Archive for เมษายน 11th, 2016

Backpack ไปจีน Day#3 ภารกิจ#1


Day#3 ภารกิจ#1
=============

ผมใช้วิธีเล็งร้านที่น่าสนไว้ล่วงหน้า…ตอนทานข้าวจะได้ไม่ต้องคิดเยอะ…ว่าจะกินอะไรดี

เช้านี้ตื่นสบายๆ แล้วก็ดิ่งมาร้าน สีเหลืองขายติ่มซำใกล้โรงแรม

สั่งมาทานสองอย่าง ตบด้วยปาท๋องโก๋ ดุ้นใหญ่ แต่นี้ก็อิ่มสบายท้องละ

มาอยู่นี่เจริญอาหารดีครับ ผมว่ารสชาติเขาทำอร่อยดี ตั้งใจว่าจะเลือกทานให้ไม่ซ้ำร้าน แต่ไม่แบกนน.กลับบ้านแน่ๆ ..

ทานให้อิ่มเพราะ ภารกิจวันนี้เดินกันทั้งวัน

‪#‎pingpongbackpack‬

12986953_10154062177294326_5088287601426501612_n

Day#2 ภารกิจ#7 (สุดท้าย)


Day#2 ภารกิจ#7 (สุดท้าย)
=============

การขึ้นรถไฟที่เสินเจิ้นไม่ยุ่งยากและสะดวกสบายเหมือนที่ไทยนั่นแหล่ะ …

ผมว่าคนจีนที่นี่เท่าที่เจอก็ดูดีมีการศึกษา (ดูจากการแต่งตัว ผมเจอคนใส่รองเท้าแตะ น้อยมาก

…ถ้ามีก็เป็นคนแก่ๆ …

ที่ไปเช็คแบบนั้น เพราะ ดูว่าเป็นการให้ความเคารพต่อสถานที่ ถึงแม้จะแฟชั่นนำสมัย แต่ นุ่งสั้นเสมอจิ๋ม หรือ กางเกงขาดวิ่น นี่ไม่มีให้เห็น. ผู้หญิงจะใส่ถุงน่องเป็นส่านใหญ่…

ผมนั่งรถไฟกลับมาที่ chaibu แล้วแวะทาน อาหารเสฉวนตรงนั้น..อิ่มสบาย

วันนี้จัดว่าเดินเยอะครับ 21 กิโล จำนวนก้าวเกือบ 26,000 ก้าว…กินไปเยแะ ก็คาดว่าคงไม่อ้วนเป็นแน่

นอนเอาแรงเตรียมตัวสำหรับ ภารกิจพรุ่งนี้ต่อ…

‪#‎pingpongbackpack‬

1958440_10154062153009326_9090613385254692067_n

Backpack ไปจีน Day#2 ภารกิจ #6


Day#2 ภารกิจ #6
=============

หลังกราบไหว้ เจ้าแม่กวนอิม เรียบร้อยฒตัดสินใจเลือกออกอีกทาง

คงเป็นเพราะ เดินมากไป ทำให้แผนที่ในหัวผมมันกลับด้าน

ตอนนี้ในสวยมืดแล้ว ไฟจากหลอด LED. .ติดตามทาง

ผมเดินลงมา คอยดูแผนที่ข้างทาง.แล้วนับทางออก ว่าต้องเลี้ยวตอนไหน

ทางในนี้ไม่ซับซ้อน แต่ถ้าหลงที นี่ยาว..

ซึ่งก็ยาวจริงๆ เพราะเดินสักพัก มันวนกลับมาที่เดิม…

เข้าใจคำว้าหลงป่าเลย…แต่นี่แค่หลงสวน ดินไปถามทางไป ไม่มีใครพูดด้วยสักคน

เดินจนมาออกทางประตูด้านเหนือ … นั่นอปลว่า ถ้าจะกลับไป สถานี Qiaocheng ที่ตอนมา ผมต้องเดินระยะเท่า zone เหนือ + ใต้รวมกัน บวกกับ 2 km… ถ้าเดิน speed 4 km/hr ผมคงต้องมีอีกราวๆ ชั่วโมงครึ่ง

ฝนพรำๆ ทางมืดเปลี่ยว ลองทางเลือกใหม่ดีกว่า ถามรปภ ตรงทางออก คนนี้ โบกมือ ไม่เอาเลย แต่รบเร้าถาม จนเขาอธิบายอย่างละเอียด… เขียนชื่อ และ ขุดสังเกตให้หมด …แต่ขอโทษ ภาษาจีนครับ…ไม่ได้ช่วยเลย แถม เขียนเสร็จผมจะเอาหนังสือที่เขียนมา แกงคงนึกขึ้นได้ว่าจะต้องอ่าน เลยฉีกได้ส่วนนั้นให้ผม…

ดีแล้วไม่ให้คัดลอก…เหอ เหอ

ตอนนี้ลุ้นของจริง มืด เปลี่ยว ฝนพรำ หนาว ไม่รู้ทิศ และหาคนพูดอังกฤษไม่ได้…

Highlight ของทริป ที่มาสร้างความตื่นเต้นจริงๆ…

รถไฟหมด สี่ทุ่ม ตอนนี้ทุ่มนึงแล้ว..หา+เดืน ต้องจบภายใน สามชั่วโมง. จะกลับทางเดืมไกลไป ต้องหาทางใหม่ รถเมล์มี แต่อย่างงง…

ผมเห็นเด็กหนุ่มเดินออกมาจากสวน ผมถามก่อน ว่าพูดภาษาอังกฤษได้มั๊ย

เขาคิดนิดนึง แล้วตอบว่า “ได้น้อย”

แค่นั้นก็เป็นแสงสว่างที่ปล่ายถ้ำแล้วครับ ผมถามถึงสถานีรถไฟที่ใกล้ที่สุด

คำว่ารถไฟ ยังงงครับ แสงสว่างปลายถ้ำ นี่ดับเลย … ผมทู่ซี้ไล่ศัพท์ Train car ปู้นๆ MTR MRT จนพวกร้องอ๋อ เอาตรง subway

ผมดีใจ แต่ดีใจได้แป๊บเดียว เพราะ พวกบอก “No subway”…

ผมเอาชื่อสถานี Qiaocheng ให้ดู พวก ทำหน้าเหวอ บอกว่า very long… (คงหมายถึงไกล very far)

ผมว่าไอ้หมอนี่คงทำกรรมกับผมมาแน่ ผมลากมันไปดูที่ป้ายรถเมล์ มีแผนที่ รถเมล์ รถไฟ อยู่ และ ถามว่าใกล้สุดต้องไปที่ไหน

เด็กหนุ่มคนนั้น เปิดมือถือ ใช้อะไรที่คล้าย google map. เปิดหาให้ผม และชี้ไปที่สถานี Xiengmi สายสีเหลือง

น้องมันคงเห็นว้าผมหลงแน่ทมันเลยบอกว้าเดี๋ยวตามมันไปมันจะชี้ทางให้ ….

…รอดแล้วแค่นี้…

เจ้าหนุ่มคนนั้นชื่อ เฉ่า โบก นิสัยดีมาก เดินพาผมไปสถานี ผมว่าเดินประมาณ 1.5 km เลยบ้านมันไปอีก …

คนที่เสินเจิ้น friendly ครับ นี่เป็นอีกเคสที่ยืนยัน… นี่เป็นคนที่สาม ในสองวันแล้ว ที่เดินมาส่งให้ถึงที่

ผมขึ้นรถไฟ โปรแกรม Sea world ที่ตั้งใจจะไป คงเลื่อนไปก่อน เพราะ เจ้าเฉ่า โบก เช็คให้และบอกว่า ปิดไปตั้งแต่ ห้าโมงเย็นแล้ว…

นี่ขนาดคุยกันไม่ค่อยรู้เรื่องนะ ถ้าผมพูดจีนได้ คงสนุก…

‪#‎pingpongbackpack‬

12998708_10154060787534326_4592161669619323744_n.jpg

Backpack ไปจีน Day#2 ภารกิจ#5


Day#2 ภารกิจ#5
=============

เรื่องต่อไปนี้เป็นเรื่องแปลก…
ที่ห้องนอนผมมีเข้าแม่กวนอิมตั้งไว้บูชา ผมคอยกราบไหว้ และ เปลี่ยนน้ำให้ท่าน…

ไปเที่ยวที่ไหน ถ้ามีเจ้าแม่กวนอิม ก็มักจะเข้าไปไหว้ขอพร…

แต่มาจีนเที่ยวนี้ไม่ได้ใส่โปรแกรมไหว้ท่านไว้เลย

ตอนที่ผมเดินที่สวนหมดไปครึ่งนึงแล่วน่ะ ตอนแรกว่าจะกลับ เพราะ ห้าโมงแล้ว… แต่ยอด Tower ที่สูงตระหง่านท้าทายให้ไปดูมาก…

…เอาวะ… สู้ ไกลยังไงกฌยะงอยู่ในสวน มาทั้งทีแล้ว ดูให้ครบ…

สาบานเลยว่าวันนี้สมิงผมแปลกมาก …ตอนนั่งรถมา จ่ายเงินไป ห้าหยวน อะไรไม่รู้ทำให้ผมคิดตลอดเวลาว่า ผมจ่ายไป 500 บาท … ทั้งๆ ที่มันไม่ถึง 28 บาทเอง… อารมณ์ที่ว่ามาแล้วต้องให้คุ้มค่ารถ (งก) เลยวนเวียนในหัว

ผมเดินกละบเข้ามาทางเดียวกับที่เริ่ม ขัเนบันไดนับร้อยขั้น ที่มีตุ๊กตาเด็กวิ่งขึ้นบ้นไดโดนผมเดินผ่านรอบสอง …

เดินรอบนี้รู้แล้วว่า เมิ่อกี้ เดินเลี้ยวไปทางซ้ายเพราะเห็นก๊อกน้ำ เลยแวะทานน้ำแล้วก็เดินไปทางโน้น เลยทำให้เดินทั่วโซนใต้ของสวนไปหมด

เที่ยวนี้เดินตรง มาจนถึงอนุสาวรีย์ของสวน ช่วงนี้บันไดตลอด ยังนึกอยู่ว่าถ้าไม่ฟิตร่างกาย คงกลับบ้านไปเมื่อชั่วโมงที่แล้ว…

อากาศเย็นๆ แต่ผมเหงื่อเต็มตัว!

จากใจกลางสวน ผมมองเห็น Tower อยู่ไม่ไกล (จริงๆ แล้วไม่ใกล้) ทางเดินขึ้นข้างหน้า ยิ่งเดินยิ่งเป็นทางชัน …เดินไป เริ่มถามตัวเองว่า …จะขึ้นไปดูอะไร?

….เงียบ…ไม่มีคำตอบ แค่อยากไปให้ถึง…

ทางเดินเป็นถนน ชันขึ้นเรื่อยๆ ใครเคยเดินทางชัน คงรู้ว่าเหนื่อยขนาดไหน เดินมาจนถึงกำแพงกั้นห้ามเข้า พร้อมทางเบี่ยงขวาเป็นบะนไดที่มิงขึ้นไปผมยังไม่เห็นปลายทาง…

ตอนนั้น บอกตรงๆ ว่าถอดใจ เหนื่อยมาก เสื้อชุ่มเหงื่อไปหมด อุณหภูมิ 24 C แต่ความชื้นสูง ทำให้เหงื่อไม่ระเหย เหนียวเหนอะหนะไปหมด…

ตอนขึ้นรถไฟเมื่อเช้ายังบอกตัวเองว่า สาวๆ ที่นี่กลิ่นตัวชัดเจนมาก เที้ยวนี้กลิ่นตัวเองคงกลบกลิ่นอื่นไม่เหลือ…

ผมดูเวลาจะหกโมงเย็นแล้ว ฟ้าที่หลัวทั้งวัน ทำให้ ดูครึ้มตลอดบ่าย ประเมินดูแล้วกลับดีกว่า มาถึงฐาน (เชิงบันได) แล้วนึกซะว่าเป็น base camp ละกัน

ทันใดนั้นเห็นคนแก่ประมาณ 6 คน มุดออกมาจากกำแพงที่กั้นไว้ (เวลาผมพูดว่าคนแก่ ให้นึกถึง 60+ นะครับ ต่ำกว่า 60 ผมถือว่าหนุ่มฟ้อ) ผมมุดเข้าไปดู แล้วก็เปลี่ยนใจ กลีบลงทางเดิมเพราะ กลัวมืด

จากเชิงบันได เดินลงมานิดนึงจะเป็นทางแยกที่เขียนว่า enter/exist เป็นบันไดเหมือนกัน ผมหมายตาไว้ตั้งแต่ขามาแล้ว กะว่านี่น่าจะเป็นทางออกจากสวน

อะไรไม่รู้ดลใจให้ผม เข้าไปในช่องนั้นแทนที่จะกลับทางเดิม ทาทอดไปในทิศที่ผมคิดว่าใช่ หากแต่เดินขึ้นไปเรื่อยๆ

…มีขึ้นเดี๋ยวก็คงลง… ผมคิดแบบนั้น เดินขึ้นมาพักใหญ่ จู่ๆ ทางก็หักเลี้ยวไปทางซ้าย …นั้นไม่ใช่ทิศที่ผมคิดละ …มีคนเดินสวนมา ผมทักไป ว่าทางนี้ไป Tower หรือเปล่า… เขาบอกว่าใช่

“ไกลมั๊ยครับ” (How far?) ผมเริ่มไม่อยากขึ้น

“หอสูงน่ะเหรอ” (Tower?) เขาถามย้ำ

“อืม.. น่าจะอีก 100-200 ขั้น ..ไม่เท่าไหร่หรอก ขึ้นไปตามทางนั่นแหล่ะ ” (umm… around 100-200, just follow the step.)

ผมมองเห็น Tower ไม่ไกล เอาวะ มาถึงนี่แล้ว อุตสาห์ ไม่ขึ้นแล้วยังหลง ขึ้นมาจนได้ …ไปก็ไป ….

ผมเดินขึ้นมาจนถึงฐาน Tower บันไดด่านนี้ออกแบบให้ลูกนอนกว้าง และ ลูกตั้งไม่สูง เดืนขึ้นมาได้เรื่อยๆ ไม่ถึงกลับหายใจ ไม่ทัน…

ผมมาถึงฐาน Tower ฟ้ามืดแล้ว ลมเย็นๆ พัดผ่านทำให้หายเหนื่อยขึ้นบ้าง….ยกนาฬิกาขึ้นมาดู นี่ผมเดินไป 15 kn แล้ววันนี้ น้ำไม่ได้ดื่มมา สามชั่วโมงแล้ว..
และแล้วสิ่งที่ทำให้ผมขนลุก ก็ปรากฏตรงหน้า

รูปปั้นเจ้าแม่กวนอิม ประทีบไว้ที่ Tower มองมาที่ผม เขม็ง….

ว่าแล้วทำไมวันนี้มันแปลกๆ

#pingpongbackpack

13001222_10154060723244326_8023034044898072265_n.jpg

Backpack ไปจีน Day# 2 ภารกิจ# 4


Day# 2 ภารกิจ# 4
==============
เจ้าของร้านห่าน… ไม่เข้าใจภาษาอีงกฤษหรอกครับ…
สารภาพเลยว่าภาษามือก็เอาไม่รอดเลยผม

เพราะอยากกินห่าน ชี้ๆ ในเขียงก็คงไม่ใช่ รูปในเมนูก็ไม่ตรง โต๊ะข้างๆ ก็ข่นมหญ่ไป ผมทานไม่หมด พยายามจะสั่งจานเล็ก ทำมือยังไงก็ไม่เข้าใจ….

ดีไม่ไล่ผมออกจากร้าน…สักพักมี hero ขี่ม้าขาว แต่หน้าแดงเพราะเบียณื มาช่วยสั่งให้เลยได้กินสมใจ…
หลังจากนั้น เจ้าของร่านก็วนมาพยายามคุยกับผม แต่ภาษาจีนผมไม่กระดิกเลยครับ เคยคิดจะเรียนเป็นภาษาที่ห้า แต่เรียนได้เดือนเดียวก็เลิกซะก่อน….เพื่อนร่วมชั้นไม่สวยครับ

ออกจากร่านร่ำลากันหลายรอบ ผมรู้สึกว่าตนที่เสินเจิ้นมีระเบียบ และ friendly …

การเดินทางวันนี้เริ่มด้วยรถไฟครับ ตีตั๋ว 5 หยวน นั่งไป 15 สถานี ปลายทาง เป็น Show park garden …
อันนี้ได้มาจาก Trip adviser ครับ ฝรั่งบอก ต้องมา …ผมเลยมา

ออกจากสถานีปุ๊บงงเลย เพราะ ถนนใหญ่ และ มีทั้งสะพาน อุโมงค์ โชคดีเจอตำรวจขี่รถป๊อป มาเลยถาม ท่านชี้ไปโน่น…

“ตรงไป เลี้ยวขวา…” พูดเแค่นี้ แต่เสียงในฟิลม์…

ผมเดินไปเรืาอยๆ ไม่มีป้ายเลย จนเจอน้องผู้หญิงเดิยมาคนเดียว เลยตัดสินใจถามทาง

ตอนแรกเธอถอยกรูดเลย คงกลัวเป็นมิจฉาชีพ หลังเอาแผนที่ และ รูปให้ดู เธอเลยบอกให้ตามเธอไป

ระยะไม่น้อยเลยครับ ผมว่าราวๆ 3 โล…!

ภายในสวน สวยครับ มี “อะไร” เยอะดีผมเดินจนจะมืด แต่หมดไปครึ่งสวนเอง

ผมดูแผนที่หาที่ตั้งของ.Tower เจอ แต่อยู่อีกฝั่งของสวน…มองเห็นยอดอญุ่ไกลลิบๆ

มาถึงนี่แล้ว ไม่ไปถึงจุดสุดยอด จะนับว่ามาไม่ถึง…

#pingpingbackpack

 

12985470_10154060559089326_6706425456183939230_n.jpg