Posts tagged ‘ขี่รถทำบุญ’

ช่วยน้อง สอนเรา : บ้านแรก


บ้านแรก
======
ตอนแรกที่พี่เชียร สันดาน สันจร และ พี่อ๊อด Visoot Onlamai ชวนผมไป survey ผมปฏิเสธเสียงแข็ง .. เพราะ มันไกลเหลือเกิน ประกอบกับงานที่ยังล้นมืออยู่

…”มันไกลมากนะ ขอนแก่น ผมไปตอนทำบุญเลยไม่ได้เหรอ…” ผมบ่นทางโทรศัพท์กับพี่เชียร
“ผมอยากให้พี่ป๋องมา … มาช่วยกันดู มาช่วยกันเลือก” พี่เชียรบอก
“เลือกมาเลย ก็ดูที่เค้าช่วยเหลือ ตัวเองไม่ได้ ก็แล้วกันนะ เรี่ยวแรงดี มีญาติดู ก็ไม่ต้องเอาหรอก ..เพราะเงินเราก็ไม่ได้มากมายอะไร ” ผมบอกพี่เชียร แถมจะสั่งกลายๆ
“พี่ป๋องต้องมา … สะดวกมาวันไหน บอกผม ผมไปได้ทุกวันที่พี่สะดวก …” พี่เชียรบอก โดนไม้นี้ ผมเลยต้องจัดงานใหม่ โชคดีผมมีงานอยู่โคราช เลย ไปทำงานก่อนแล้วก็ลางานวันศุกร์ เพื่อไป Survey กับ พี่เชียร

พี่เชียร พี่อ๊อด ชวนพี่ โอเล่ คนพื่นที่ มารับผมที่โรงแรมในโคราช ตั้งแต่ เจ็ดโมงเช้า …ที่ต้องเช้า เพราะการ survey ไม่ใช่ง่าย ทั้งการเข้าไปหาแต่ละบ้าน การพูดคุย สอบถาม บ้านนึงไม่ใช่แป๊บเดียวเสร็จ ดังนั้น บวกการเดินทาง จากโคราช ไปขอนแก่น ไปและ เดินทางกลับกรุงเทพฯในวันเดียวกันด้วยแล้ว งานนี้ มีดึกเหมือนกัน

พี่โอเล่ ผมก็เพิ่งเจอครับ งานนี้ ใจดีเอารถ Fortuner ของแก พาพวกเราวิ่งเข้าไป ที่ ละหานนา …ระหว่างทางก่อนเข้าทางลูกรัง เหลือบเห็น ที่พัก ชื่อ โนบิตะ ก็เลย เข้าไป สอบถาม ได้ความว่า มีอยู่ไม่ถึง สิบห้อง ห้องละ 800 ต่อคืน …

ออกจาก โนบิตะ ก็วิ่งเข้า ไปที่ละหานนา เลยครับ เส้นทางลูกรังประมาณ 5 km สำหรับ คน Classic แบบพี่เชียร นี่ ถือว่าแกชอบมาก … ส่วนผมน่ะ ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ เพราะ ชอบสำอาง ไม่ชอบเลอะเทอะ … โดนพี่เชียร หลอก เอ้ย ชวนไปขี่ เลอะๆเทอะๆ สองสามรอบก็สนุกดี ..ไม่ได้ชื่นชอบขนาด ต้องออก KLX มาขี่เหมือนหลายๆ คน …เพราะ ประเมินแล้วสังขารตัวเองคงขี่ได้ไม่กี่น้ำ … เพราะ หลังที่เคยผ่ามา อาจจะเดี้ยงก่อนเวลาอันควร

ผู้ใหญ่บ้าน มาด้วยกัน สองหมู่เลยครับ มี ผู้ใหญ่ หนำ อยู่หมู่ 4 กับ ผู้ใหญ่ยุทธนา อยู่หมู่ 15 มาช่วยกันพาไป ….
ผมเลยรู้เลยว่า จะเป็นผู้ใหญ่บ้านนี่ ต้องรู้ความเป็นไป ลูกบ้านหมดเลย ใครเป็นอะไรต้องรู้ และ ต้องเยี่ยมลูกบ้านเป็นกิจวัตร

สองข้างทางที่มองเห็น ทำให้ผมนึกภาพ บ้านนอกที่เคยไป สมัยเด็กๆ ไม่น่าเชื่อว่า เมืองไม่ห่างจาก เมืองใหญ่อย่างที่นี่ ยังคงสภาพ ชนบทได้อย่างครบถ้วน ตามถนน มีขี้วัว ขี้ควายเป็นกองๆ … classic มาก

บ้านแรกที่เราไปเยี่ยม เป็นบ้านของ ยาย คำไสครับ
ยายคำไส ป่วยเป็นเบาหวาน และ โรคความดัน ด้วยอายุ ที่สูงถึง 77 ปี และไม่มีคนดูแล ทำให้สภาพความเป็นอยู่แกไม่ดีเอาเลย
ยายอยู่ในบ้านคนเดียว … ผมถ่ายภาพมา เพื่อไม่ให้ต้องจินตนาการคำว่าบ้าน ของยายเค้าครับ …ผมว่าอาจจะเป็นคนละความหมายของคำว่าบ้านของใครหลายๆ คนในเมืองหลวง
ยายใส่เสื้อผ้าเก่าๆ เครื่องนอนขาดๆ ห้องน้ำที่ใช้ ต้องขอบอกว่า โทรมมาก ประตูปิดก็ไม่ได้ เรียกได้ว่า ปัจจัยในการดำรงชีวิต ของ ยาย ไม่ได้สวยงามเลย
แต่ถึงกระนั้น ปัญหาเหล่านี้ก็ไม่ได้ทำให้ ยายทุกข์ ยายยังยิ้ม อารมณ์ดี และ มีความใจสู้อย่างมาก
ผมกับพี่เชียร พี่อ๊อด อยู่พูดคุยกับยาย อย่างสนุกสนาน ..เราพยายามสร้างบรรยากาศการมาเยี่ยมให้ดี สิ่งบันเทิงของยาย เป็นเสียงหรีดหริ่งเรไร เพราะยาย ไม่มี ทีวี หรือ แม้แต่พัดลม
เราเดินออกมาจากบ้านยาย แล้วบอกว่า นี่แหล่ะ รายแรกที่เราจะมาช่วยกัน

สนใจดูรายละเอียด กิจกรรมทริปนี้ click เข้าร่วมที่ Link นี้เลยครับ 

https://www.facebook.com/events/318772674954994/

บ้านยายคำไส

Advertisements

ช่วยน้อง..สอนเรา


เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว พี่เชียร สันดาน สันจร คนที่ชอบหลอกให้ผมไปวิ่งทางวิบาก ให้รถเลอะเทอะ (และเป็นคนเดียวกับที่ชวนผมไปทำบุญช่วยคนที่แปดริ้วคราวที่แล้ว) โทรมาชวนผมไปขอนแก่น

“ไปทำไมเหรอพี่เชียร” ผมถาม เพราะ รู้สึกว่า ขอนแก่นไม่ไกล แต่ ไม่รู้มีอะไร

“ผมได้ทราบจากคนรู้จัก ว่า ที่ บ้านแวงน้อย ขอนแก่นโน่น มีคนป่วย คนที่ช่วยตัวเองไม่ได้อยู่ เลยอยากชวนพี่ป่องไปดู”… พี่เชียรบอก

“ผมไม่ไปได้เปล่าพี่ ช่วยอย่างอื่นเหอะ” ผมบอก เพราะ อยากไปทำอย่างอื่นมากกว่า “พี่ก็ลองดูว่า เค้าช่วยเหลือตัวเองไม่ได้จริงๆ และ สมควรที่เราจะเข้าไปช่วยก็พอ” ผมบอก

“ไม่ได้ครับ พี่ป๋องต้องไป จะได้ช่วยกันดู” พี่เชียร ยืนยัน และ นั่นเป็นการนัดหมายของเรา

============================

ตีห้าครึ่งของวันศุกร์ เสียงโทรศัพท์ดังที่หัวเตียง ผมงัวเงีย ตื่นขึ้นมา คว้าโทรศัพท์

“พี่ป๋องงงง ตื่นหรือยางงงง ” เสียงพี่เชียร ดังมาตามสาย

“ตื่นเพราะเสียงโทรศัพท์นี่แหล่ะ…ทำไมโทรมาเช้าจัง นัดตั้ง เจ็ดโมงครึ่งไม่ใช่เหรอ” ผมงัวเงียต่อ เพราะเมื่อคืน นอนเกือบตีสอง

“ผมอาจจะไปหาเร็วขึ้นสักครึ่งชั่วโมง …เลยโทรมาปลุก” พี่เชียรบอก ผมเลยต้องลุก มาเตรียมของ
ผมล่วงหน้าจากกรุงเทพฯ มา โคราช เมื่อสองวันก่อน …โชคดี มี site งาน ทางสระบุรี กับ โคราชพอดี เลยจัดการเดินทางให้มาทำงาน ด้วย และ ก็มา สำรวจพื้นที่กับพี่เชียรด้วย … ตอนบอกพี่เชียรครั้งแรก พี่เชียรบ่นๆ เหมือนกัน แถมถามบ่อยๆว่า ทำไปโทรมาทีไร บอกแต่ว่า กำลังประชุม แกคงสงสัยว่า ประชุมกันตลอดเวลาเลยเหรอ แล้วจะเอาเวลาไหนทำงาน … เหอ เหอ ผมเลยกะว่า เวลาเหมาะๆ ค่อยอธิบายให้แกฟังอีกที

วันนี้คณะสำรวจเรา เป็นทีมงานจำเป็น เลยครับ แบ่งตำแหน่งงานกันเรียบร้อย ตั้งแต่ พี่เชียร แกตั้งตัวเอง ผู้จัดการ แกบอกว่า แกสั่งอย่างเดียว ไม่ทำ .. 555 พี่ โอเล่ เอา รถกะบะ สองตอนมาวิ่งรับส่งให้ พี่อ๊อด อันนี้เป็นหน่วยข้อมูลเลยครับ เก็บข้อมูลทุกอย่าง ผมเองที่ไม่ค่อยได้ทำอะไร แล้วก็ น้อง Sally ที่คอยบันทึกภาพ

สี่สหาย

หน้าสะพานไม้

การเดินทางวิ่งออกจากโคราช มาเกือบชั่วโมง แล้ว เลี้ยวออกจากทางหลักเข้าไป อีก 5 km ก็จะถึงที่ อ.แวงน้อย ตำบล.ละหานนา หมู่บ้านนี้ เข้าตำราว่า ชนบทได้จริงๆ ครับ แต่ก็ยังมีไฟฟ้าใช้ ไม่ถึงกับกันดาร มาก
เราแวะที่โรงเรียน ได้พบกับครูใหญ่ ครูเล็ก และ เด็กนักเรียนที่นี่ ที่มีอยู่ 90 คน ได้เห็นวิถีชีวิต และ ความเป็นอยู่ของเด็กๆ แล้ว นึกถึงตัวเอง วัยเด็ก …

ผมเองก็เคยเรียนหนังสืออยู่ต่างจังหวัด เคยตามแม่่ ไปตามถิ่นธุรกันดาร เคยสัมผัส ชีวิตบ้านนาแบบนี้ เลยทำให้วูบหนึ่งนึกถึงวันเก่าๆ

ตอนนี้มีชีวิตที่แตกต่างจากเดิม มีโอกาส ก็อยากทำอะไรกลับคืนไปบ้าง

ผมกับทีมงาน หารือกันว่า เราควรจะทำอะไรกันบ้างให้กับที่นี่ นอกเหนือจาก เป็นจุดหมายของการขี่รถหย่อนใจ อย่างที่เราทำๆ กัน โปรแกรมต่างๆ โดนจัดขึ้นมา คร่าวๆ ประมาณการกำลังกันแล้ว แผนงานก็โดนจัดเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา…

ตอนเที่ยง เหล่านักเรียน เข้าแถวมารับอาหารกลางวัน นักเรียน นั่งทานกันกับพื้น เสียงสวดขอบคุณดังลั่น ก่อนลงมือจ้วงข้าวทานอย่างเอร็ดอร่อย … อาจารย์เชิญชวนพวกเราทานข้าวด้วย แต่ ต้องปฏิเสธ เพราะนัดกันไปทานที่ร้านในหมู่บ้าน เพราะนัดกับทาง ผู้ใหญ่บ้านมาคุยด้วย

ตอนบ่าย พวกเราตะเวณไปตามบ้านที่ผู้ใหญ่ พาไปดู แต่ละคนน่าสงสาร และ ่น่าเห็นใจ

พวกเรากลับมาเกือบมืด ร้อนจากไอแดด ความแห้งแล้งของอีสานช่่วงนี้ ทอนกำลังเราไปเยอะมากทีเดียว ..หลังจากนั่งหารือ กันถึงโปรแกรมการมาช่วยนักเรียน และ คนด้อยความสามารถครั้งนี้ เราก็ได้ ไอเดีย …

เราจะมากันเดือน กันยา…. พวกเราสรุปกันอย่างนั้น

(ยังมีต่อ)

========
ข้อมูล

http://khonkaen.kapook.com/%E0%B9%81%E0%B8%A7%E0%B8%87%E0%B8%99%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%A2/%E0%B8%A5%E0%B8%B0%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B8%99%E0%B8%B2

ช่วยน้อง สอนเรา : การสำรวจ


1 Aug 2014
เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว พี่เชียร สันดาน สันจร คนที่ชอบหลอกให้ผมไปวิ่งทางวิบาก ให้รถเลอะเทอะ (และเป็นคนเดียวกับที่ชวนผมไปทำบุญช่วยคนที่แปดริ้วคราวที่แล้ว) โทรมาชวนผมไปขอนแก่น
“ไปทำไมเหรอพี่เชียร” ผมถาม เพราะ รู้สึกว่า ขอนแก่นไม่ไกล แต่ ไม่รู้มีอะไร

“ผมได้ทราบจากคนรู้จัก ว่า ที่ บ้านแวงน้อย ขอนแก่นโน่น มีคนป่วย คนที่ช่วยตัวเองไม่ได้อยู่ เลยอยากชวนพี่ป่องไปดู”… พี่เชียรบอก

“ผมไม่ไปได้เปล่าพี่ ช่วยอย่างอื่นเหอะ” ผมบอก เพราะ อยากไปทำอย่างอื่นมากกว่า “พี่ก็ลองดูว่า เค้าช่วยเหลือตัวเองไม่ได้จริงๆ และ สมควรที่เราจะเข้าไปช่วยก็พอ” ผมบอก

“ไม่ได้ครับ พี่ป๋องต้องไป จะได้ช่วยกันดู” พี่เชียร ยืนยัน และ นั่นเป็นการนัดหมายของเรา

============================

ตีห้าครึ่งของวันศุกร์ เสียงโทรศัพท์ดังที่หัวเตียง ผมงัวเงีย ตื่นขึ้นมา คว้าโทรศัพท์

“พี่ป๋องงงง ตื่นหรือยางงงง ” เสียงพี่เชียร ดังมาตามสาย

“ตื่นเพราะเสียงโทรศัพท์นี่แหล่ะ…ทำไมโทรมาเช้าจัง นัดตั้ง เจ็ดโมงครึ่งไม่ใช่เหรอ” ผมงัวเงียต่อ เพราะเมื่อคืน นอนเกือบตีสอง

“ผมอาจจะไปหาเร็วขึ้นสักครึ่งชั่วโมง …เลยโทรมาปลุก” พี่เชียรบอก ผมเลยต้องลุก มาเตรียมของ

ผมล่วงหน้าจากกรุงเทพฯ มา โคราช เมื่อสองวันก่อน …โชคดี มี site งาน ทางสระบุรี กับ โคราชพอดี เลยจัดการเดินทางให้มาทำงาน ด้วย และ ก็มา สำรวจพื้นที่กับพี่เชียรด้วย … ตอนบอกพี่เชียรครั้งแรก พี่เชียรบ่นๆ เหมือนกัน แถมถามบ่อยๆว่า ทำไปโทรมาทีไร บอกแต่ว่า กำลังประชุม แกคงสงสัยว่า ประชุมกันตลอดเวลาเลยเหรอ แล้วจะเอาเวลาไหนทำงาน … เหอ เหอ ผมเลยกะว่า เวลาเหมาะๆ ค่อยอธิบายให้แกฟังอีกที

วันนี้คณะสำรวจเรา เป็นทีมงานจำเป็น เลยครับ แบ่งตำแหน่งงานกันเรียบร้อย ตั้งแต่ พี่เชียร แกตั้งตัวเอง ผู้จัดการ แกบอกว่า แกสั่งอย่างเดียว ไม่ทำ .. 555 พี่ โอเล่ เอา รถกะบะ สองตอนมาวิ่งรับส่งให้ พี่อ๊อด อันนี้เป็นหน่วยข้อมูลเลยครับ เก็บข้อมูลทุกอย่าง ผมเองที่ไม่ค่อยได้ทำอะไร แล้วก็ น้อง Sally ที่คอยบันทึกภาพ

การเดินทางวิ่งออกจากโคราช มาเกือบชั่วโมง แล้ว เลี้ยวออกจากทางหลักเข้าไป อีก 5 km ก็จะถึงที่ อ.แวงน้อย ตำบล.ละหานนา หมู่บ้านนี้ เข้าตำราว่า ชนบทได้จริงๆ ครับ แต่ก็ยังมีไฟฟ้าใช้ ไม่ถึงกับกันดาร มาก
เราแวะที่โรงเรียน ได้พบกับครูใหญ่ ครูเล็ก และ เด็กนักเรียนที่นี่ ที่มีอยู่ 90 คน ได้เห็นวิถีชีวิต และ ความเป็นอยู่ของเด็กๆ แล้ว นึกถึงตัวเอง วัยเด็ก …

ผมเองก็เคยเรียนหนังสืออยู่ต่างจังหวัด เคยตามแม่่ ไปตามถิ่นธุรกันดาร เคยสัมผัส ชีวิตบ้านนาแบบนี้ เลยทำให้วูบหนึ่งนึกถึงวันเก่าๆ

ตอนนี้มีชีวิตที่แตกต่างจากเดิม มีโอกาส ก็อยากทำอะไรกลับคืนไปบ้าง

ผมกับทีมงาน หารือกันว่า เราควรจะทำอะไรกันบ้างให้กับที่นี่ นอกเหนือจาก เป็นจุดหมายของการขี่รถหย่อนใจ อย่างที่เราทำๆ กัน โปรแกรมต่างๆ โดนจัดขึ้นมา คร่าวๆ ประมาณการกำลังกันแล้ว แผนงานก็โดนจัดเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา…

ตอนเที่ยง เหล่านักเรียน เข้าแถวมารับอาหารกลางวัน นักเรียน นั่งทานกันกับพื้น เสียงสวดขอบคุณดังลั่น ก่อนลงมือจ้วงข้าวทานอย่างเอร็ดอร่อย … อาจารย์เชิญชวนพวกเราทานข้าวด้วย แต่ ต้องปฏิเสธ เพราะนัดกันไปทานที่ร้านในหมู่บ้าน เพราะนัดกับทาง ผู้ใหญ่บ้านมาคุยด้วย

ตอนบ่าย พวกเราตะเวณไปตามบ้านที่ผู้ใหญ่ พาไปดู แต่ละคนน่าสงสาร และ ่น่าเห็นใจ

พวกเรากลับมาเกือบมืด ร้อนจากไอแดด ความแห้งแล้งของอีสานช่่วงนี้ ทอนกำลังเราไปเยอะมากทีเดียว ..หลังจากนั่งหารือ กันถึงโปรแกรมการมาช่วยนักเรียน และ คนด้อยความสามารถครั้งนี้ เราก็ได้ ไอเดีย …

เราจะมากันเดือน กันยา…. พวกเราสรุปกันอย่างนั้น

และนี่คือ Clip วันที่ไปกัน

Album ภาพใน Facebook

https://www.facebook.com/narong.wonggasem/media_set?set=a.10152580638379326.1073742002.566784325&type=3

 

สันดาน…คนขี่รถ


ผมขี่รถมอเตอร์ไซต์ได้สองปีกว่าๆ แล้วครับ
เจอคนมาก็เยอะ … จะพบว่า คนขี่รถ หรือ คนส่วนใหญ่ที่ผมรู้จัก จะชอบทำบุญ

บางคนทำบุญเพื่อ หาเรื่องไปขี่รถ เรียกว่า ได้ทั้งบุญได้ทั้งความสนุก แต่ เรื่องราว ต่อไปนี้ เป็นเรื่องของคน ที่ต้องขี่รถ เพื่อหาที่ทำบุญ…ครับ

ผมมีเพื่อนชอบขี่รถอยู่คนหนึ่ง ชื่อว่า พี่เชียร…
พี่เชียร เป็นชายร่างสันทัด ตัวท้วมๆ กลมๆ แน่นๆ ไว้หนวดนิดๆ หน้าตาเรียกว่า ไม่หมูหมากาไก่ … สาวแก่แม่หม้าย บอกว่า หน้าตาน่ารัก
พี่เชียรเป็นคนเงียบๆ ครับ แต่ ชอบขี่รถทาง “ฝุ่น” ทางดีๆ ก็ไม่ชอบไป วันดีคืนดี ก็ หลอกเพื่อนๆ ไป “กินฝุ่น” กับแกบ่อยๆ
สมัยขี่รถแรกๆ พี่เชียร ไม่มี สมญานามหรอกครับ แต่ เวลาขี่รถเข้าหมู่บ้าน ฝุ่นตลบ ชาวบ้าน ชอบเรียกแก ตามหลังกันบ่อยๆ และ หลายคนเรียกแกเป็นชื่อเดียวกันครับ ….

“…ไอ้สันดาน….” ว่ากันว่าเรียกกันแบบนี้ …

 

ผมไม่รู้ว่า แกภูมิใจกับชื่อนี้ มากขนาดไหน แต่ หลังๆ ก็เห็นเอาชื่อนี้ มาตั้งเป็นชื่อ Profile ใน facebook แถมห้อยท้ายต่อดีกรี ไปหน่อย ว่า “สันดาน สันจร”

ไม่ได้เจอกันนานแล้ว ตั้งแต่ ชวนผมเอารถไปลุยน้ำเล่น วันก่อน วันนี้ผมได้คุยกับแกครับ เลยทำให้ทราบว่า วันที่ 1 มิถุนายน 2557 ที่จะถึงนี่ พี่เค้าจะชวนไปขี่รถ ทำบุญกัน …
แถมรับประกัน เที่ยวนี้ รถไม่เลอะ ฝุ่น เพราะตั้งใจจะทำบุญกันมากๆ

พี่เชียรบอกว่า ปกติ อยากทำบุญ โดยไปทำกับคน ที่ ได้รับการทอดทิ้ง เพราะคนกลุ่มนี้ ลำบากมากๆ แล้ว ไม่ค่อยมีคนสนใจ ทีนี้ แหล่ง ข้อมูลคนเหล่านี้ ก็ไม่ค่อยมี แกเลยชวน พี่อ๊อด ลมโชย แห่ง “ลมโชยคลับ” เพื่อนที่ขี่รถมอเตอร์ไซต์ ด้วยกัน ไปตามหาดูว่า คนที่เราจะไปช่วยนั้น พอจะมีหรือไม่ …

จุดมุ่งหมายแรก คือ พื้นที่ แถวๆ ฉะเชิงเทรา เพราะก่อนหน้านั้น พี่เชียร เคยไปทำมาแล้ว แถว แพร่ สระแก้ว และ พิษณุโลก โดยขี่รถไปสอบถามชาวบ้าน เอาว่า มีคนที่ต้องการความช่วยเหลือ อย่างที่ว่าหรือเปล่า

ผมฟังแล้วก็ ออกจะงงๆ ว่าทำไมไม่ไปสอบถาม จากทาง กำนัน ผู้ใหญ่บ้าน เอาเลย เพราะ ท่านน่าจะมีข้อมูล ลูกบ้าน แบบนี้ …

พี่เชียรบอก “ผมเคยโทรไปแล้ว ตอนโทร ท่านก็บอกว่าไม่ว่าง (เพราะกำลังตีไก่อยู่) แล้วก็บอกให้ไปคุยกับ อบต…” ซึ่งพอไปคุยแล้วก็ไม่ได้รับการช่วยเหลือ เรื่องข้อมูลเหล่านี้ เท่าไหร่
ผมว่า เค้าคงไม่อยากเป็นธุระพาไปด้วย เพราะ รู้แล้ว ไม่ได้ช่วยเหลือ ยิ่งไป ก็ยิ่งไม่ดี พี่เชียร เลยต้องใช้วิธี วิ่งสุดขอบฟ้า ตามหากันเอง

 

วันแรก พี่เชียร ขี่รถไปกับพี่อ๊อด ไปตะเวณหาที่ อ.แปลงยาว แปดริ้ว  หากันทั้งวัน ก็ ไม่เจอ กลุ่มคนด้อยความสามารถอย่างที่อยากช่วย ถามชาวบ้านก็ไม่มีใครทราบ ก็ เลยกลับ

ต่างคนก็ต่างมีงานครับ วันแรก fail แล้ว ก็เลยต้องนัดหมายกันใหม่ คราวนี้ กะให้ได้เรื่องเลย เลย เปลี่ยนทิศ ไปแถวๆ  ปราจีน หรือ กบินทร์ เพราะ พี่เชียร คิดว่า ออกไปทางนั้น จะสะดวกในการตามหา มากกว่า เพราะหมู่บ้านจะอยู่ติดๆ กัน

ตอนที่ไปหาที่ แปลงยาว แล้ว หมู่บ้านมันห่างกัน ไม่เหมือนหมู่บ้านทางอีสาน ที่จะติดๆ กัน … “หมู่บ้านทางอีสานเป็นอย่างนั้น … ผมรู้เพราะผมเป็นคน ศรีษะเกศ

 

ว่าแล้วก็เริ่มต้นเดินทางวิ่งออกทาง ตลาดคลอง 16 ไปจนถึงบางน้ำเปรี้ยว  พอเห็นถนนที่เป็นทางชาวบ้าน รู้สึกว่า น่าสนใจ พี่เชียร กับพี่อ๊อด  เลยจอดถามว่า ทางไปได้มั๊ย พอชาวบ้านบอกว่า ออกไปทะลุหมู่่บ้านข้างในได้ ก็ไปเลยไป

 

ออกนอกเส้นทางครั้งนี้ …พี่เชียร เลยได้พบกับสิ่งที่ตามหาครับ โดยตามหามาได้แปดท่านครับ แต่ คัดกรองมาแล้วเหลือ 6 ท่าน

แต่กว่าจะหาทั้งหกท่านมาได้นี่ ยากลำบากจริงๆ จากที่ผมฟังที่ พี่เชียรเล่าให้ฟัง

 

พี่เชียร เล่าว่า ทั้ง ตัวเอง และ พี่อ๊อด วิ่งมาจนถึงทางเล็กๆ  ที่เป็นทางลอดใต้รถไฟ สังเกตเห็นมีคนอยู่ ก็ไปจอดถามชาวบ้านแถวนั้น ว่ามีคนพิการ ถูกทอดทิ้ง หรือ คนพิการที่มีคนดูแล แต่กำลัง ไม่เพียงพอ…

ชาวบ้านคุยกัน แล้วแนะนำให้คนนึง ลองขับรถไปตามที่บอก เลยเจอคนนึง ที่ ชื่อ พี่ละม่อม ทองเขียว

รายที่หนึ่ง พี่ละม่อม ทองเขียว ปีนี้อายุ 58ปี เป็นอัมพฤกษ์ เดินไม่ได้ เนื่องจากโรคเบาหวาน มีคนดูแลอยู่หนึ่งคน ซึ่งเป็น น้องเขย ชื่อ พี่ยนต์

พี่ละม่อม มีรายได้จากเบี้ยคนพิการ 500/เดือน กินอยู่ลำบาก เวลาขับถ่าย ก็ถ่ายไว้ถุงขยะดำ น่าสงสาร

ที่อยู่ ม.9 ต.โยธกา อ บางน้ำเปรี้ยว ฉะเชิงเทรา

 

คนที่สอง ไปเจอเป็นยาย แต่ พอเข้าไปคุยแล้ว ลูกหลาน ดูไม่เป็นมิตร เลยต้องขอ เว้นไว้ก่อน เพราะยิ่งคุย เหมือนจะยิ่งมีเรื่อง

คนที่สอง ที่เจอ เลย ไม่ได้รับเลือก….  พี่เชียร เค้ามีหลักเกณฑ์นะครับ

 

ทั้งคู่ตะเวณหาคนที่สองต่อไป ก็ไปเจอ อีกคน แต่ หลังจากพิจารณาแล้ว ก็ยังเป็นคนที่ ยังช่วยเหลือ ตัวเอง ได้ และ พอจะมีลูกหลาน ดูแลเยอะ ก็เลย ไม่ผ่าน เกณฑ์จนกระทั่ง มาเจอะเจ คนที่สอง จริงๆ

ท่านที่ 2  ชื่อ นาง ลำจวน ศรีสุข อายุ80 เป็นอัมพฤกษ์ ลูกหลานทอดทิ้ง ไม่มีใครดูแล บ้านที่อยู่ก็ไม่ใช่บ้านตัวเอง แต่ โชคยังพอมี ได้ ลูกสาวเพื่อน ช่วยดูแล

ยายลำดวน ตอนเจอ นี่ แกดีใจ และ จับมือ ให้พรใหญ่ ทั้งๆ ที่ยังไม่รู้ว่า เราเป็นใคร และ ทำอะไร

ที่อยู่ ตอนนี้ อยู่ที่ 28/3ม10 ต โยธกา อ บางน้ำเปรี้ยว จ ฉะเชิงเทรา

คนที่สาม นี่ชื่อ ก็ไม่ค่อยดีแล้ว


ท่านที่ 3 ครับ พี่กำพร้า ผ่องใส อายุ46ปี เป็นอัมพฤกษ์ช่วงลำตัวข้างซ้าย ขาแขน ไม่มีแรง รับจ้างไม่ได้ ปัจจุบันไม่มีคนจ้าง ได้เบี้ยคนพิการเดือนล่ะ500บาท หูไม่ค่อยดี ตาบอดไปข้าง พี่คนนี้ พิการตั้งแต่เกิด

ปัจจุบันได้รับความช่วยเหลือบ้าง จากพระจ้อย วัดพลอยกระจ่างศรี

คนนี้ต้องให้ผ่านเลยครับ หลังจากนี้ เราเจออีกสามคน สามคนหลังนี่เป็นอิสลามครับ

สามคนหลัง นี่ หา ด้วยความยากลำบาก เพราะ ไม่ค่อยมีใครให้ข้อมูล บางคนก็แคลงใจว่า เราไปถามนี่มี วัตถุประสงค์อื่นบังหน้าหรือเปล่า ก็ไม่อยากให้ข้อมูล หรือ ไม่อยากคุยด้วยเลย บังเอิญ ระหว่างที่สอบถามมีพี่ผู้หญิง บอกให้ไปหา “พี่เกื้อกูล” ซึ่งเป็นคนในชุมชน และ เป็นผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้าน น่าจะมีข้อมูล

พี่เกื้อกูล พาไปเจอคนที่สี่ครับ

 

ท่านที่ 4 ครับ พี่ วิทยา ม่วงดี ปีนี้37 พี่เค้า หกล้มหัวฟาดทางรถไฟ ตั้งแต่อายุ6ขวบ

ปัจจุบันอยู่ในความดูแลของ โต๊ะฟู(ยายฟู) และพี่เกื้อกูล ที่พามาเจอเอง
081-6217690 พี่เกื้อกูล ผู้ประสาน เจ้าของร้านของชำ

เหมือน มีเทวดาดลใจ พี่เกื้อกูล เลย พาไปหาคนที่ ห้าต่อ


ท่านที่ 5 ครับ ลุง นายะยา อายุ70ปี พิการโปลิโอขาตั้งแตเด็ก อยู่ในความดูแลของ พี่อุไร น้องสาวคนเล็ก
พี่อุไร ไม่มีรายได้ แต่ ก็ต้องดูแลพี่ชาย ทุลักทุเล

และแล้วเรามาเจอ คนสุดท้าย

ท่านที่ 6 ครับ
โต๊ะโสม อายุ86 เคยทำงาน กทมเป็นคนขยัน อยู่ในความดูแลของพี่มาเรียม 44ปี
ได้เบี้ยยังชีพเดือนละ500สองคนกับ โต๊ะโสม
27 ม13 ต โยธะกา อ บางน้ำเปรี้ยว จ ฉะเชิงเทรา
เกิดอุบัติเหตุหกล้ม ทำให้เดินไม่ได้ ทำอะไรก็ไม่ได้ ตอนนี้ เหลือ แต่ หนังหุ้มกระดูก

พี่มาเรียม ก็ สติไม่ค่อยดี เรียกได้ว่า ด้อยความสามารถทั้งคู่ แต่ก็ต้องมาดูแลกัน

===============================

“จะช่วยทั้งหกคนยังไงครับ …” ผมถามพี่เชียร .. เพราะฟังจากแกเล่าแล้ว เงินที่ทั้งหกคน ได้รับ แต่เดือน เพื่อการยังชีพ พวกเราๆ กินข้าวบางที ยังไม่ถึงมื้อเลย

“ก็เรี่ยไรเงินครับ แล้ว ก็ซื้อพวก ข้าวสารอาหารแห้ง ไปบริจาค” …พี่เชียร บอก

“ตอนผมไปเจอ ผมก็ไปพูดคุย เอาข้อมูล แต่ก็ไม่ได้รับปาก คนเหล่านั้น ว่าจะกลับมานะ …  เพราะผมไม่รู้ว่า จะเรี่ยไรเงินได้เท่าไหร่ แล้วจะพอมั๊ย เพราะ ของอย่างนี้ แล้วแต่ จิตศรัทธา จริงๆ ” …พี่เชียรบอก

“พี่เชียร … ผมว่านะ การไปช่วย เราก็ช่วยได้แค่วันนี้ แหล่ะ …  คนเหล่านี้ เค้าผ่านช่วงชีวิตที่ลำบากมากๆ มาแล้ว… เราเข้าไปช่วยมันคงจะไม่ได้เปลี่ยชีวิตเค้าเท่าไหร่ …  แต่ก็จะช่วยให้เค้ามมีช่วงที่ดีในชีวิตได้ช่วงนึงครับ “…. ผมบอกพี่เชียร

“แต่ที่ผมเห็น ..คือ ถ้าเราชวนให้คนมาช่วยกันแบบนี้ได้ สิ่งที่พี่ ไปจุดประกาย ในใจของทุกคนนั่นแหล่ะ ที่ผมว่า มันยิ่งใหญ่ เพื่อที่ ทุกคนจะได้มีจิตใจ ช่วยเหลือ แบ่งปัน และ ลดความฟุ่มเฟือยของ พวกเราเองกันบ้าง…. ” ผมบอกพี่เชียรไป น้ำตาเริ่มเอ่อ … ใจนึกถึงภาพพี่ๆ เหล่านี้ ที่อายุเยอะ และ ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้

“ผมไปด้วยนะครับ … จริงๆ แล้วช่วงนั้น มีงาน แต่ คิดว่าพอจะจัดได้ …” ผมบอกพี่เชียรไว้ แล้วก็ ลงนัดหมายไว้ในปฏิทิน

 

================================

กำหนด เดินทาง 

เอาคร่าวๆ ก่อน รายละเอียด ก็ จะตามมา

05:30 พบกันสถานที่นัดหมาย ปั๊ม ปตท สุวินทวงศ์  ใกล้ Showroom เชฟโรเรต ฝั่ง ออกเมือง

06:00 ล้อหมุน คาราวาน มุ่งหน้าไปที่ โรงเรียน ที่บางน้ำเปรี้ยว เพื่อ จัดแบ่งของ กันที่โรงเรียน  พี่เชียร อาจจะพาไปทานอาหารอร่อย ๆ ระหว่างทาง

08:00 มุ่งหน้า ไปตาม บ้านของ พี่ๆ แต่ละท่าน จนครบ 6 ท่าน

 

กิจกรรม ระหว่าง ทริป คงจะมีบ้างครับ เพราะ ขึ้นชื่อ ว่า สันดาน สันจร แล้ว คงไม่ให้เสียเที่ยว โดย เส้นทาง นี้ พี่เชียร รับประกันว่า ไร้ฝุ่น รถไม่เลอะ และ คนยังหล่อ เช่นขามา

 

===============================

พี่เชียร ทำเสื้อไว้ครับ กะว่า รายได้จากการ ขายเสื้อ จะช่วยเป็นเงิน ไปซื้อของ เสื้อ ตัวละ 500บาท มี size S M L XL ปิดรับการสั่งเสื้อ วันอาทิตย์ที่ 25 พฤษภาคมนี้ ใครไม่อยากได้เสื้อ อยากให้เงินถึงเต็ม ๆ ก็สามารถ บริจาคได้ครับ

 

ผมเอง ก็พอมีเพื่อนๆ ที่รู้จัก ก็ ช่วยพี่เค้าอีกแรง ใครอยากไปขี่รถ ก็มา ลงชื่อ กันไว้ได้ครับ ที่หน้า กิจกรรม ใน Facebook

Click ที่นี่ คนสันดาน พาสันจร ทริปปอนปอน เอื้ออาทร คนพิการ

 

สนใจสั่งเสื้อ หรือ ต้องการทำบุญ สามารถโอนเงินมาได้ที่

ธนาคารทหารไทย จำกัด (มหาชน) TMB

สาขา วงศ์สว่าง ทาวน์ เซ็นเตอร์

ชื่อ บัญชี ณรงค์ วงษ์เกษม

เลขที่บัญชี 052-2-36050-2

เวลาโอน ให้ดี ก็ มีเศษสตางค์ครับ อย่าให้ เป็น ศูนย์ จะได้ ทราบว่าของใครครับ โอนแล้ว inbox บอกผม ทาง facebook ด้วยครับ  ขอบคุณมากครับ

 

 

====================================================
หน้า Page กลุ่ม ลมโชยคลับ

เบี้ยพิการ และ หลักเกณฑ์

หน้า Page ทริป สันดาน

หน้า กิจกรรม ทริป คนสันดาน พาสันจร ทริปปอนปอน เอื้ออาทร คนพิการ