้ แทบจะทุกคน …หากแต่ต่างกันที่ กิจกรรมเท่านั้นเอง

ของแบบนี้แหล่ะ ที่เรียกว่า “งานอดิเรก”

“บ้านชายทุ่ง” ที่ พี่จิ้วจัดให้ นอนสบายดีเหลือเกิน แสงแดดยามเข้า ปลุกผมให้ลุกขึ้นมา เพราะพี่จิ้ว พี่โอ๊ด ชวนไปทาน ติ่มซำ ร้านเด็ดที่นี่

ใครมาที่ตรัง ก็เช้าๆ ก็ต้องลองทานที่ร้านติ่มซำ ร้านดังๆ มีหลายที่ครับ บางร้านคนแน่น รอนาน ด้วยความที่พี่จิ้ว พี่โอ๊ด ทราบว่าวันนี้ผมต้อง “ทำเวลา” เพราะ ตั้งใจว่าจะตีไปให้ถึงระนอง แล้ววันนี้ มีนัดกับ โกสุ่นไว้ตั้งแต่เมื่อคืนด้วย เลย ต้องหาร้านที่รอไม่นานนัก มาทานกัน

นี่เลยครับ ร้านต้นนุ่น แต้เตี้ยม 2 เป็นร้านที่นัดกันไว้ครับ หาไม่ยาก ผมมาตามทางที่บอก แป๊บเดียวก็มาถึง …แอบสังเกตว่า เช้าๆ ตำรวจ ที่ ตรังฟิตมากครับ ยืน คอยแจกใบสั่งอยู่ตรงแยก….

ดูดีๆ คนต่างถิ่นมาขี่รถแถวนี้ต้องวิ่งให้ถูกครับ เพราะ ตรงแยกมันเหมือน วงเวียน วิ่งเข้าผิดทาง เป็นได้รับใบสั่ง กลับบ้านแน่ๆ

เราทานติ่มซำ กันอย่างอิ่มหนำ แล้วก็กลับไป เช็คเอาท์ ที่โรงแรม แล้วไปต่อที่ร้านโกสุ่นเลยครับ

ร้านโกสุ่นเป็นร้านอาหาร อยู่ตรงท่าเรือ กันตัง ท่าเรือใหญ่ ของที่นี่

ชื่อร้าน อาจจำยากนิด เพราะเป็นภาษาจีน (คนจีนคงจำไม่ยาก) ชื่อว่า “ล่อคุ้ง” แปลตรงๆ ว่า กลองดัง … ประวัติร้านมีลงหนังสือ ใส่กรอบ ผมเลยถ่ายเอาไว้ อ่านด้วย อ่านแล้วจะรู้ว่า โกสุ่นนี่ เก๋า มาก ยิ่งได้พูดคุยประวัติตั้งแต่หนุ่มแล้วล่ะก็ ผมว่าประวัติผู้ชายคนนี้คงเขียนหนังสือได้เป็นเล่มโตเลยครับ …

ถ้าจะนับคนร่ำรวยความสุข ผมว่า โกสุ่น ต้องเป็นคนนึงที่อยู่อันดับต้นๆ ของประเทศ แน่ๆ ครับ แววตา การพูดคุย ที่ผมได้รับบอกผมอย่างนั้น โกสุ่น และ พี่ๆ สร้างความประทับใจด้วยการปรุง ราดหน้าสูตรพิเศษ ให้ทานครับ ..กุ้งตัวเบ่อเริ่ม (ใหญ่ที่สุดที่ผมเคยทานราดหน้ามาเลยก็ว่าได้) แอบถามราคา … ผงะ เลย ชามที่ทานนี่เกือบห้าร้อยบาท

ตอนทานติ่มซำ พี่จิ้ว กระซิบบอกให้ เผื่อท้องไว้หน่อย เพราะ ต้องมาเจอสูตรเด็ดโกสุ่นอีก ..ผมทำตามบอก ..สองมื้อนี้ อิ่มแปร้ อร่อยพุงกาง แทบไม่อยากขี่รถต่อเลย

ถึงเวลาที่ผมต้องลาพี่ๆ สายใต้น่ารัก กลุ่มนี้ เพื่อเดินทางต่อแล้ว โกสุ่น พี่จิ้ว และ พี่โอ๊ด ต้อนรับขับสู้ ด้วยมิตรภาพจากใจที่ผมประทับใจ และ ช่วยเติมเต็มความสุขในทริปนี้อย่างมาก …

ก่อนออกจากร้าน โกสุ่น แนะนำให้ผมไปขึ้นแพขนานยนต์แทนการขี่ข้ามสะพาน ตามปกติ … “มันไม่ต้องอ้อม” โกสุ่นบอกอย่างนั้น
จริงๆ แล้ว ผมไม่คิดว่า การขี่รถข้ามสะพาน จะช้า กว่า ข้ามแพหรอกครับ แต่ ผมเข้าใจเจตนาของโกสุ่นที่อยากให้ ผมได้ สัมผัส “ประสบการณ์” ในการขี่รถต่างหาก เพราะการ ขี่รถมอเตอร์ไซต์ ข้ามแม่น้ำ โดยผ่าน แพขนานยนต์ ใช่ว่าจะมีประสบการณ์ได้ทุกคน
และนั่นเป็นการเอา Big Bike ขึ้นแพ ครั้งแรกของผมครับ … ต้องขอบคุณกุศโลบาย ของโกสุ่นครั้งนี้มากๆ ครับ


เส้นทางช่วงข้ามแพ ก็เป็นประสบการ์ที่ดีครับ ลงจากแพก็มีหลงนิดหน่อย โชคดีว่า มี GPS ช่วยนำ ทำให้ มั่นใจว่า ยังอยู่ในเส้นทางอยู่

ผมขี่รถด้วยหัวใจอิ่มเอิบ นึกๆ ว่าต้องขี่รถอีก 457 km ไประนอง วันนี้ น่าจะเป็น ภารกิจใหญ่ยิ่ง เพราะ มีนัดกับ พี่เนาว์ และพี่ หนุ่มที่ระนอง

ระยะทางจากตรัง ไปตะกั่วป่า มีระยะทาง 276 km พี่เนาว์ บอกว่าจะวิ่งมารับผมที่พังงา ซึ่งระยะ ประมาณ 63 Km แสดงว่า ผมต้องขี่อีก 213 km ก็จะเจอพี่เนาว์ … ระยะทางกับเส้นทางไม่คุ้นแบบนี้ คงต้องมี สองชั่วโมงล่ะครับ

ใครจะไปรู้ว่า 213 km นี้ มีเหตุการณ์เล่นเอาผมเกือบดับ เพราะรถวิ่งชนหมาทิ่วิ่งตัดหน้าด้วยความเร็ว 150 !! นึกแล้ว สยองไม่หาย …เอาไว้เล่าวันอื่นดีกว่า

ผมมาเจอพี่เนาว์ ที่จุดหมาย พี่เนาว์มารอผมก่อนแล้ว …คำถามแรกคือ คืนนี้ผมอยากนอนที่ไหน เพราะ พี่เนาว์บอกว่า ถ้าไป ระนอง คงจะไม่สามารถแวะที่ใดได้นาน เพราะเส้นทาง โค้งเยอะ วันนี้คงเป็นวันที่ต้องขี่รถกันทั้งวัน

แต่ถ้านอนตะกั่วป่า ก็สามารถเก็บรายละเอียดแถวนี้ได้ … ผมแทบไม่ต้องคิดเพราะ การมาค้างระนองหรือ ตะกั่วป่า นั้น ทำให้ เวลาที่วางแผนไว้ใน ทริป เกินไปหนึ่งวันทั้งคู่ เรียกว่า ยังไง ก็ เกิน แต่การได้ “เก็บรายละเอียด” อย่างที่พี่เนาว์ว่า นั้น ผมว่า น่าสนใจมาก …

อีกอย่าง รู้สึกเกรงใจพี่หนุ่ม ระนองมากครับ เพราะ มีความรู้สึกเหมือนไปรบกวนแก ถ้าจะไปค้างที่ระนอง เลยเลือก จะรบกวนพี่เนาว์มากกว่า เพราะ ได้พูดคุยกับ พี่เนาว์มานานร่วมปีแล้ว เลย กล้าที่จะรบกวน
ส่วนพี่หนุ่มนี่ ..คุยนับคำได้เลย…เลยเกรงใจ

พอตัดสินใจ ไม่นอนที่ระนอง แต่มานอนตะกั่วป่า แทน พี่เนาว์เลย เปลี่ยน route ให้ผมขี่รถมาที่สะพาน สารสิน และ เขาหลัก โดย ซึ่งที่นี่ ผมได้มีโอกาสเจอ โกสุ่น (คนที่ประดิษฐ์ Ministand มาขาย)  กับ โกศักดิ์ เพื่อน Biker อีกคน

ที่เขาหลัก เป็นครั้งแรกที่ผมได้มาที่ อนุสรณ์สถาน ตอนที่ เกิด ซึนามิ เมื่อตอน ปี 2547 ด้วยครับ ทำให้ ระลึกถึงเหตุการณ์ ตอนนั้น เหมือนว่า ผ่านมาไม่นาน
พี่เนาว์ต้อนรับขับสู้ ดีมากครับ ที่พัก ก็ สวยสะอาดดี คืนนั้น เป็น มื้อเย็นที่เอร็ดอร่อย และ อบอุ่นมากเพราะ ได้มาทานข้าวกับ ครอบครัวพี่เนาว์ และ ครอบครัวของโกสุ่น (Ministand)
คืนนี้ นอนหลับฝันดีอีกวัน

วิ่งมาทั้งหมด ระยะ 379 Km รวมวิ่งมา หกวัน วิ่งมาร่วม 2,544km

Album ใน Facebook

https://www.facebook.com/media/set/?set=a.10151532050849326.1073741841.566784325&type=3

อ่านตอนต่อไป วันที่เจ็ด