ผมติดตามข่าวสาร เรื่องดีๆ ในเพจนี้มาตั้งแต่ สมาชิก 1000 คนแรกครับ ผมไม่เคยเลยแชร์เรื่องราวอะไรได้แต่นั้งอ่านเรื่องราวของพี่ๆ ส่วนใหญ่ผมจะชอบอ่านเรื่องของพี่ป๋องเวลาตักเตือน ผู้คนที่ใช้รถใช้ถนน แต่ส่วนตัวผมไม่กล้าทำแบบพี่เลยครับ ด้วยความที่เป็นคนตัวเล็ก ส่วนสูงแค่ 167 ทำให้บางครั้งผมคิดว่าถ้าผมทำแบบพี่ป๋องบางที คนที่ผมตักเตืออาจจะไม่ได้รับฟังเฉยๆ แบบที่พี่ป๋องเจอมา แต่ล่าสุดเมื่อวาน ผมขี่รถมอไซต์คันโปรดไปพร้อมกับแฟนสาวของผม ตอนที่ขี่มาก็ปกติดีทุกอย่าง เรื่องมันเจอตรงที่ผมวิ่งขวา และทางที่ผมใช้ในจังหวะ นั้นเป็นทางโค้งผมจำเป็นจะต้องลดความเร็ว ซึ่งที่ใช้ในขณะนั้น อยู่ที่ 80 กม./ชม จากที่บิดมาเป็นร้อย อาจจะด้วยผมขี่ไม่ดี ช้าไป หรืออย่างไรไม่ทราบ แต่ด้วยตำแหน่งของผมที่อยู่เลนขวา แต่ชิดบริเวณขอบซ้ายของเลน ทำให้รถข้างหลัง พยามจะแซงผมขึ้นมา และก็เป็นอย่างที่ผมคิด เขาแซงในทางโค้ง และทำให้เขาแซงผมไม่พ้น รถเขาเฉี่ยวเขากับรถของผม ผมมีอาการกระตุก จากการกระแทกเล็กน้อย ผมพยามที่จะประคองรถให้ตั้งตรงอีกครั้ง เมื่อชนและแซงผมเสร็จเขาขี่กลับไปในเลนซ์ซ้าย ในตอนนั้นไม่รู้ทำไม ใจผมคิดถึงพี่ป๋องขึ้นมาจากเรื่องราวในเพจนี้ ผมขี่รถประกบข้าง ชี้มือให้จอดข้างทาง เหมือนที่พี่ป๋องชี้บอกลุงแท็กซี่ในเรื่องที่เคยแชร์ ผมขี่แซงเปิดไฟเลี้ยวเพื่อให้จอดมาคุยกัน ในใจคิด กูทำไรว่ะนิ จะสร้างเรื่องหรือเปล่า จริงก็ไม่ได้ล้มนะ น่าจะช่างเม่งมัน หันไปถามแฟนที่มาด้วยกัน ว่า เป็นอะไรมั้ย เพราะจุดที่รถกระแทกเป็นบริเวณท้ายที่แฟนซ้อน โอเค แฟนไม่เป็นอะไร คู่กรณีลงรถมา ผมเริ่มพูดก่อนด้วยคำที่คิดว่าจะไม่ให้เกิดความรุนแรง “เป็นไงบ้างพี่ ทำไมแซงแบบนี้ครับ” เขาลงมาด้วยการหน้าเสียเล็กน้อย แต่ดูทรงก็พร้อมจะเอาเรื่องเช่นกัน “ไม่เป็นไร…แล้วพี่เป็นไรเปล่า” จังหวะนั้นผมมองไปในรถ มี ผญ สองคน คนนึงลงมาเพื่อซัฟพอร์ตคนขับ อีกคนนั้งในรถ ผมมองไม่ชัดเจนแต่คิดว่า กำลังยกโทรศัพท์ถ่ายคลิปอยู่ คนขับพูดต่อ “ผมอยู่ในเลนของผมนะ พี่บานโค้งมา” ผมเลยบอกว่า “พี่ครับ ผมอยู่เลน ไม่ได้บานหรอก พี่แซงเบียดผมมา จริงๆไม่ได้อะไรนะแค่จะบอกว่า ผมขี่สองล้อถ้าเป็นอะไรขึ้นมาผมเจ็บกว่าพี่ น่าจะระวังกันหน่อย ทางโค้งก็ไม่น่าแซงนะ” ท่าทีเขาดูนิ่งลง พร้อมพูดว่า “ผมขอโทษที” ผู้หญิงที่มาด้วยเริ่มยิ้มเมื่อเห็นผมไม่ได้มีท่าทีที่รุนแรง ผมตัดบท “เอางี้ละกันพี่ ครั้งนี้ ไม่มีใครเป็นอะไร คราวหน้าระวังหน่อยนะครับ พวกผมสองล้อมีอะไรมา ผมเสียมากกว่า ผมไม่คุ้มหรอกครับ” แล้วเราทั้งสองก็แยกย้ายกันไป ที่ผมเอาเรื่องนี้มาแชร์ คือผมจะบอกว่าถ้าผมไม่เคยอ่านเรื่องราวพี่ป๋อง ผมคงลงไปโวยวาย หรือปล่อยผ่านเรื่องที่ควรตักเตือนเพื่อนร่วมถนน การที่ผมอ่านเรื่องพี่ป๋อง ทำให้ผมรู้ว่า บางทีเรามีสติ คุมอารมณ์ เรื่องร้ายๆ บางทีจบได้ด้วยการคุยกัน ส่วนเรื่องความผิดความถูก บางทีเราอาจจะไม่ต้องได้รับการผิดชอบอะไรมากมาย แค่คำว่า “ขอโทษ” บางทีก็เพียงพอ ขอบคุณครับ #อย่าขี่จนเพลินห่างเหินคนรัก

Advertisements