เอี๊ยด… เสียงล้อหลังฟรีตกลงมาสีถนนหลังลอยเหินข้ามเนินเล็ก

Messenger ข้างหน้าหันมามอง คงเข้าใจว่าไปขี่จี้เขา เลยทำท่าไม่พอใจ โบกไม้โบกมือให้แซง แบบที่ว่าถ้าเอาเท้าโบกได้คงโบกแทน

มือน่ะโบก แต่ยังเร่งเครื่อง ผมก็ไม่ได้แซง เพราะพี่แกเร็ว ขี่ตามเรื่อยๆ จนถึงแยก ผมจอดประกบซ้าย ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ พยายามทำเสียงพระเอกที่สุด

“เวลาเจอรถใหญ่ๆ แล้วพี่ชอบอารมณ์เสียเหรอครับ”

ตอนแรกเขางง สักพักหัวเราะ … บอกว่า “เปล่าผมใจเย็น”

“แต่ดูเหมือนพี่จะอารมณ์เสียนะเมื่อกี้” ผมย้ำ

“ขี่จี้ไป” แกบอก นั่น เลยเผยไต๋มาละ

“จริงๆ ผมไม่ได้จี้พี่นะ…ผมจะแซง ผมมาจากข้างหลังโน่น พอดีรถมันเจอเนินลอยผมกลัวใกล้พี่ไปเลยแตะเบรค มันลงมาเลยเอี๊ยด….ตกใจใช่มั๊ยล่า” ผมพูกหยอกๆแก

“ที่แคบ ยังจะแซงอีก” แกบอก เสียงงินๆ

“ถนนไม่แคบหรอกแต่พี่ขี่ช้าแล้วชิดขวาไป แต่ผมก็ไม่แซงหรอกนะ ที่มันไม่กว้าง กลัวพี่ตกใจ นี่ถ้าพี่ชิดนิดนึงนี่ ดีเลย” ผมบอก

แกยิ้ม….

ไฟเขียว แกขี่ช้าเลย….

ผมเห็นแกยิ้มฟันขาว

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า เสียงเอี๊ยดไม่ได้แปลว่าขี่จี้ บีบแตรก็ไม่ได้แปลว่าด่า…อย่ามโน

‪#‎ขี่บิ๊กไบค์แบบนิสัยดี‬
‪#‎ให้เขาแซงไม่แย่งเขาเข้า‬

Advertisements