Posts from the ‘เพื่อน พี่ น้องๆ’ Category

Work every where…


ช่วงนี้ Office โดนปรับเปลี่ยน แนวความคิด Co working space ได้นำมาปรับใช้

เดือนนี้ทั้งเดือน ทำงานได้ทุกที่จริงๆ สัปดาห์หน้าก็จะย้ายกลับไปที่ Office ที่ปรับปรุงใหม่แล้ว

ในรูป เป็นที่ๆ มาใช้พื้นที่กับน้องๆ ในทีม คิดงาน ออกแบบ นวัตกรรมใหม่ๆ ในการผลิต ให้เหมาะกับยุค 4.0

สิ่งที่อยู่ในกระดาษในวันนี้เชื่อว่าจะถูกใช้ไปอีก 50 ปีเป็นอย่างน้อย ..งานวิศวกรรมก็แบบนี้ เมื่อเวลาผ่านไปหลายสิบปี เราจะยืนดูสิ่งที่เราสร้างมากับมือด้วยความภูมิใจ

สภาพแวดล้อมเปลี่ยนไป แต่ คนรู้ใจยังเหมือนเดิม

Advertisements

โกน้อย ====


ทริปนี้ไม่พูดถึงผู้ชายคนนี้คงไม่ได้

ชายหน้าคม ตาม Style คน สตูล คนนี้มาทักผมตั้งแต่วันแรก

โกน้อยอยู่ที่เกาะเต่ามา 19 ปีละ จัดเป็น ปูชนียบุคคล ประจำเกาะเลยก็ว่าได้ ตอนนี้เป็นเจ้าของ Carabao diving resort ที่โกน้อยบริหารงานสองคนกับ ภรรยาคู่ใจ พี่พร คนหลังนี่ที่น่ารักไม่แพ้กัน

มาดำน้ำเที่ยวนี้ พี่น้อยดูแลเป็นอย่างดี Story มากมายของเกาะเต่า ผมรับรู้ผ่านการสนทนา จนวันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ผมว่าเราคุยกันได้ทั้งวัน ผมมีเรื่องมากมายที่อยากรู้เกี่ยวกับธุรกิจดำน้ำ และ เกาะเต่าโมเดล เมืองสวรรค์ของไทย ที่เดินไปไหนก็รายล้อมด้วยฝรั่งสาวๆ กับ Bikini ตัวจิ๋ว

พี่น้อยถ่ายทอดเรื่องต่างๆให้ฟังได้ไม่รู้เบื่อ

วันที่สองของการดำน้ำ พี่น้อยบอกจะลงน้ำด้วย จะไปถ่ายภาพให้
ส่วนวันที่สาม ผมงดดำ พี่น้อยก็นั่งคุยเป็นเพิ่อนทั้งวัน…ไม่เหงาเลย

ตอนเย็นผมนึกถึงน้องคนนึง ที่มาอยู่ที่้กาะเต่า พอถามโกน้อย โหพาไปตามหา “หนุ่ม” น้องที่ผมไม่เจอหลายปีจนเจอ ทั้งๆที่ตอนแรกผม ไม่รู้ว่าหนุ่มอยู่ไหน รู้แต่ว่าอยู่เกาะเต่า

โกน้อยพาขี่รถรอบเกาะชมเมือง พาหาหมอ พาไปซื้อยา ซื้อต้มเลือดหมูและปาทั่งโก๋ให้ทุกเช้า

จนวันสุดท้าย พามาส่งถึงท่าเรือ

เป็นเสน่ห์อีกอย่างหนึ่งที่ทำให้ผมต้องกลับมาเยือนที่นี่อีกครั้งแน่ๆ…ว่าแต่โกน้อย อยากให้ผมมาอีกหรือเปล่าไม่รู้นะ 555

ถ้าโก มีโอกาสมาอ่าน ก็ต้องขอบคุณตรงนี้อีกครั้งครับ

28379300_10156065229979326_5573315658264870912_n.jpg

Highway Kindergaten =================


ครั้งแรกที่ผมได้ยินชื่อ “อนุบาลไฮเวย์” ผมรู้สึกถึงความอ่อนน้อมถ่อมตน ที่แฝงอยู่ในชื่อนี้

จนกระทั่งได้เจอ “พี่ต๋อย” ตอนที่ตอนมาเยือนเมืองน่านกับสายแข็ง ก็ยิ่งมั่นใจว่าคิดไม่ผิด หลังจากนั้น เราก็รู้สึกเหมือนคบหากันมานาน

น่าจะเป็นความมีอัธยาศัยที่ดี และ บุคลิคน่ารักของพี่ต๋อยเอง ยิ่งอายุไล่ๆ กัน ปีวอกเหมือนกันด้วย เลยมีความร่วมสมัย คุยอะไรก็รู้(ทัน)กันไปหมด

ตอนที่ผมขี่รถมาเนือนแพร่ครั้งแรก โชคดีพี่ต๋อยอยู่พอดี เลยได้พี่ต๋อยพาชมเมือง ทานของอร่อย และ รู้จัก เพื่อนๆ ที่ชอบขี่รถเหมือนกันที่นี่

เมืองแพร่ไม่ใหญ่มาก ดูสงบ กลางคืนสองทุ่มเข้าบ้านกันหมดแล้ว แต่ก็มีแหล่งบันเทิงยามดึก และธรรมชาติสวยๆ ให้ดูบ้าง

ผมมาครั้งนี้ ก็ยังไปไม่ทั่ว แต่ได้เจอเพิ่อนที่ตั้งใจมาหา

วันที่มาถึงแพร่ พี่ต๋อยมาบอกผมตอนหลังว่าวันนี้วันเกิด เล่นเอาผมอึ้ง เพราะ พี่ต๋อยไม่เปิดเผยวันเกิดให้ใครรู้ และไม่ยอมบอกผมแต่แรกเพราะเกรงว่าผมจะเกรงใจ ไม่แวะเมืองแพร่ตามแผน

นอกจากเป็นคนถ่อมตัวแล้ว ยังขี้เกรงใจอีก

ครั้งนี้พี่ต๋อย พาซี้ ชื่อพี่อ้วนมาด้วย พี่อ้วน ผมรู้จักจาก #ขี่บิ๊กไบค์แบบนิสัยดี ทั้งพี่ต๋อย และ พี่อ้วนนี่ นิสัยดีรุ่น 1

ผมเจอพี่อ้วนสองครั้งละ พี่อ้วนน่ารัก และ คอเดียวกันกับพี่ต๋อย …คอที่ว่า คือคอทองแดง

ไม่รู้ใครหามใคร แต่ก็มักจะไปด้วยกัน

วันนั้นระหว่างนั่งคุยกับพี่ต๋อย พี่อ้วน ได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ผมได้รับข่าวร้าย…
ตอนนั้นแทบหมดแรง เพราะ เพิ่งขี่มา 7 ชั่วโมง ดูเส้นทางที่ต้องเดินทางต่อ รู้สึกว่า คงจะวูบระหว่างทางแน่ๆ

นั่งกินไป คุยไป คิดไป คิดอยู่ 1 คืน ก็ได้คำตอบ คืนนั้นจัดการทุกอย่างขนลงตัว ทุกอยางที่อยากทำได้ทำ พักผ่อนเต็มที่ เพื่อ เดินทางในตอนเช้า

ก่อนออกจากแพร่ บอกพี่ต่อยว่าจะมาอีก รักษาสุขภาพไว้ให้ดี…

ไม่นานคงได้เจอกันใหม่ครับ

#2017wintertrip day 3/11

พาเฟ่กับ 4DX


​ม่ามี้เริ่มก่งกํง ลืม Samsung S7 ไว้ไหนไท่รู้ เลยโทรหา…

เสียง หนูพาเฟ่ รับสายที่ปลายทาง…
“ป่ะป๊า หนูอยากดู Batman พาหนูไปดูหน่อย ”
ผทชอบ Batman นะ แต่ เรื่องนี้ มัน Lego Batman เอา Lego มาดูทีไร หลับทุกที
เช็ครอบ หลังเรียนหนังสือ 17:00 ได้รอบ 19:30 โรง 4DX
จะรอดมั๊ยว้า… ห่วงๆ ว่าดูได้แป๊บเดียว งอแง ร้องกลับจะทำไง…
ระหว่างทานข้าวเลยต้องทำ agreement กันหน่อย
“พาเฟ่ หนูดูได้แน่นะ” …ผมถาม “ได้ค่ะ”

” เก้าอี้มันโยกนะ หนูจะกลัวเปล่า” …”ไม่กลัวค่ะ”
“แน่ใจนะ…” ผมถามยิ้มๆ กลัวอิทธิฤทธินางจริงๆ
“แน่ใจค่ะ”
เราเลยไปดู Lego Batman the movie กัน
ตั๋ว 3 ใบ ให้ไปพันทอนมาสิบบาท!
หนังอะไรไม่รู้ ปล่อยมุขทุก shot เลย ผมว่า story ดีด้วยนะ …ว่าด้วยความสัมพันธ์ ของ Batman กับ Joker
พาเฟ่สนุกมากไม่มีร้อง ผิดคาด

ที่ผิดคาดอีกอย่างคือ ขนาดเก้าอี้มันโยกแบบนี้ผมยังหลับ!
ถือว่าเป็น 4DX เรื่องแรก กับ พาเฟ่ และ หม่ามี้


#moviemaniathailand

#คนไทยนอนดูหนังทุกวัน

เจอกันโดยบังเอิญ น้องจุ๋ม


ดีใจที่ได้เจอนะจุ๋ม ถึงจะโดยบังเอิญก็เถอะ
คราวหน้าหนีบ wine ตามด้วยนะครับ

12743907_10153878490859326_2553154540142134783_n

เพื่อนแม่


ไปโรงพยาบาล เจอพี่มั่น พี่ที่ดูแลแม่ แม่ดีใจมากที่เจอผม คุยกันสักพัก ผมยืมรถพี่มั้นมาหาอะำรทานในตลาด

วิ่งผ่านร้านหมูย่าง กลิ่นหอมจนชลอรถ เหลือบเห็นน้าตือเพืรอนแม่ เลยเข้าไปสวัสดี

น้าตือปีนี้ 70 สุขภาพต้องดูแลเป็นพิเศษ ใากเยี่ยมแม่ด้วยคน

น้าตือบอก…ทำไมถึงปล่อยให้อ้วนแบบนี้….

ส่งเพื่อน


เรื่องราวเมื่อวันอาทิตย์ จะไม่สมบูรณ์ ถ้าไม่ได้กล่าวถึงเพื่อนบางคน

วันนั้น แม่เมียด กำลังใจดีขึ้นมาก …เมื่อ ทั้งเพื่อนลูก และ เพื่อนตัวเข้าไปเยี่ยม

แต่โรงพยาบาล ก็ไม่เหมาะที่จะเป็นที่ re-union นัก เพราะ เป็นห้องรวม และ แต่ละคน ก็เสียงไม่เบา ภาษาอีสาน ถ้าคนเคยได้ฟังจะรู้ว่าม่วนขนาดไหน ดังได้เรื่อยๆ

เราเลยชวนกันไปเสวนาต่อกันที่ร้านกาแฟ ในโพนพิสัย ร้านน่ารักดีชื่อ Coffee cafe …โดยผมขอแม่ออกออกมาแป๊บ…กะว่าแป๊บก็เป็นชั่วโมง

ระหว่างที่ออกมา น้อย Chanphen Khotabunmeeเพื่อนอีกคนก็เข้าไปเยี่ยม คุยอยู่เป็น ชั่วโมง แล้วออกมา คลาดกันกับผมนิดเดียว… น่าเสียดายไม่ได้เจอกัน

ตกเย็น ผมเอารถไปคืน อ๋า บัญญัติ บูชากุล พร้อมกับถือโอกาสอาบน้ำที่บ้านอ๋านั่นล่ะ บ้านอ๋าอยู่ตรงข้ามไปรษณีย์ หาง่าย ใกล้ๆ กับบ้านต๋อย Su Theeเพื่อนรักอีกคนที่ไม่เจอกันนานมาก อ๋าบอกว่าเดี๋ยวกินข้าวกันร้านหลังบ้าน ถือเป็นการชวน ผมตกลงเลย จะได้ประหยัดเวลา

อาบน้ำเสร็จเหลือเวลานิดหน่อยก่อนรถออกเที่ยวทุ่มยี่สิบ ปรากฏว่าอ๋าสั่งอาหารมาทานกันที่บ้านเลย … แอ๊ว อภิรพรรณ สิทธิพิสัย ตามมา แถมเพื่อนบ้านที่มาทานด้วยไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นน้อย ที่คลาดกัน…

“บ้านเราก็ติดกับบ้านอ๋านี่ล่ะ” น้อยบอก….

อาหารมื้อนี้ น้อย คู่ใจของอ๋า เป็นคนจัดการ (แม่ครัวที่ทำอาหารก็ชื่อน้อยเหมือนกัน) อร่อยมาก

สักพัก มีน้องอีกสองคนตามมา นั่นคือ ม้วน Thongmuan Phisaipan และ เล็ก Wadee Lek ที่ทราบว่าผมมาและอยากเจอ เพราะไม่ได้เจอกันสามสิบกว่าปี เล็กเป็น้องสาวของเพื่อนผมที่ชื่อ โก้ สมชาย จิมอาษา ซึ่งรายนี้ผมยังไม่เจอ พอๆ กับ ดวล Dune Phisai พี่ชายของม้วนที่ยังไม่เจอเหมือนกัน

คนสุดท้ายที่เข้ามา คือ จอย Joy Tvp ที่มาร่วมทานข้าวกัน โดยแท่สายพิณSaiphin Naksen ยังไปทำธุระต่ออีก

น้อยคอยเตือนเรื่องเวลา จนเหลือสิบนาที อ๋าก็มาส่งผมขึ้นรถกลับกรุงเทพฯ

ผมเดินทางถึงกรุงเพฯ ตีห้า ปลอดภัยเรียบร้อย ต้องขอบคุณเพื่อนๆ น้องๆ ทุกคนที่ดูแล ตั้งแต่เช้ายันค่ำ และช่วยให้แม่ผมสภาพจิตใจดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ขอบคุณวันที่ดีอีกวันของผม

โพนพิสัยน่าอยู่จริงๆ….