Posts from the ‘สุขภาพและความสุขสมบูรณ์’ Category

เมอร์ส =====


“เส้นหาย”… พยาบาลสาวอุทานออกมาขณะที่พยายามยกแขนข้างขวาของผมขึ้น

หลังจากที่พยายามที่จะแทงเข็มเข้าไปในเส้นเลือด ผมรู้สึกปวดตุ่ยๆตรงเส้นเลือด

“ทะลุเส้นหรือเปล่าครับ ลองถอยเข็มออกมาหน่อยอาจจะเจอ” ผมบอก เผื่อจะได้ไม่ต้องแทงใหม่ เพราะนี่เป็นรูที่สองแล้วใน5 นาทีนี้ หลังจากรูแรกที่หลังมือซ้ายเจาะเอาเลือดไปไป 3 tube และคาเข็มไว้เผื่อว่าต้องให้ยา

” โอ้ย..” อันนี้สะดุ้งเลย หลังจากพยาบาลขยับมือและเข็มคงไปโดนอะไรเข้า…

สุดท้ายพยาบาลย้ายมาเจาะแขนซ้าย เหตุผลคือ ตัวอย่างเก็บจากที่เดียวกันไม่ได้

เลยได้ครบสามรู พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์… ครบพอดี

จะว่าไป เจาะเลือดไม่เจ็บเท่าไหร่ เพราะ เข็มเล็ก คมกริบ เจ็บจริงๆ 20% ส่วนที่เหลือ เป็นจินตนาการช่วยล้วนๆครับ เพราะ โดนจิ้มเป็นประจำ แต่ตอนเอาเอาน้ำมูกไปตรวจนี่ซิ… สุดจริง

ใครเคยโดนแหย่จมูกคงรู้ดี เนื้อเยื่อบางๆ ในจมูก… หรือที่ไหนๆ ที่ไม่เคยสัมผัสสิ่งแปลกปลอม เวลาโดนครั้งแรกนี่… น้ำตาเล็ดเลย

พยาบาลเอาที่้เก็บน้ำมูกมา… ลักษณะเป็นก้านตรงปลายเป็นพุ่มขนเล็กๆ แหย่เข้าไปในจมูก… จึ๊กแรก น้ำตาเล็ด…

“เดี๋ยวจะใส่เข้าไป 3 อันเลยนะคะ..” พยาบาลบอก…

“ไม่ใส่ทีละอันล่ะครับ” ผมถามอันเดียวยังน้ำตาไหลเลย สามอันนี่สงสัยขี้แตกแน่

“ต้องเก็บอีก 6 น่ะคะ ข้างละสาม ถ้าใส่ทีละอันจะเจ็บหลายที” น้องพยาบาลอธิบาย สมการนี้คิดง่าย

“งั้นยัดหกอันเลยก็ได้” ผมตอบแบบไม่กลัวจมูกแหก คิดแง่ดี ต่อไปจะได้หายใจโล่งๆ

“ไม่ได้ค่ะ ต้องเก็บสองข้าง” น้องบอก ผมทำหน้ายอม จากนั้นผมเห็นก้านสามก้านแหย่เข้าไป…
… น้ำตาไหลยิ่งกว่าตอน Iron man ตายเสียอีก

อ่านถึงตรงนี้ คงนึกสงสัย แล้วผมมาทำอะไรที่นี่วะ….?

========

ย้อนกลับไปเมื่อ 5 ชั่วโมงที่แล้ว…..

========

ผมมาทำงานวันแรก หลังจากพักร้อนไปตะลุยตุรกีมาหลายวัน

เมื่อวานหยุดพักผ่อนปรับเวลา นอนตื่นสาย รู้สึกตัวเองเหมือนจะตัวรุมๆ พอเข้า office สะดุดกึกกับกลิ่นสี ที่ office เพิ่งทาใหม่ๆ

อาการแพ้อากาศทุนเดิม ทำเอานั่งคัดจมูกตลอดทั้งเช้า… รู้สึกเหมือนตัวเองจะเป็นหวัด หน้ากากก็ไม่ได้ใส่มา เลยตัดสินใจออกมาหาหมอแถวบ้าน

รอบคอนโดมี รพ.เยอะครับ ทั้งศรีธัญญา นนทเวช เกษมราษฎร์ พระนั่งเกล้า แต่วันก่อนพาคนป่วยที่คอนโดไปส่งที่สถาบันบำราศนราดูร ได้เห็นห้อง ICU และ ส่วนหน่วยควบคุมโรคติดต่อ ตึกใหม่สะอาด ดูการทำงานของเจ้าหน้าที่ก็ รู้สึกว่า professional ดี ไปหาข้อมูลใน internet เลยรู้ว่า โรคที่เกี่ยวกับการติดเขื้อ อย่าง ไวรัสซาร์ ก็ต้องที่นี่ล่ะ แสดงว่า หมอเฉพาะทางด้านนี้ ที่นี่ต้องไม่ธรรมดา…

มีคนกลัวที่นี่เหมือนกันนะครับ เข้าใจว่า เกี่ยวข้องกับโรคติดต่อร้ายแรง และ เมื่อก่อนตึกอาจจะดูเก่าๆ ฟังๆ กันมา เพี้ยนๆ ไปบ้างเลยไม่ค่อยมีคนพูดถึงทางดีมากนัก

คนไทย.. ดีชมน้อย ถ้าไม่ดีนี่แชร์สนั่น…

โดยส่วนตัว ผมเองมาเจอเองก็ว่าดีนะ

วันนี้ผมเลยมาที่นี่ึครับ ออกจากที่ทำงานขับๆรู้สึกเหมือนรถลมยางจะอ่อน เลยแวะเช็คลม ช่างเติมลมให้บอกพร่องไม่มากเสร็จแล้วก็มาที่โรงบาลเลย

มาถึง แจ้งเจ้าหน้าที่ ให้บัตรประชาชนไป เจ้าหน้าที่ถามอาการ ผมก็ตอบไป ว่าคัดจมูก ไม่มีเสมหะ ไม่เจ็บคอ แต่อาจจะตัวรุมๆ เหมือนจะมีไข้

เจ้าหน้าที่ถามว่า เพิ่งเดินทางต่างประเทศหรือเปล่า ผมบอกเพิ่งมาจากตุรกี

เท่านั้นแหล่ะ… ทุกอย่างเปลี่ยนไปเลย…

======

เชิญทางนี้คะ… พยาบาลเชิญ ให้มานั่งตรงที่จัดไว้ด้านนอก มีป้ายบอกเฉพาะเลยว่าเป็นที่พักผู้ป่วยตรวจคลีนิคโรคทางเดินหายใจ พร้อมกับยื่นหน้ากากให้ผมสวม

พยาบาลขออนุญาต ถ่ายรูป โดยบอกว่าจะติดข้างๆ ไม่เห็นหน้า ผมก็งงๆ จะถ่ายข้างไปทพำม หน้าตาผมไม่หล่อพอหรือไง… สักพักเข้าใจ เขาคงเอาไปทำรายงานคนป่วย จากนั้นก็มีเจ้าหน้าที่ ถือกล้องคอยถ่ายรูปตามไปตลอด ตลอดจริงๆ

“เขิญทางนี้ค่ะ” พยาบาลให้ผมเดินไปตามทาง ระหว่างทาง ไม่มีให้สวนมาเลย ตอนเดินผ่านเจ้าหน้าที่ท่านนึง ได้ยินถามกันว่ามีอะไร ถึงต้อง เคลียร์ทางเดิน… เห็นเขาคุยกันเป็นศัพท์เทคนิค ผมไม่เข้าใจ

ผมเดินจากตึกแรก เหมือนจะผ่านมาอีกตึกมาตึกทฝหมายเลข 7 ตอนเดินไม่ได้เดินตามทางเดินคนทั่วไป แต่จะลัดเข้าห้องโน้นห้องนี้ ผ่านประตูมาน่าจะ 7 ประตูได้ มาจนถึงห้องผู้ป่วย สะอาด โปร่ง ดูสบาย

“ต้องขอดูอาการนะคะเนื่องจาก ตุรกี เป็นเขตเฝ้าระวังไวรัสเมอร์ส….”

“เมอ… อะไรแว้…” เคยได้ยินแต่ ซาร์ อีโบล แต่ เมอร์ส นี่ไม่คุ้น

“ผมต้องโดนกักตัวอยู่นี่เหรอครับ ไม่ได้เอาอะไรติดตัวมาเลย ว่าจะให้หมอตรวจว่า้ปผ้นไข้หวัดใหญ่หรือเปล่าแค่นั้น…” ผมคิดเล่นๆก่อนหน้านี้ ยังอำเพื่อนที่ไปเที่ยวด้วยกันทาง line เลย… ตอนนี้โดนกักจริงๆ

ผม text บอกที่ทำงานก่อน แล้วเปลี่ยนโทรศัพท์ เป็น save mode เพราะ จะได้เ้ก็บไว้ใช้นานๆ.. ที่ชาร์ทอยู่ในรถนี่เอง แต่ตอนนี้ ออกจากประตูห้องนี้ก็คงไม่ได้แล้ว…

” เดี๋ยวเปลี่ยนชุดเลยนะคะ สักครู่พยาบาลจะมาขอเจาะเลือดไปตรวจคะ”

========

ตอนนี้ผมอยู่ในห้องคนเดียวละ ห้องนี้สะอาดมาก ข้างบนมีช่องดูดอากาศสองช่องบนเพดาน เข้าใจว่าระบบปรับอากาศที่นี่ต้องมีระบบฆ่าเชื้อ เพื่อป้องกันการติดต่อทางอากาศ (Air bond)

พยาบาลเข้ามาสองท่าน หน้าตาดีเหมือนกันหมด เพราะใส่หน้ากากปิดไปครึ่งหน้า เห็นแต่ตาสวยๆ กับเสียงเพราะๆ เธอหยิบ หลอดตัวอย่างให้ผมขากเสลดใส่ หลอดทั้ง 4 ผมไม่มีเสลดเลยขากจนหน้าเขียวก็ได้แต่น้ำลาย

เสร็จแล้วส่งแก้วมีฝาปิดมาอีกสอง ให้ผมฉี่ใส่.. ผมบอกว่าเพิ่งจะฉี่ไปเอง พยาบาลทำหน้าวิงวอน เพราะว่าจะได้ไม่ต้องมาอีกที ผมเลยไปจัดออกมาให้อีก ช่วงนี้ดื่มน้ำวันหลายลิตร ฉี่ได้ตลอดเวลา

และแล้วก็มาถึงตอนเจ็บตัวล่ะ พยาบาลขอมือซ้ายผมไปดูเส้น ผมสงสัยไม่เจาะจากข้อแขน..

“ต้องคาเข็มไว้คะ… ตรงข้อแขนไม่้หมาะ เดี๋ยวเผลองอแขน…” พยาบาลสาวสวยบอก

อ่อ.. นานๆ ได้คาเข็มไว้ที… จะว่าไป ผมนอนโรงบาลน้อยมาก ล่าสุดที่จำได้คือ คืนก่อนบินไป HongKong อันนั้นอาหารเป็นพิษ นอกนั่นก็เข้าไปตรวจ ขอยา ซน เล็บหลุด ทำแผล… นอนป่วยนี่น้อย

ดังนั้นวันนี้ให้นอน ก็อยากนอนนะ… นานละไม่ได้นอนโรงพยาบาล

เจาะได้เลือดไปสามหลอด… สักพักมาขอผมเจาะข้อแขนขวา… เพราะว่า ต้องส่งตัวอย่าง คนละจุดกัน….

“เส้นหาย”… พยาบาลสาวอุทานออกมา…

========

ผมนอนดูเพดานห้อง ทบทวนอะไรหลายอย่าง นึกสงสารเพื่อน และ คนรู้จัก ที่ป่วยติดเตียง มันคงทรมาน ไม่ได้นอนสบาย เพราะ คนป่วยจะปวดตามเนื้อตามตัว… ไม่มีโรคเป็นลาภอันประเสริฐจริงๆ

ผมหลับไปตอนเคารพธงชาติ หกโมงเย็น ตื่นมาฉี่อีกสองรอบ ตอนนี้ยังไม่สองทุ่ม แต่รู้สึกเหมือนนอนอิ่มแล้ว….

นั่งดู TV ก็ไม่สนุก TV ที่นี่จอใหญ่ ชัดด้วย แต่วันนี้ไม่อยากจะดูอะไร หมอเข้ามาตรวจ เล่าให้ฟังว่า เรามาจากประเทศตะวันออกกลาง และมีอาการต้องสงสัย ขึงต้องตรวจให้ละเอียด ผมนั่งอ่านดู ไวรัสเมอร์สนี่ถึงตาย และ ไม่มีทางรักษา ระบาดหนักเมื่อสี่ปีที่แล้ว ค้างคาว และ อูฐ เป็นพาหะ

ตอนหัวค่ำ ตอนโดนถามถึงถามเยอะว่า ขี่อูฐ จับอูฐ กินเนื้ออูฐ กินนมอูฐ มาหรือเปล่า ผมบอกว่าเปล่า แต่ถ่ายรูปอูฐไกลๆ เพราะ ถ้าใกล้ๆ มันคิดเงิน… นี่รอดเพราะงกเลยนะเนี่ย

ผมบอกหมอว่า ค่าใช้จ่ายให้ใช้สิทธิ์ประกันสังคมนะ แต่โรงพยาบาลตามสิทธิ์ผมอยู่เกษมราษฎร์ โน่น หมอบอกเดี๋ยวจัดการให้

ผมจ่ายประกันสังคมเดือนละ 750 บาท นี่เป็นครั้งที่สองที่ลองใช้บริการดู หลังจากครั้งแรกลองไปตัดหูดที่นิ้ว…ที่เกษมราษฎร์มา ครั้งแรกนั้นไม่ประทับใจนักคนไข้เยอะรอนาน แต่ครั้งนี้ Super VIP มาก

สักพักมาขอ X Ray ปอด เจ้าหน้าที่มีเครื่องมาทำให้ถึงเตียงเลย… เรียกว่าไม่ต้องออกจากห้อง ห้องผม ประตูสองชั้น เปิดปิดด้วยเซ็นเซอร์ ไม่ต้องเอามือสัมผัสอะไรทั้งนั้น ก๊อกน้ำ ก็ใช่ กล่องสบู่ก็ใช่ เหลือฝักบัว ชักโครก กับสายชำระ ที่ยัง manual อยู่

ดึกๆ หมอมาส่งข่าว ว่าผล Lab ที่บำราศฯ ออกละ แต่ต้องขอผลจาก กองควบคุมโรค กับ จุฬา ยืนยันอีกสองทีี่ คาดว่าตอนเช้าจะทราบผม

ผมรอได้ นอนโรงบาลก็สบายดี.. Batt โทรศัพท์ใกล้หมด เลยโทรบอกน้องหน่อยให้เอามาให้ เพราะ ร.พ. กับ คอนโด ใกล้กันนิดเดียว

ห้าทุ่ม ท้องร้อง ทานเย็นไปนิดเดียว อาหารจืดๆ พยาบาลบอกว่า ต้องจืด เพราะเกรงมีผลกับความดัน ไวรัสเมอร์ส จะมีผลทำให้เกิดโรคแทรกซ้อนง่าย กับ คนสูงอายุ คนเป็นเบาหวาน และ คนเป็นความดัน ต้อง save ไว้ก่อน

พยาบาลเข้ามาวัดไข้ให้ทุกชั่วโมง แต่ก็ไม่มีไข้… วัดออกมาอยู่ที่ 36.5 C ดีไป ผมบ่นหิว สักพักพยาบาลกลับมาเอา เมล็ดทานตะวัน ขนมปัง กับนมข๊อคโกแลคมาให้…. บอกว่า พวกเธอไปเที่ยวและซื้อมาทานกัน…

นางฟ้าอยู่ในห้องผมนี่แหล่ะ ไม่ได้อยู่ไกลเลย….

หลังจากนั้นผมหลับสบาย…..

=========

ตอนเช้าตื่นมา สบายตัวดีจัง หมอเริ่มให้ยาปฏิชีวนะ ไปหนึ่งเม็ดเมื่อคืน…

ตอนสายๆ หมอมาตรวจบอกว่าไม่พบไวรัส เมอร์ส และ อีก 33 สายพันธ์ แต่พบเชื้อแบททีเรีย และ หลอดลมอักเสบเล็กน้อย… กลับบ้านได้

เจ้าหน้าที่เอาบัตรประชาชนมาคืน และ ตัดยอดค่าใช้จ่ายมาให้ ค่ายาที่ทานรวมกลับบ้านด้วย แค่ยี่สิบบาท…

แต่ค่าตรวจ ค่าห้อง ค่าอื่นๆ รวมกันสองหมื่นกว่าบาท… ดังนั้นหาหมอเดี๋ยวนี้ เตรียมสิทธิ์ให้พร้อม ไม่งั่นมีสิทธิ์เป็นลมเพราะบิลค่าตรวจรักษาได้นะครับ….

ขอบคุณทุกท่านทีี่่ให้กำลังใจ และ เป็นห่วงนะครับ รู้ว่าทุกท่านอยู่กับผมตลอดแบบนี้ก็ดีใจครับ เป็นเพื่อนกันห่วงใยกัน แค่นั่นก็พอครับ

กลอนวิ่งสุโขทัย


คนดีๆไปที่ไหนใครก็รัก
คนรู้จักเฝ้าดูแลอยู่เสมอ
เช่นวันนี้พี่ได้พานพบเธอ
สุขจริงเออวิ่งสำเร็จเข้าเส้นชัย

จะว่าไปวันนี้พี่ไม่พร้อม
แต่ต้องยอมเพิ่อพิชิตข้อสงสัย
น้องชวนมารีบตอบรับกลับทันใด
ว่าถึงไกลสุโขทัยพี่ก็มา

สองเดือนแล้วที่ต้องสู้กับโลหิต
ใจก็คิดว่าเราแก่แล้วหนา
เมื่อชีวิตจะคิดไม่พึ่งยา
ก็ต้องมาสร้างร่างให้พึ่งตน

21 โลจะว่าไปไม่ได้เยอะ
ฝนมาเปรอะนิดนึงตามถนน
คุมเลือดให้เลี้ยงสมอง และตัวคน
กล้ามเนื้อทนไม่ไหวเป็นตระคริว

เข้าเส้นชัย หาของหม่ำเพื่อคลายหิว
ได้ feel ว่าเหมือนได้ขึ้นสวรรค์
หม่ำขิ้นแรกกระเพาะย่อยแทบทันควัน
หลังจากนั้นไม่รู้ตัวสมประดี

แพง ===


ค่าแรงแต่ละวิชาชีพ ไม่เท่ากัน
วันก่อนเครื่องซักผ้าเสีย โทรเรียกช่างมา service ที่บ้านที่น

ครปฐม คิดค่าแรง 700 บาท ตอนเสนอราคา ผมคิดอยู่พัก รู้สึกแพง ทำเองดีมั๊ย แต่พอคิดแล้ว จ้างเหอะ…

วานซืนน้ำมูกไหล เสียงแหบ ไปหาหมอ ที่นนทเวชหมอถาม สองประโยค..
“เป็นมากี่วันแล้ว”
“น้ำมูกสีอะไร”

คิดค่าหมอไป 500 บาท

เล่าเรื่องนี้ให้พี่เล้ง วิศวกรรุ่นพี่ฟัง ..พี่เล้งกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ว่า นี่ยังถูก

“ผมไปหาหมอแมะ หมอจับชีพจร ไม่พูดสักคำ จ่ายยา คิดตังส์เรียบร้อย…”

อืม… ค่าแรงไม่เท่ากันจริงๆ

ดี… จริง…


ข้อคิด…คุณกัมพล ตันสัจจา หรือคุณโต้ง เจ้าของสวนนงนุชพัทยา

1) ทุกอย่างบนโลกใบนี้เป็นเพียงสิ่งชั่วคราว ถ้ามันดี ให้มีความสุขกับมัน เพราะมันจะอยู่กับเราไม่นาน ถ้ามันไม่ดีอย่ากังวล เพราะมันจะอยู่กับเราไม่นานอีกเหมือนกัน

2) ทางเดียวบนโลกใบนี้ ที่จะทำให้ความสุขนั้นมีมากขึ้นนั่นก็คือให้แบ่งปันความสุขนั้น (แบ่งให้คนอื่น ยิ่งให้มาก ยิ่งสุขมาก)

3) คนที่ “น่าอิจฉาที่สุด” คือ คนที่ไม่อิจฉาใครเลย ดูเหมือนมันเป็น “ความสุข” ง่ายๆ แต่ คนส่วนใหญ่ ไม่ค่อยทำกัน

4) “ทุกวินาทีที่หายใจอยู่คือโอกาสของชีวิต” อย่ากลัวการเริ่มต้นใหม่และอย่าแคร์สายตาใคร ตราบใดที่เรายังหายใจด้วยจมูกของเราเอง

5) ไม่ยุ่งกับชีวิตคนอื่น…ไม่ขัดความสุขคนอื่น…ไม่คิดแทนคนอื่น…ไม่อิจฉาคนอื่น…ไม่ดูถูกคนอื่น คำสอน 5 ข้อ ที่ทำให้ชีวิตมีความสุข

6) จงอย่าอิจฉาคนอื่น แต่จงใช้ชีวิตให้คนอื่นอิจฉา

7) ไม่ว่าจะมีสิ่งไหนหายไปจากชีวิตเรา…แต่ “เวลา” ก็ยังคง “เดินต่อ” และเวลาก็สอนให้เราได้รู้ว่า ระหว่างที่เรามีเวลาอยู่นั้น เราควรจะดูแลและรักษาอย่างไร…เพื่อว่าวันหนึ่ง “เราจะไม่เสียใจ” กับสิ่งที่ได้ทำดีที่สุดแล้ว

8) ความสุขแม้จะอยู่กับเราไม่นาน แต่ความทรงจำที่ดีจะอยู่กับเราตลอดไป

9) บางครั้ง…เราไม่ต้องคิดว่า สิ่งที่เราทำ เราจะได้อะไร แต่เมื่อทำแล้ว มันสุขใจ มันก็คือ “กำไร” ของชีวิต

10) จุดที่ตกต่ำที่สุด เป็นได้ทั้งจุดจบและจุดเริ่มต้นใหม่ อยู่ที่เราจะให้มันเป็นอะไร

วัดป่าคำชะโนด


กบ Mean Min โทรมาเมื่อคืน ถามว่าขึ้นรถหรือยัง?
ผมบอกว่าขึ้นแล้ว ไปถึงโพนพิสัย หกโมงเช้า

กบถามว่ามากี่คน ผมบอกคนเดียว กบบอกดี พรุ่งนี้จะชวนไปคำชะโนด…

คำชะโนด ดินแดนของพญานาค ป่าศักดิ์สิทธิ์ ลี้ลับ อาถรรพ์ เกาะลอยน้ำ กับเรื่องราวความเชื่อที่ว่าเกาะคำชะโนดไม่เคยจมน้ำ เพราะมีพญานาคคอยปกปักรักษา รวมถึงผู้คนทีีมาพร้อมความหวัง ได้เลขรวยเป็นล้านจากที่นี่

ไม่รวมตำนาน ผีจ้างหนัง ที่มีคนจ้างหนังไปฉาย คนมาคึกคัก เช้ามากลายเป็นป่าร้าง

ผมโตจากอีสาน ตำนานคนเก่าๆ เล่าต่อๆกันมา หลายสิ่งเป็นเรื่องน่าอัศจรรย์ อย่างบั้งไฟพญานาค ที่นั่งดูตั้งแต่เด็ก

วันนี้ได้มาสักการะ สถานที่อีกแห่ง ที่เป็นตำนาน ถือว่าโชคดี เพราะ ได้ยินมาตลอดชีวิต แต่ไม่เคยได้มาเยือน

เป็นทริปทำบุญที่สุขใจจริงๆ
ขอบใจน้องกบที่ชวนมา น้องตุ๋ย+แฟน+ พี่ขุน ที่ขับรถพาเที่ยวครับ ^^

Back to work


หยุดไปสี่วัน
เป็นสี่วันที่กะว่าจะไม่ทำอะไร ..แต่ก็ทำ To do list ไว้นิดหน่อย

เพราะตั้งใจจะ Reset ร่างกาย จะตอบแทนร่างนี้ที่ให้ใช้มา 50 ปี ด้วยการดูแลให้ดี

ตื่นเช้า(เช้ามาก ตีสาม) หลับๆ ตื่นๆ จนเช้า อากาศวันนี้ร้อนอบอ้าวมาก ผมเหงิ่อออกตั้งแต่เดินมายังไม่ถึงรถ

เช้ามาทานน้ำไปแล้วเกิอบลิตร นึกดีใจที่ติดเครื่องกรองน้ำไว้หลายเดือนก่อน ทำให้ไม่ต้องหิ้วน้ำไปมา บ้านโน้นบ้านนี้

กรุงเทพฯวันนี้ ถนนรถยังโล่งๆ ยังนึกเสียวๆ ว่าจะมาทำงานผิดวัน

ใครกลับมาทำงานแล้วบ้างก็โหวกเหวกหน่อย ที่เที่ยวอยู่ ก็ เอารูปมาอวดให้อิจฉาได้นะครับ

#pingponglife

ข้อดีของการเก็บภาพใน Facebook


ปั่นไปปั่นมา แปดปีละ
อ้วนหนักกว่าเดิม ….

ข้อดีอันนึงการเก็บภาพใน Facebook คือได้เปรียบเทียบ ตัวเราเองเมิ่อเวลาผ่านไป เพราะ facebook จะเตือนเราด้วยการแสดงภาพเก่าให้เราทุกวัน