Posts from the ‘เรื่องที่ทำให้คนอื่น’ Category

เอกสารอ้างอิง Regent Home 25


เอกสารต่างๆ จัดเก็บเป็นหมวดหมู่ตามนี้ 

เอกสารประจำตัวอาคาร และ ใบอนุญาตต่างๆ

  1. เอกสารการตรวจ EIA
  2. เอกสารขออนุญาตก่อสร้าง อ.1
  3. เอกสารขออนุญาตก่อสร้าง อ.6

เอกสารเกี่ยวกับบคุคลากร

  1. หนังสือการแต่งตั้งผู้จัดการนิติฯ
  2. หนังสือการแต่งตั้งคณะกรรมการนิติฯ
    1. การแต่งตั้งคณะกรรมการนิติฯ ปี 2016
    2. การแต่งตั้งคณะกรรมการนิติฯ ปี 2018
  3. ผังองค์กร ของ Regent Home 25
    1. ส่วนนิติบุคคล
    2. แผนกซ่อมบำรุง
    3. แผนกแม่บ้าน และ คนสวน
    4. แผนกรักษาความปลอดภัย
  4. Job Description
    1. กรรมการนิติฯ
    2. ผู้จัดการนิติฯ
    3. ผู้จัดการอาคารชุด
    4. พนักงานบัญชี
    5. ช่าง
    6. พนักงานทำความสะอาด
    7. พนักงานจัดสวน
    8. เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย
      1. แนวปฏิบัติสำหรับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย

เอกสารคู่มืออ้างอิง

คู่มือควรรู้สำหรับลูกบ้าน

  1. การใช้ Key card เข้าตึก
  2. การใช้ Easy pass สำหรับรถยนต์ เข้าบริเวณคอนโด
  3. การใช้ Sticker ติดรถยนต์
  4. การใช้ Sticker ติดมอเตอร์ไซต์
  5. การ Lock ประตู ห้อง และ ประตูเข้าตึก
  6. การใช้บันไดหนีไฟ
  7. การใช้ Fitness
  8. การใช้สระว่ายน้ำ
  9. การขอดูภาพจากเทปวงจรปิด
  10. การจอดรถยนต์ในอาคาร
  11. การจอดรถมอเตอร์ไซต์ในอาคาร
  12. การจอดจักรยานในอาคาร
  13. การเข้าออกโครงการของ Visitor

คู่มือสำหรับทีมนิติ

เครื่องใช้สำนักงาน (คู่มือบางฉบับ อนุญาตให้ดูได้เฉพาะ เจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้อง)

  1. คู่มือการใช้เครื่องถ่ายเอกสาร
  2. คู่มือการใช้งาน Printer
  3. คู่มือการใช้งานคอมพิวเตอร์

อุปกรณ์อาคาร

  1. คู่มือการใช้ระบบทำความสะอาด สระว่ายน้ำ
  2. คู่มือบำรุงรักษา Lift

ระบบความปลอดภัย

  1. คู่มือการใช้ระบบ Key Card
  2. คู่มือการใช้ระบบ Easy Pass
  3. คู่มือการใช้กล้อง CCTV
  4. คู่มือการใช้ระบบน้ำประปาในแต่ละตึก

กฏระเบียบบทปรับ และ ประกาศต่างๆ 

  1.  เรื่อง… ประกาศ ณ.วันที่…
  2. เรื่อง… ประกาศ ณ. วันที่..

รายงานการประชุม

ปี 2016

  1. ประชุมใหญ่สามัญประจำปี
  2. ประชุมกรรมการครั้งที่ 1
  3. ประชุมกรรมการครั้งที่ 2
  4. ประชุมกรรมการครั้งที่ 3
  5. ประชุมกรรมการครั้งที่ 4
  6. ประชุมกรรมการครั้งที่ 5

ปี 2017

  1. ประชุมกรรมการครั้งที่ 1
Advertisements

ลอกบ่อ สถานี 5


โบราณว่า อยู่บ้านท่านอย่านิ่งดูดาย ปั้นวัวปั้นควายให้ลูกท่านเล่น ..

วันนี้ผมก็ทำอย่างนั้นจริงๆ หลังจากอยู่หมู่บ้านนี้ กับ พ่อ จนตอนนี้พ่อไม่อยู่แล้ว .. ก็ไม่เคยมาทำอะไรให้หมู่บ้านที่ตัวเองอยู่เลย..

เรียกว่า ไม่รู้ด้วยซ้ำว่า หน้าที่ลูกบ้านต้องทำอะไรบ้าง ..

เมื่อเดือนที่แล้ว เลยไปศึกษาดู แล้วพบว่า หมู่บ้านนี้ ไม่มีใครมาบริหารจัดการเรื่องต่างๆ แล้ว .. สาเหตุ เป็นเพราะอะไร ไว้ผมมาเล่า .. เอาเป็นว่า ถ้าเป็นเรือ ก็ ไม่มีกัปตัน และ ไม่มีน้ำมันเติมเครื่องมาเป็นเวลานานแล้ว ..

ผมเลยเริ่มศึกษาดูครับว่า การบริหารหมู่บ้าน แบบนี้ต้องทำเรื่องอะไรบ้าง ก็ปรากฏว่า มีทั้งเรื่อง ไฟฟ้า ประปา ไฟทาง ขยะ ยาม ส่วนสันทนาการ ถนน ท่อระบายน้ำ … โอ้ .. เยอะ

เรื่องบางเรื่องก็มีคนเดินเรื่องให้แล้ว เช่น ไฟฟ้า ประปา ไฟทาง เลยคิดว่า ใกล้หน้าฝนละ น่าจะสนใจเรื่องเกี่ยวกับการระบายน้ำซะก่อน เลย มุ่งไปเรื่องท่อและระบบระบายน้ำ ..

เรื่องระบบระบายน้ำ มีอะไรต้องทำเยอะครับ แต่ วันนี้ขอประเดิมด้วยการมาลอกบ่อให้สะอาดก่อน

น้ำในหมู่บ้าน รวมทั้งน้ำฝน จะไหลมาลงที่บ่อ ตกตะกอนที่นี่ เพื่อตรวจสอบ ก่อนปล่อยออกสู่้สาธารณะ แต่บ่อนี้ไม่เคยทำความสะอาดมานานมาก ผมว่า เผลอๆ ยี่สิบปี เลยมีเลนที่มากับน้ำทิ้งเยอะมากๆ

การเอาเลนออกต้องใช้ เครื่องมือ นั่นคือ เรือเฉ่ง ผมเอง ก็เพิ่งจะเคยเช่าเรือเฉ่งมาใช้งานก็งานนี้ครับ ใช้เวลาประมาณ 1 เดือน ศึกษา และ เตรียมการต่างๆ รวมถึง ระดมเงินทุนด้วย ..

วันนี้เลยเริ่มงานตั้งแต่ 9:00 โมง ตัวเรือนั้นไหว้วาน พี่หนึ่ง เจ้าของรถสิบล้อ ที่เป็นเพื่อนบ้านกัน ช่วยติดต่อ ผ่านเบอร์ที่ผมบังเอิญไปเห็นที่ต้นมะพร้าว ตอนที่กำลังหาเรือเฉ่งที่ว่า พอดี (เหมือนเรื่องบังเอิญ) พี่หนึ่ง ก็ดี้ดี ติดต่อ ให้ แถมเป็นธุระ เอา กระสอบไปอัดทรายมาให้อีก .. ตอนแรกคุยกัน ว่าจะเตรียมมาสัก 20 ลูก เอาเข้าจริงๆ คงจะหนัก พี่หนึ่งเลยเตรียมมา 15 ลูก เอามาอุดท่อ ไม่ให้น้ำมันไหลมาลงบ่อ จะได้ดูดจบเป็นยกๆ

วันจริง สูบน้ำเสร็จ ท่อใหญ่เป็นเมตร กระสอบเลยไม่พอ พี่หนึ่งก็วิ่งไปเอามาอีกสองรอบ อุดทั้งสองท่อ (ท่อนึงจาก zone A อีก ท่อ จาก Zone B และ C) รวมๆ แล้ว ทรายเป็นตัน .. พี่หนึ่งร่างใหญ่ วิ่งไปขนมาคนเดียวเลย .. superman จริงๆ

ตอน 9:50 ผมชักหวั่นๆ เพราะ รถเครนที่ ขอความช่วยเหลือ จากผู้ใหญ่บี ยังไม่มา เรากลัวว่า ผู้ใหญ่ จะยุ่ง เพราะช่วงนี้คุณแม่ ไม่สบาย ผมสะกิดพี่หนึ่งให้ ช่วยโทรตาม เพราะ พี่หนึ่ง กับ ผู้ใหญ่บี นี่ ศิษย์เก่า ส.ก. เหมือนกัน โทรไปปุ๊บ รถเครนวิ่งมาถึงพอดี .. เหมือน รู้เลย ..

การยกเรือเป็นไปโดยง่ายครับ ปฏิบัติการดูดน้ำ ดูเลน ก็ เริ่มขึ้น .. เห็นขยะ ที่ลอยแล้ว นึกๆ อยากเขกกระบาล คนทิ้งลงท่อจัง .. มีทุกอย่างเลย ทั้งอาหาร โฟม ม้วนวีดีโอ ผ้าอนามัย .. อันหลัง นี่ ผมเห็นแล้ว อยากจะบอกสุภาพสตรี เหล่านั้นจริงๆ ว่า หัดทิ้งให้เป็นที่หน่อย ทิ้งแล้วมาให้บุรุษอย่างผมมาคอยเก็บนี่ มันไม่งามจริงๆ

วันนี้ผมไม่เหงาเลย เพราะ มีคนมาช่วยด้วย …

คนแรกนี่พี่หนึ่ง ที่ว่าครับ ผมเจอครั้งแรก หลังจากคุยกันหลายครั้ง .. มาแต่เช้า แวะไปรับลูก แล้ว ก็มาดูต่อยันจบ
คนที่สองนี่พี่อำนาจครับ .. มาแต่เช้าเหมือนกัน นี่ก็เจอกันครั้งแรก หลังจากคุยกัน บ่อยจนเหมือนรู้จักกันมานาน มาช่วยดูจนจบ แถม ถ้าวันนี้ไม่จบ ก็จะช่วยดูต่อพรุ่งนี้ด้วย
คนที่สามไม่ได้มา แต่ ส่งรถเครนมาช่วย คือ ผู้ใหญ่ บี
คนที่สี่ พี่นคร คนนี้ มาคุยกับ ผมและอำนาจ เรื่องแผนซ่อมปั๊ม คุยกันเป็นชั่วโมง ซ่อมเสร็จมีโปรแกรมดูแลต่อเลย .. ยาวๆ
คนที่ห้า พี่เพลิน แวะมาส่งยิ้ม แล้ว ตอนบ่ายแวะมาส่งเงิน
คนที่หก พี่หนึ่ง สาวสวย แวะเอาขนมมาให้แต่เช้า .. มาช่วงผมลดน้ำหนักเลยอดทาน .. ไว้ โอกาสหน้า นะครับ
คนที่เจ็ด พี่มณี นางฟ้ามากครับ โทรมาตอนสายๆ ว่าจะทำข้าว กับ น้ำ มาเลี้ยง ผมเอง ยังไม่ได้เตรียมเรื่องนี้ไว้ด้วย เพราะไม่รู้จำนวนคน ได้พี่มณี นี่ สบายไปเลย ขี่รถเอาข้าวมาส่ง 15 กล่องด้วยตัวเอง น่ารักที่สุด
คนที่แปด พี่ประสงค์ ถอดเสื้อมาช่วยตั้งแต่ กรอกทราย เลย อันนี้เขตปกครองแก เพราะ บ่ออยู่หน้าบ้านแกเลย ถึงบ้านไม่อยู่ในกฤษดา แต่ ผมเหมารวมเป็นลูกบ้านด้วยแล้ว
คนที่เก้า พี่เอนก มาแวะให้กำลังใจครับ มาชมเชยทีมงาน พร้อมกับอยู่เป็นเพื่อนหลายชั่วโมง
คนที่สิบ พี่จุ๊ แวะมาดูให้กำลังใจครับ
คนที่สิบเอ็ด พี่โอ๊บ เสธโอ๊บ ครับ แวะเอาขนมมาให้ทีมงาน
คนที่สิบสอง พี่ยอด ประพันธ์ เจ้าของร้านยาง หน้าหมู่บ้านครับ แวะมามอบเงินให้กำลังใจน้องๆ ทีมเรือเฉ่ง อีก 1,000 บาท
คนที่สิบสาม พี่ชัยณรงค์ แวะผ่านเอา เครื่องดื่ม ชูกำลังมาให้ เย็นเจี๊ยบ .. ชื่นใจมากครับ

ตกชื่อคนไหน ต้องขออภัยด้วยนะครับ นับเฉพาะพี่ผมเห็นครับ คนไหนไม่เห็นต้องขออภัยด้วย

วันนี้พี่เด่น กับ พี่ เพลิน เบิกเงินมาให้ ครับ งานนี้ทั้งวันผมใช้เงินกองทุนฯที่รวบรวมมาไป 10,000 บาทครับ

รวมทั้งรอยแดดที่เผาหน้ากับคอซะเกรียมเลย.. สงสัยค่ายา จะแพงกว่าเรือเฉ่งแน่เลย .. ^^

เป็นอีกวันที่รู้สึกสุขใจครับ

ชมภาพทั้งหมดได้ที่ Album ใน Facebook ครับ

มีเรื่องเพราะขี่ช้า


ตอนออกจากเชียงใหม่ มุ่งหน้า กำแพงเพชร ผมวิ่งผ่านดอยสะเก็ด…

ถนนตรงนี้ทางตรงครับ มีหลายเลน แต่วันนี้ รถค่อนข้างเยอะ

ผมวิ่งเห็นรถก็ คอยแซง วิ่งมาเรื่อยๆ เห็น Mazda 2 วิ่งอยู่เลนขวา เขาคงเห็นรถผม วิ่งมา จึงหลบให้ แต่ไม่หลบให้พ้นเลน แต่เปิดช่องไว้ครึ่งเลา โดยตัวเองคร่อมเลนไว้

โดยปกติผมไม่แซงนะ แบบนี้เพราะ คนขับรถอาจตีกลับมากระแทกเอาได้ แต่คันนี้ผมเห็นแช่อยู่พักนึงแล้ว… คงประมาณว่า อยากแซงก็แซงไป กล้าเปล่า เพราะ รถผมมีกระเป๋าสองข้างใบใหญ่อยู่ เรียกได้ว่า รูใหญ่กว่ารถไม่มาก…

ทักษะการมุดผมพอได้อยู่แล้วเพราะมุดในกรุงเทพฯทุกเช้า แค่วันนี้กระเป๋าใบใหญ่กว่า set เมืองหลวง หน่อย ผมก็ท่องๆ ว่า “วันนี้เป๋าใหญ่ๆ” เอาไว้จะได้ไม่พลาด

ผมแซงขึ้นำป ความเร็วตอนนั้นก็ 100 กว่า เหลือบมองกระจกซ้าย เฮ้ย เจ้า mazda เร่งจี้ตูดขึ้นมาเลย…

ผมไม่ได้บิดหนี ไม่ได้ลดความเร็ว เพราะ รถเยอะ เร็วกว่านี้เดี๋ยวพลาด โปรแกรมเที่ยวยังเหลืออีกสามวัน วิ่งมาแบบปลอดภัยได้เจ็ดวันแล้ว อย่าวู่วาม… รถ Mazda เร่งเครื่องมาตีคู่ทันที… เจออีกละ ประเภทนี้

ผมเห็นว่าขึ้นมาแบบอันตราย (ต่อผม) มาก เลยบิดเครื่องหนี ไปอยู่ข้างหน้า ไม่รู้เจตนา แต่คิดว่าคงไม่ได้เป็นมิตรแน่ หันไปถ่ายรูปป้ายทะเบีบนไว้ก่อน

โวยวาย

เจ้ารถคันนั้น เร่งเครื่องขึ้นมา เปิดกระจก ตะโกนโวยวาย “ขับรถหาเรื่อง เพื่อ มึงจะเอารูปไปลง social เหรอวะ” …

เจอแบบนี้ ผมเริ่มโมโห… หาเรื่องเราแท้ๆ ยังมาว่าเราอีก…

เป็นเพื่อนๆ ทำอย่างไรกันครับแบบนี้

(มีต่อครับ อยากอ่าน like page ขาน slogan กันครับ)

‪#‎ขี่บิ๊กไบค์แบบนิสัยดี‬
‪#‎วิ่งไวเช็คให้แน่ใจค่อยเปลี่ยนเลน‬
ผมขี่ตาม เห็นเปิดกระจก เลยชี้นิ้วตะโกนบอก
“จอด…จอด …คุยกันหน่อย” ผมตะโกน ให้ดังพอ
พวกขับไม่หยุด นำหน้าผมอญุ่ช่วงตัว ผมขี่ไป บอกให้จอดอีก … แต่ดูเหมือนเขาจะไม่จอด แต่ก็ไม่ขี่หนี ยังทิ้งช่วงเอาไว้อยู่ 1 ช่วงคันรถ

ผมขึ้นตีคู่ครั้งที่สาม ทีนี้ ะสกหนิบของออกมาเลยครับ… เป็นของที่ผมนึกไว่อยู่แล้วว่าต้องเจอเข้าสักวัน !

(มีต่อ …รอคนมาขาน slogan ครับ ^^)

#วิ่งไวเช็คให้แน่ใจค่อยเปลี่ยนเลน
มันคือ “มือถือ” ครับ เดินกล้องถ่ายคลิป กันเลยทีเดียว….

“ชอบถ่ายไปลง social นักใช่มะ …โดนถ่ายซะมั่ง…” ผมได้ยินลางๆ ประมาณนี้ …ทัศนคติ ยังดี คิดว่าฟังไม่ผิด แต่คิดว่าไม่ไหวละอาการแบบนี้ ทัศนคติกับ Big bike แย่มาก ในฐานะเรา ขี่บิ๊กไบค์แบบนิสัยดี คงต้องทำอะไรสักอย่าง

ผมบอกให้จอดอีกสองสามครั้ง ไม่มีทีท่าจะจอด ผมเลยคิดว่า ศักดิ์ศรีแบบนี้ ระวีงตัวแบบนี้ คงต้องรอให้ผมจอดก่อน …

ผมเปิดไฟ จอดข้างทาง ได้ผล Mazda คันนั้น มาจอดหลังผม ผมตั้งรถ เดินเข้าไปหา คนขับลงจากรถ พร้อมจะพูดคุย…

“เมื่อครู่ เกิดอะไรขึ้นครับ ทำไมถึงขับขึ้นมาแบบนั้น” ผมเริ่มก่อน

“พี่ขับกวนผมืทำไม ผมให้ทางแล้วทำไมไม่แซง ขับแช่อยู่เลนขวา ผมจะแซงก็แซงไม่ได้ ” คนขับพูด ผมสังเกต เห็นมากับผู้หญิง อุ้มลูกน้อยมาด้วย

“เมื่อกี้ รถเยอะ ผมก็ขี่ปกติ แต่เห็นขี่ดันขึ้นมาเหมือนไม่ยอม…” ผมพูดบ้าง แต่พูดไม่ทันจบก็โดนแทรก

“ให้ทางแล้ว ทำไมไม่ไปล่ะ ขี่ช้า อยู่นั่น…××× ” คนขับเริ่มพูดซ้ำไปซ้ำมา

“เนี่ยผมมีลูกมาด้วย ถ้าเบรคกระทันหัน ลูกผมจะเป็นยังไง” คนขับพูด

“ลูกคุณคงตายครับ” ผมตอบเรียบๆ คนเป็นพ่อ ต้องรู้เริ่องนี้ ขับรถแบบนี้ เอาลูกให้เมียอุ้มนั่งเบาะหน้า มี air bag มันไม่เคยอ่านหนังสือหรือไงว่าสถิติ เด็กคอฟักตายเพราะ อย่างนี้ เยอะมาก ทำไมไม่หา เบาะเด็กให้นั่งข้างหลัง?

คนขับรถไม่ได้โมโห ตอนผมพูด คงเริ่มคิด

“นี่ถ้าไม่หยุดฟังกันก่อน คงคุยกันไม่รู้เรื่อง…อ่ะ ผมให้คุณพูดให้หมด แล้วเดี๋ยวฟังผมบ้าง….” ผมบอก

หลังจากนั้น ผมก็ยืนฟัง สิ่งที่คนขับ พยายามอธิบาย จับประเด็นคือ เขามองว่าเราขี่แซงแล้วไม่เร่งให้พ้น เหมือนแกล้งเขา ทำให้โมโห แล้วหันมาถ่ายรูป จึงคิดว่าจะเอาไปลง ใน social ให้ดัวและเป็นที่ฮือฮา …พอผมจับประเด็นได้ผมก็รู้ละว่า ต้องพูดอย่างไร

“อ่ะ ขอผมอธิบายนะครับ เมื่อครู่ที่แซงขึ้นมาน่ะ ผมเร่งให้พ้นเลยไม่ได้ เพราะ รถเยอะ และตอนนั้นก็ วื่งร้อยกว่าแล้ว เป็นความเร็วที่ไม่ปลอดภัย… คุณก็ใจร้อนไปหน่อย เร่งขึ้นมา….” ผมหยุด ดูสีหน้านิดแล้วพูดต่อ ” ผมเห็นจี้ขึ้นมา และมาเบียดข้าง จึงต้องเร่งเครื่องขึ้น อันตรายนะแบบนั้น” ….

“ผมไม่ได้อยากมีเรื่อง ผมขี่รถมาเที่ยว ไม่ได้มาหาเรื่อง ขี่มาหลายวันแล้ว เชียงใหม่ก็เป็นอีกที่ ที่ผมอยากมาเที่ยว …ส่วนกล้องถ่าย ผมถ่ายทะเบียนไว้ก่อน เพราะ ไม่รู้อะไรจะเกิดขึ้นบ้าง อาจจะทำให้เข้าใจผิด “…. ผมเล่าไป น้ำเสียงนุ่มๆ ….

บรรยากาศตอนนั้น เงียบไปขณะหนึ่ง ชาวบ้านเริ่มมามุงแล้ว… เรื่องแบบนี้ สนุกกว่าละครหลังข่าว

“ผมว่า น้องคงทัศนคติไม่ดี กับ คนขี่รถมอเคอร์ไซต์ เลยทำให้คิดแบบนั้น ผมเข้าใจนะ แต่ คนขี่รถที่นิสัยดีๆ ไม่ได้เป็นอย่างที่คิด ก็มี เราควรให้โอกาสเขาบ้าง…. ให้โอกาสเขาทำดี และ มีทัศนคติที่ดี กับคนใช้ถนน ด้วยกัน…” ผมพูดต่อ ดูแล้ว คนข้บรถ ที่ผมเรียกว่าน้อง…จะเริ่มฟัง

“พี่ครับ ผมเข้าใจผิดไป…” น้องบอก
“ผมขอโทษพี่จริงๆ ครับ ” น้องพูดพร้อมกับยกมือไหว้ผม ผมยังไม่ได้ถอดหมวกให้เห็นหน้าด้วยซ้ำ…

“ขับรถก็ใจเย็นๆ ครับ เทศกาลรถเยอะ…” ผมกล่าว แล้วก็แยกออกมา

เกือบทำให้คนมีทัศนคติแย่ๆ กับ Bog Bike ไปอีกคนแล้ว…..

จบครับ
ขอบคุณที่ตามอ่านกันจนจบ

ขอค่าเล่าเป็น ความเห็น+slogan ด้วยครับ

#วิ่งไวเช็คให้แน่ใจค่อยเปลี่ยนเลน

‪#‎casebiker‬
‪#‎tipbiker‬

ป่วยกาย แต่ ใจแข็งแรง


ไข้หวัดเล่นงานมาหลายวัน +พักผ่อนน้อย ทำให้ตื่นสาย
แทนที่จะตื่นตีสี่ครึ่งตามปกติ เลยขอแถมนอนอีกครึ่งชั่วโมง มาตื่นตีห้ากว่าจะวิ่งออกจากบ้านที่นครชัยศรีก็หกโมง

เป็นที่รู้กันว่าเช้าๆ เส้นบรมฯนี่รถติดตั้งแต่หกโมง ผมวิ่งมาถึงตลิ่งชัน หกโมงเศษ ก็ตืดแหง๊ก ต้องมุด แทรกมาช้าๆ ระวังไม่ให้ไปเฉี่ยวรถเก๋งที่จอดติดอยู่

สักพักสังเกตเห็นรถเปิดฝากระโปรงจอดเสียอยู่กลางถนน ไม่ทันต้องคิดอะไรผมจอดถามเจ้าของรถเลย

“อยู่ๆ มันก็ดับ” น้องตอบท่าทางทำอะไรไม่ถูก

ผมมองไปรอบๆ เห็นเกาะทางเบี่ยง น่าจะปลอดภัยกว่าจุดนี้เลยบอกน้อง

“เดี๋ยวเข็นเข้าไปหลบตรงนั้นก่อน” ผมบอกเสร็จเลื่อนมอเตอร์ไซต์ไปจอด แล้ววิ่งกลับมาที่รถน้อง ไม่ได้ถอดหมวก กลัวน้องเห็นหน้าแล้วตกใจ

“เปิดกระจกครับ จะได้เลี้ยวได้” ผมบอก น้องส่ายหน้า ผมลองดู กระจกไฟฟ้าไม่ทำงาน

“ไม่เป็นไรนะ..เดี๋ยวเปิดประตูเข็นเอา” ผมบอกน้อง น้องทำตามว่าง่าย

วินาทีนี้ น้องตกใจทำอะไรไม่ถูก เป็นการดี ถ้ามีคนเข้าไปช่วย.. ผมคิดแบบนั้น

ภาพผู้ชายชุดดำ เข็นรถกับผู้หญิงสองคน เข้าข้างทาง ไม่ได้ทำให้รถบางคันชลอหยุดให้ทางเลย หนำซ้ำ ยังเบียดแซงดัดหน้าเสียอีก ผมล่ะกลัวชนจริงๆ เพราะ เบรคไม่ได้

สักพักมีรถหยุดให้ ผมโล่งใจ กลัวจะชนกัน

 

12279655_10153686542534326_224180395_o

ผมไล่เช็คแบต เอ๊ะขั้วก็แน่น มีไฟบ้างแต่อ่อนหน้าปัดยังติด ลอง start เสียงเงียบกริบ ภาวนาอย่าให้ ได start เสีย อยากได้รถมาลองพ่วงแบตลองดู แต่ดูจากความเร่งรีบของคนแล้วคงไม่มีใครจอดช่วย

ผมนึกอยากได้รถมาช่วยพร้อมสายแบทชะมัด… กดหาเบอร์ศูนย์วิทยุ พอบอกรถเสีย เขาให้โทรไปอีกเบอร์ …

ทันใดนั้น….!

เหมือนแรงอธิษฐานผมจะได้ผล
รถ Taxi Innova คันโต เหลืองเขียว ชลอมาจอดตรงมอเตอร์ไซต์ผม พี่คนขับเปิดประตูลงมา ผมสบตาก็รู้ว่า “นิสัยดี” เหมือนกัน

“Start ไม่ติด พี่มีสายพ่วงมั๊ยครับ” พี่ Taxi เหมือนรู้งาน ถอยรถเข้ามาขนาบข้างรถน้องด้านคนขับ

ผมหันไปบอกน้อง ” ปีนเข้าด้านนี้ไป start รถครับ” ดูจากหุ่น เสร็จงานนี้ น้องคงคิดออกกำลังกาย

ใครตัวอวบๆเคยปีนรถคงรู่ว่า เหนื่อยอยู่…ผมคนนึงล่ะ

ผมรับปลายสาย อีกข้าง บอกพี่ “สีแดง เข้าบวก สีดำ เข้าลบ นะ” พี่แท๊กซี่พยักหน้า

ต่อเสร็จสรรพ ให้สัญญาณน้อง พร้อมบอก start ได้…

…เงียบ…

Start ได้ครับ

…เงียบ….

ผมชะโงกผ่านฝากระโปรงรถไปดู น้องยังปีนข้ามไปไม่เสร็จ…

..ก็บอกแล้ว…มันยาก..

 

ผมรอจนน้องปีนเสร็จ บอกให้ start เสียงเครื่องทำงานเบาๆ ดูน้องดีใจ

“ขอบคุณมากพี่… มันเป็นอะไรคะ” น้องยกมือไหว้ แล้วถาม

“แบตเสื่อม …กับอีกอย่างคือ ไดชาร์ตอาจมีปัญหา” ผมดูหน้าปัด ไม่มีไฟรูปแบตขึ้น

“ให้ช่างเช็คอีกทีนะ” ผมบอก หันไปยกมือไหว้พี่แท๊กซี่เป็นการขอบคุณ แล้วรีบจ้ำไปขึ้นรถ รีบบึ่งตรงไปบางซื่อ เพราะ รถที่จะพาไปดูงานออก 07:30

ผมไออีกสองที ก่อนจะต้องมุดกับรถที่ติดมากขึ้น จนเหงืออกเต็มตัว

ผมมาถึงที่ทำงาน 07:34 สายไปสี่นาที….

วินัยไม่ดีอีกแล้วเรา….

ขอบคุณที่ติดตามอ่านจนจบ

‪#‎ให้เขาแซงไม่แย่งเขาเข้า‬
ถ้าชอบ ก็ขอบคุณ ด้วยการ tag เพื่อนมาอ่านกันครับ

‪#‎ผ่านตาใส่ใจแวะไปช่วยเหลือ‬

ล้ม…! =====


วันศุกร์แล้ว….
วันนี้เป็นวันที่”เจ็ด”ที่ผมตั้งใจออกกำลังด้วยการปั่นจักรยาน…

สัปดาห์หนึ่งทำงานห้าวัน…แล้วปั่นจักรยานทุกวันนี่มันไม่หมูเอาเลย…

มีปีศาจ..ลอยมาถามทุกวันว่า …จะรีบตื่นไปหนายยยย นอนต่อดีกว่า…. รถก็มี ขับเย็นๆ ไม่ดีกว่าหรือ….

บางทีก็ถามว่า …ขี่รถควันเยอะ …อันตรายก็มาก…จะขี่ไปทำไม….

บางทีแม็คก็คิดนะ….!

แต่คราวนี้คิดแล้ว..ตั้งใจจะทำให้ได้สักเดือนแล้วดูผล…ดูว่าน้ำหนักจะเหลือกี่โล แล้วต่อด้วยการล้างพิษช่วงสงกรานต์ (ปีนี้งดเที่ยว งดออกทริปช่วงสงกรานต์ครับ)

วันนี้วิ่ง Route ใหม่ กะเอา กิโลเยอะๆ …ถีบๆ อยู่ เห็นจักรยานข้างหน้าล้ม คนขับนอนแอ้งแม้ง ผมรีบจอดลงไปช่วยทันที

พอพยุงขึ้นมาปรากฏว่าเป็นคุณพี่อายุ 77 ปี สาเหตุคือแกพยายามปั่นขึ้นเนินชัน ตรงสะพานข้ามคลองปะปา แต่ขึ้นไม่ไหว เลยล้ม

“เจ็บตรงไหนหรือเปล่าครับ…?” ผมถาม ตามองเห็นเข่าเลือดซิบๆ
“ไม่เป็นไรครับ” คุณพี่บอก
“แน่ใจนะครับ” ผมลองจับตามข้อแขนข้อเข่าเบาๆ คุณพี่โบกไม้โยกมือ บอกว่า ok

ผมพยุงรถขึ้นเนินให้ ถามแกว่าให้ไปส่งมั๊ย แกบอกไม่ต้อง พร้อมกับขอบคุณ

ผมร่ำลาแล้วถีบรถออกมา วิ่งมาสักพักนึกขึ้นได้ เลยถีบกลับไปใหม่

“คุณพี่มีหมวกมั๊ยครับ?” ผมถาม ตุณพี่ส่ายหน้า
“ผมถีบใกล้ๆ แค่นี้เอง ไม่เป็นไรหรอก” แกบอก
ผมเลยเล่าเคสที่ พ่อผม อายุพอๆ กับแก ถีบวันละยี่สิบโล …วันนึงรถเฉี่ยวหัวฟาดพื้น เลือดคั่งในสมอง กลายเป็นผัก เสียความทรงจำ ต้องรักษาอยู่นาน ก็ดีขึ้นนิดหน่อย สุดท้ายต้องจากไป ให้แกฟัง…แกฟังดูสีหน้าตื่นเต้น

“หาหมวกใส่นะครับ” ในใจอยากจะถอดหมวกตัวเองให้จริงๆ แต่คิดว่าให้แกหาเองดีกว่า ไม่งั้น ให้ไปก็ไม่ใส่…

รำลาจากแกอีกรอบ …ถีบรถไปอมยิ้มไป…

สบายใจจัง

TGIF…

Facebook link

วูบ ==



วันนี้อากาศร้อนอบอ้าวมาก ลมแทบไม่กระดิก

ผมขี่รถกลับจากทำธุระช่วงกลางวัน กลับมาที่ที่จอดรถของบริษัท ช่วงกลางวันแบบนี้ ที่จอดแทบไม่มี …

ผมจอดกลางแดด มองเข้าไปใน Tent รถจอดเรียงเป็นตับ.. สายตาสอดส่ายหาช่องว่างเล็กๆ เพียงพอ ที่จะเอาน้องซี๊ดส์เข้าไปจอดได้

สายตาเห็นหลัง รปภ คนหนึ่ง (พี่ปู Varri-t Vejpongsa เพื่อนผม บอกว่า ห้ามเรียกว่ายาม) นั่งเฉย ไม่ดูดาย ไม่ช่วยดูที่ว่าง … ปกติ อย่างน้อยก็ควรจะช่วยดู ช่วยบอก ว่ามีที่หรือไม่มี แต่ คนนี้ นั่งเฉย…

ผมหาที่จนเจอ ที่จอดไม่พอหรอก แต่ ยกรถขยับหน่อย สักสองคัน ก็พอจะเสียบเข้าไปได้ …

จอดเสร็จ หันไปดูหน้า รปภ คนนั้น … ผมจำได้ว่า คนนี้ ปกติก็นั่งอยู่ที่นี่ เคยทักทายกันอยู่ ไม่บ่อย แต่ เคยทักแน่ๆ เพราะ ผมทักทุกคน …

อากาศใต้เต็นท์ ร้อนมาก ไอร้อนสัมผัสได้ ทุกรูขุมขน มันช่างร้อนร้ายกาจอะไรแบบนี้ ..เหงื่อผมเริ่มผุดออกมาตามหลัง สังเกตว่า รปภ คนนี้ ตาลอยๆ นั่งอยู่ตรงรถมอเตอร์ไซต์ที่จอดอยู่ ตรงนั้น อยู่ขอบๆ เต๊นท์ ถึงไม่โดนแดด แต่ ไอร้อน รุนแรงกว่าจุดอื่น

“ไหวเปล่าพี่ ..” ผมถามเลย เพราะดูผิดสังเกต
“ผมไม่มีแรงครับ .. ” รปภ บอก ปากพูด แต่ตัวไม่ขยับ
“หลบร้อนไปนั่งที่ร่มๆ ดีมั๊ย ตรงนี้ ร้อนมาก ” ผมบอก รู้สึกว่า นั่งแบบนี้ เดี๋ยวได้ ตกรถหงายท้อง

“เมื่อกี้จะเดินไปแล้ว มันเหมือนจะวูบๆ น่ะครับ “… รปภ บอก

ผมทิ้งของไว้ที่รถ วิ่งไปโรงอาหารที่อยู่ใกล้ๆ ซื้อ น้ำอัดลมมาสองกระป๋อง กะว่า น้ำตาลน่าจะน้อย กระป๋องแรก ของ รปภ กระป๋อง ที่สอง ให้ตัวเอง เพราะ ร้อนจนเสียเหงื่อมากเหมือนกัน

“ขอบคุณครับ…” รปภ ยกมือไหว้ รับน้ำไป แต่ ก็ไม่ดื่ม เหมือนไม่มีแรง จะดื่ม ท่าทางอาการจะหนัก

เท่าที่รู้ พี่เค้าไม่ได้ทานข้าวเช้า และ นี่ใกล้บ่าย ก็ยังไม่ได้ทานอะไร

ผมวิ่งไปที่สถานพยาบาล เอาแอมโมเนีย เหยาะใส่สำลี มาขยุ้มใหญ่ มาส่ายๆ ให้ รปภ ดม หลัง จากย้ายมานั่งอีกที่ร่มกว่าเดิมหน่อย …

“ไปนั่งในห้องแอร์ดีกว่านะ ..” ผมชี้ไปที่ ตึกโค้ง ที่เป็น โรงอาหาร

“เดี่ยวให้พนักงานน้อยๆ ก่อนค่อยไปครับ เดี๋ยวเค้าตกใจกัน …” รปภ บอก … โอ้ว ..จะวูบพับอยู่แล้ว ยังมาห่วงคนอื่นอีก ..

ผมกวักมือเรียก รปภ ร่างใหญ่ อีกสองคนที่ยืนอยู่ไกลๆ ให้เข้ามาช่วยหิ้วปีก ไปที่ตึกโค้ง …

พี่เค้าคงไม่เป็นอะไรหรอก … ได้พักแล้ว … ใจนึกถึง อีกหลายชีวิต ที่ ตากแดด อดข้าวอยู่ตอนนี้ จะวูบอีกกี่คนนะ

ยังไงก็เป็นกำลังใจให้นะครับ …สู้ๆ

พักสายตา


สัปดาห์นี้เป็นสัปดาห์แรกที่ได้หยุดอยู่กับบ้านอย่างเต็มที่ …
เพราะ แต่ละอาทิตย์มักจะมีโปรแกรม ไปต่างจังหวัดอยู่ไม่ได้ขาด .. จนเพื่อนๆ ถามว่า ทำงานบ้างหรือเปล่า

อยากจะบอกว่า ไปต่างจังหวัดก็แค่วันที่หยุดนั่นแหล่ะครับ วันธรรมดา ก็อยู่กับโลกของงาน เหมือนคนอื่นนั่นแหล่ะ แต่ต่างกันตรงที่ งานผม มันไม่ค่อยได้อยุ่ในกรุงเทพฯ เท่าไหร่

สองวันนี้แต่ถึงแม้จะได้หยุด แต่ ก็เหมือนจะไม่ได้นอนพักผ่อนเหมือนคนอื่นเค้า เนื่องจาก รูปที่สะสมมาตั้งแต่ทริปเดือนหก จนป่านนี้ยังไม่ได้คัดสรร ออกมา เก็บไว้ ใน facebook album เลย …
วันเสาร์ เลยหมดไปกับการเลือกรูป และ คัดเอา VDO มาตัดต่อ…

ทำไมต้องตัดต่อ… ก็เพราะ Clip ที่ว่านี้เป็น คลิปตอนที่ไป survey มา เมื่อวันที่ 1 สิงหา  ที่จังหวัดขอนแก่น ที่ผมกับเพื่อนๆ จัดทริปขี่รถไปทำบุญกัน 
ทำบุญเที่ยวนี้ มี ทั้งช่วยคนที่ด้อยโอกาส และ ช่วยเหลือ น้องๆ โรงเรียน ที่นั่นด้วย เลยตั้งชื่อทริปไว้ว่าเป็น “ช่วยน้อง สอนเรา” ความหมายก็จะเป็นว่า ช่วยน้องแล้ว ก็ มาสอนพวกเรากันเอง ด้วย ให้ แบ่งปันกัน เมื่อมีโอกาส

นอกจากเรื่อง รูป และ VDO แล้ว บทความ บรรยาย ที่เพื่อนๆ มอบหมายให้เป็นหน้าที่ของผม ก็ เลยต้อง solo ในสองวันนี้ด้วย … ที่เห็นเขียนๆ ออกมา นั่น ผมนั่งเขียนกันทั้งวันเลยทีเดียว

แต่ก็ใช่ว่า จะทำงานทั้งวันครับ อย่างน้อย ก็มีโอกาสได้ เอารถไป เช็คศูนย์ ซื้อหนัง มานั่งดูได้หลายเรื่อง …. 

ถึงตอนนี้ ก็คงต้องพักสายตา เพื่อ เตรียมตัวทำงานในเช้าวันจันทร์พรุ่งนี้ แล้ว … หวังว่า ทุกคนคงจะมีความสุขกับ วันหยุด สัปดาห์นี้กันนะครับ