Posts from the ‘เพื่อน พี่ น้องๆ’ Category

เจอกันโดยบังเอิญ น้องจุ๋ม


ดีใจที่ได้เจอนะจุ๋ม ถึงจะโดยบังเอิญก็เถอะ
คราวหน้าหนีบ wine ตามด้วยนะครับ

12743907_10153878490859326_2553154540142134783_n

Advertisements

เพื่อนแม่


ไปโรงพยาบาล เจอพี่มั่น พี่ที่ดูแลแม่ แม่ดีใจมากที่เจอผม คุยกันสักพัก ผมยืมรถพี่มั้นมาหาอะำรทานในตลาด

วิ่งผ่านร้านหมูย่าง กลิ่นหอมจนชลอรถ เหลือบเห็นน้าตือเพืรอนแม่ เลยเข้าไปสวัสดี

น้าตือปีนี้ 70 สุขภาพต้องดูแลเป็นพิเศษ ใากเยี่ยมแม่ด้วยคน

น้าตือบอก…ทำไมถึงปล่อยให้อ้วนแบบนี้….

ส่งเพื่อน


เรื่องราวเมื่อวันอาทิตย์ จะไม่สมบูรณ์ ถ้าไม่ได้กล่าวถึงเพื่อนบางคน

วันนั้น แม่เมียด กำลังใจดีขึ้นมาก …เมื่อ ทั้งเพื่อนลูก และ เพื่อนตัวเข้าไปเยี่ยม

แต่โรงพยาบาล ก็ไม่เหมาะที่จะเป็นที่ re-union นัก เพราะ เป็นห้องรวม และ แต่ละคน ก็เสียงไม่เบา ภาษาอีสาน ถ้าคนเคยได้ฟังจะรู้ว่าม่วนขนาดไหน ดังได้เรื่อยๆ

เราเลยชวนกันไปเสวนาต่อกันที่ร้านกาแฟ ในโพนพิสัย ร้านน่ารักดีชื่อ Coffee cafe …โดยผมขอแม่ออกออกมาแป๊บ…กะว่าแป๊บก็เป็นชั่วโมง

ระหว่างที่ออกมา น้อย Chanphen Khotabunmeeเพื่อนอีกคนก็เข้าไปเยี่ยม คุยอยู่เป็น ชั่วโมง แล้วออกมา คลาดกันกับผมนิดเดียว… น่าเสียดายไม่ได้เจอกัน

ตกเย็น ผมเอารถไปคืน อ๋า บัญญัติ บูชากุล พร้อมกับถือโอกาสอาบน้ำที่บ้านอ๋านั่นล่ะ บ้านอ๋าอยู่ตรงข้ามไปรษณีย์ หาง่าย ใกล้ๆ กับบ้านต๋อย Su Theeเพื่อนรักอีกคนที่ไม่เจอกันนานมาก อ๋าบอกว่าเดี๋ยวกินข้าวกันร้านหลังบ้าน ถือเป็นการชวน ผมตกลงเลย จะได้ประหยัดเวลา

อาบน้ำเสร็จเหลือเวลานิดหน่อยก่อนรถออกเที่ยวทุ่มยี่สิบ ปรากฏว่าอ๋าสั่งอาหารมาทานกันที่บ้านเลย … แอ๊ว อภิรพรรณ สิทธิพิสัย ตามมา แถมเพื่อนบ้านที่มาทานด้วยไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นน้อย ที่คลาดกัน…

“บ้านเราก็ติดกับบ้านอ๋านี่ล่ะ” น้อยบอก….

อาหารมื้อนี้ น้อย คู่ใจของอ๋า เป็นคนจัดการ (แม่ครัวที่ทำอาหารก็ชื่อน้อยเหมือนกัน) อร่อยมาก

สักพัก มีน้องอีกสองคนตามมา นั่นคือ ม้วน Thongmuan Phisaipan และ เล็ก Wadee Lek ที่ทราบว่าผมมาและอยากเจอ เพราะไม่ได้เจอกันสามสิบกว่าปี เล็กเป็น้องสาวของเพื่อนผมที่ชื่อ โก้ สมชาย จิมอาษา ซึ่งรายนี้ผมยังไม่เจอ พอๆ กับ ดวล Dune Phisai พี่ชายของม้วนที่ยังไม่เจอเหมือนกัน

คนสุดท้ายที่เข้ามา คือ จอย Joy Tvp ที่มาร่วมทานข้าวกัน โดยแท่สายพิณSaiphin Naksen ยังไปทำธุระต่ออีก

น้อยคอยเตือนเรื่องเวลา จนเหลือสิบนาที อ๋าก็มาส่งผมขึ้นรถกลับกรุงเทพฯ

ผมเดินทางถึงกรุงเพฯ ตีห้า ปลอดภัยเรียบร้อย ต้องขอบคุณเพื่อนๆ น้องๆ ทุกคนที่ดูแล ตั้งแต่เช้ายันค่ำ และช่วยให้แม่ผมสภาพจิตใจดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ขอบคุณวันที่ดีอีกวันของผม

โพนพิสัยน่าอยู่จริงๆ….

เพิ่อนแม่ เพื่อนลูก


รุ่นผมหลายคนก็ไม่เล่น Social network อย่าง Facebook หรือ line นะครับ
ไม่ต้องถามว่าแม่ผมเล่นหรือเปล่า…เพราะ ใช้ message แบบ SMS บนเครื่อง ยังยากเลย

แต่มีเพิ่อนแม่ที่เล่น social ครับ เพื่อนแม่คนนี้ผมนับถือเป็นแม่อีกคนนึง และเป็นครูประจำชั้น ตอนเรียน ป.4. ผมเรียกท่านว่า แม่สายพิณ Saiphin Naksen

พอแม่ทราบว่าผมเดินทางมาโพนพิสัย จาก facebook … เลยสอบถามว่ามาทำอะไร เพราะเห็นมาโรงพยาบาล เพราะใจนั้น คิดว่าแม่ยังอยู่ ชัยภูมิ

ลูกสาวครูสายพิณ เป็นเพิ่อนร่วมชั้นกับผม ชื่อ จอย Joy Tvp
จอยกับผมตอนเด็กๆ ไม่สนิทกันมากเพราะจอย สวยน่ารัก ผมไม่กล้าเข้าใกล้สุงสิง แต่มาสนิทกันตอนโตแล้ว

แม่พูดถึงครูสายพิณ อยากเจอมาก ผมว่าจะต่อโทรศัพท์ให้คุย พอดีจอยยอกว่าจะมา… ผมถามจอยเลยว่าแม่มาด้วยหรือเปล่า เพราะ การมาเยี่ยมต้องเดินทางเป็น ร้อยกิโล เพราะ จอยกับแม่อยู่ถึง อ.เมืองหนองคาย

จอยบอกแม่ไม่ได้มา…ผมฝันสลาย

สักพักจอยมาถึง แม่สายพิณมาด้วย …แม่ผมดีใจมาก ร้องไห้ อีกแล้ว…

จอยกอดแม่ แม่สายพินคุยกับแม่ แนะนำหลายๆ อย่าง ..การเยี่ยมการเห็นหน้า การสัมผัส ช่วยทำให้แม่มีชีวิตชีวาอย่างเห็นได้ชัด พร้อมกับฝากรังนกให้ทาน

ขอบคุณจอย และ แม่นะครับ ที่มา ขอบคุณมากๆ

Nongmi Herb
ในรูปมีตุ๋ย เข้ามาเยี่ยมแม่ ไม่พูดไม่จา จนพี่ถามว่าใคร เห็นบอกเป็นลูกน้านึก เกือบไม่ได้คุยกัน ตุ๋ย ขับรถจากอุดร มาเยี่ยม ให้ดูแบบบ้านที่เสร็จแล้ว สวยดี

ขอบคุณจอย และ แม่นะครับ ที่มา ขอบคุณมากๆ

Nongmi Herb
ในรูปมีตุ๋ย เข้ามาเยี่ยมแม่ ไม่พูดไม่จา จนพี่ถามว่าใคร เห็นบอกเป็นลูกน้านึก เกือบไม่ได้คุยกัน ตุ๋ย ขับรถจากอุดร มาเยี่ยม ให้ดูแบบบ้านที่เสร็จแล้ว สวยดี

Bus for Mom Friends for friends


มีพี่คนนึง ชื่อพี่เนาว์ Nao Klaonopparat บอกผมว่า…
“พีป๋อง …เพื่อนน่ะ มีแล้วต้องพึ่งพาได้ ไม่งั้นจะมีไว้ทำไม…”
พี่เนาว์ ยังเสริมอีกว่า แต่ต้องไม่ทำให้เพื่อนเดือดร้อนหรือลำบากใจนะ…

ผมมาโพนพิสัยเที่ยวนี้. เพราแม่ ไม่สบาย ต้องเข้าโรงพยาบาล..ด้วยเวลาน้อยนิดจึงคิดว่าคงจะไม่สามารถที่จะไปพบเจอเพื่อนหลายๆ คนอย่างที่ทำตามปกติได้
อีกอย่าง ยานพาหนะก็ไม่มี ขนาดมา ผมยังเลือกที่จะ นั่งรถทัวร์ มาลงตรงหน้าโรงพยาบาลพอดี ไม่ให้เสียเวลา…

ก่อนมาผมโทรปรึกษาแอ๊ว ว่าเลือกนั่งรถอะไรดีสุด แอ๊ว บอกให้นั่ง Air Udon ซึ่งเป็นรถ ป.1 seat ใหญ่ และมีระบบนวดไฟฟ้า…แอ๊วบอกข้อดีของสายนี้คือ

“แวะจอดที่เดียว แค่เติมน้ำมัน ไม่เสียเวลา”

ผมปรึกษาแอ๊วแค่นี้ แต่ไม่คาดคิดว่าแอ๊วจะช่วยนัดเพื่อนๆ ที่สะดวกในวันครอบครัวเช่นนี้ มาเยี่ยมแม่…

แหม่ม วาส พักตร์ มาเยี่ยมก่อนหน้านี้ไปทีแล้ว แม่เพิ่ง admit วันพฤหัสที่ 20 มาวันก้อนแม่ก็ดีใจ เล่าให้ฟังใหญ่ ไปรอบ…
วันนี้ แอ๊ว และเพื่อนๆ นัด ดวงจันทร์ ปูเป้ ผ่อง เอาะ มาเพิ่มอีก…. แม่ร้องไห้น้ำตาไหล ลูกๆ มาเยี่ยม ลำดับ ลูกเต้าเหล่าใครกันใหญ่… เพราะ สมัยก่อนแม่ทำคลอดให้หลายคน โดยเฉพาะ ล๔กหลานคนเวียตนาม ผ่านมือแม่มาแล้วทั้งนั้น

ผมรู้สึกได้ว่า กำลังใจแม่มาอีกเยอะเลย…รวมถึงกำลังใจของลูก ที่ได้รับจากเพื่อนๆ เพื่อนที่ แม้เวลาล่วงไป เกือบ 40 ปี มิตรภาพต่างๆ ไม่เคยลืมเลือน

ขอบคุณทุกๆ คนนะครับ

ลาบเป็ด


อาหารประจำชาติอีสาน ที่ worldwide มีหลายอย่าง
ไม่ว่าจะตำบักหุ่ง, ย่างไก่, อ่อม แล้วที่พลาดไม่ได้คือ “ลาบเป็ด”

หมวยเกี๊ย น้องทั่ไปมีครอบครัวอยู่ ญี่ปุ่น อุ้มลูกสองคนกลับมาเที่ยวบ้านโทรมาชวนผมไปกินลาบเป็ด

ผมจินตนาการตาม ว่าจะอร่อยขนาดไหน น้องบอกรับประกัน

ผมมาถึงร้านเกี๊ยพาเพื่อนๆ มาด้วยเลยได้ทำความรู้จักเพื่อนๆ รุ่นน้อง

ร้านนี้เน้นเป็ดดังนั้นอาหารนอก scope จะงดรับ order

เป็ดร้านนี้เป็นอย่างไรคงต้องให้ เซียนเป็ดมาวิจารณ์ กันเองครับ

ขอบคุณที่พามาทานนะเกี๊ย

Magic carpet


เสียงโทรศัพท์ดัง …ผมแปลกใจ ปกติ วันอาทิตย์ จะแทบไม่ได้ยิน… หน้าจอบอกว่าเพื่อนอ๋า

อ๋าเป็นเพื่อนตอนเรียน พอทราบว่ามา ก็ถามว่าใช้รถอะไรอยู่

“ยืมมอเตอร์ไซค์ พี่มั่นขี่มากินข้าว” ผมบอก นึกๆ หมวกแกก็ไม่ใส่ ผมขี่มาหัวโล่งๆ ไม่ชินเลย

เราจะเอารถไปให้ใช้นะ อ๋าบอก…ไม่ทันจะปฏิเสธ อ๋าบอก “อาบน้ำเสร็จเดี๋ยวไปหา”

อ๋า มาด้วเสื้อประจำวัน หล่อเหมือนเดิม มาให้กำลังใจแม่ได้เป็นอย่างดี เราคุย update เรื่องเพื่อนกันพักนึง อ๋าก็พาไปดูรถที่มาทิ้งไว้ให้ เป็นเก๋ง sedan แล้วตัวเองกับลูกน้องก็นั่ง pick up กลับไป

ก่อนกลับอ๋าเชิญให้อาบน้ำที่บ้าน พร้อมกับบอกว่าจะไปส่ง… ผมว่าก็ดี เพราะ เกรงใจ น้องม้วน Thongmuan Phisaipan

อ๋า เป็นเพื่อนคนที่สามที่เจอ วันนี้ ที่ได้ facebook เป็นตัวช่วย