Archive for กุมภาพันธ์, 2020

พาพ่อมาเที่ยว


ปีนี้พ่อผมจะอายุ 90 …ถ้าแกยังอยู่นะ

พ่อจากไปตอนปี 2008 ตอนพ่ออยู่ ทุกวันที่ 3 ก.พ. พ่อจะมางานทหารผ่านศึกทุกปี

พ่อโดนรถชนวันที่ 3 ก.พ. ปี 2007 เพราะ อยากเอารูปที่ถ่ายเพื่อนในงานไปล้างมาส่งให้ … พ่อ กับ เพิ่อน ไม่รู้จัก และ ไม่สนใจ Facebook หรอกครับ วัยนี้ และ สมัยนั้น… ร่างพ่อนอนอยู่หน้าร้านถ่ายรูปนั่นแหล่ะ

พ่อฟื้นตัวจนผมพามางานนี้ได้ตอนปี 2008 ปกติไม่เคยมาเลย … มาปีนั้น เลยรู้ว่า ทำไม พ่อถึงมาทุกปี

เพราะเพิ่อนพ่อสมัยรบร่วมกันที่ยังอยู่ เขามากัน …ถ้ามีแรงเขาก็จะมา

ปี 2009 พ่อจากไปละ แต่พลังพ่อยังอยู่ และ ผมเชื่อว่า พ่อยังมีแรง …

พลังของพ่อส่งต่อมาที่ผม ผมจึงตั้งใจจะมาพร้อมกับพ่อทุกปี…

“ไอ้หนู…ปีนี้พาพ่อมาด้วยมั๊ย” จึงเป็นคำถามที่ได้ยินเมื่อมางาน ถึงแม้ปีนี้ผมจะอายุ 52 แต่มาอยู่ที่นี่ ผมรู้สึกเป็นเด็กทันที

เป็นเด็ก เป็นลูกที่ดีของพ่อ…

ผมตั้งใจจะทำให้พ่อแม่ภูมิใจ ..ด้วยการเป็นคนดี เท่าที่จะทำได้…ตอนนี้ก็ยังรู้สึกว่าดีไม่พอ

และสัญญากับพ่อว่าจะพามาให้ได้ทุกปี…

พ่อคงดีใจอยู่บนโน้น

ป๋อง

3 ก.พ. 2020

ราย รูป รอย


คุณอา หลายๆ ท่านพอเห็นหน้า ทักเลยว่า “ปีนี้หนูพาพ่อมาด้วยหรือเปล่า” …

ผมแปลกใจเหมือนกัน ที่มีคนทักแบบนี้หลายคน แต่ก็เข้าใจว่าการมางานนี้ทุกเช้าวันที่ 3 กพ ทำให้คนที่มางานนี้เหมือนกันจำกันได้…

พาพ่อมาอนุสาวรีย์ชัย

หลายคนก็ไปรบเวียตนามรุ่นเดียวกับพ่อ และ บอกว่า 21 กรกฏา มีงานที่เมืองกาญจน์เฉพาะทหารผ่านศึกเวียตนามด้วย…

ปีนึงพาพ่อมาที…ดีเหมือนกัน กะว่าจะพามาจนไม่มีแรง…

วันทหารผ่านศึก ปีนี้ตรงกับวันจันทร์ ได้เห็นจราจรยามเช้ากลางกรุง เห็นรถไฟวิ่งอยู่บนหัว เห็นดอกป๊อบปี้สีแดง และที่สำคัญ เห็นทหารหาญ ผู้กล้ารบ ที่เสียสละให้เราๆได้อยู่สุขสบายมารวมกันที่นี่

อาวิชัย วิเวท มาจากลพบุรี
คุณอาเพิ่อนพ่อ

หลายคนรู้ว่าทหารเสียสละแค่ไหน ..หลายคนก็ไม่รู้ บางคนได้สัมผัสบ้างผ่านการเรียน แต่รบจริงๆนั้น ลำบากกว่านั่นมาก … ฟังพ่อเล่าให้ฟังแล้วรู้สึกว่า ทหารนี่จิตใจต้องแกร่งมาก … ออกไปทำงานตอนเช้า อาจจะ ไม่ได้กลับมาดีๆ …

บางคนมาครบ บางคนมาขาด อวัยวะมาไม่ครบ

มาวันนี้ ถือว่ามาตาม ร.

มาตามราย…ชื่อทหารที่เสียชีวิต
มาตามรูป…รูปพ่อที่แทนตัว
มาตามรอย…ของความกล้าหาญเสียสละ

พี่ทหารท่านหนึ่งได้กล่าวเอาไว้…

ถ่ายรูปร่วมทหารหาญ