โครม…!
======
เสียงดังขึ้นหลังผมกลับรถตรง ถ.เพชรเกษมเส้นเข้ากรุงเทพ เลยแยกเข้า ถ.บรมราชชนนีนิดเดียว
ผมรีบเอารถจอดลงข้างทางเพราะหลือบเห็นว่าเป็นรถมอเตอร์ไซต์โดนชน ไม่ใช่แค่รถยนต์ชนกัน

มือล้วงเข้าไปในเป้หลัง เพื่อเอาโทรศัพท์ สายตามองดีว่าถนนโล่ง วิ่งไปที่เกิดเหตุ พร้อมกับกด 1669

เห็นน้องในชุดนักเรียนนอนอยู่ตรงถนน พยายามลากตัวเองเข้าข้างทางแต่ ยืนไม่ไหว หมวกกระเด็นไปหลายเมตร

“น้องอยู่เฉยๆ ครับ เจ็บตรงไหนบ้าง” ผมเอามือแตะน้องเพราะน้องดิ้น
“ขา..ขา…” น้องบอกพลางชี้ กางเกงเป็นรอยเลอะตรงข้างแข้ง ผมไม่ได้เปิดดู ถุงมือยางไม่ได้ใส่ ตรงนี้ขอผ่าน

ผมโทรติดต่อ หน่วยฉุกเฉิน บอกพิกัดชัดเจน ช้าๆ และแจ้งมีคนเจ็บ ขอหน่วยพยาบาล

กลับมาที่น้อง คงเจ็บขา อาจจะหัก ผมหิ้วปีก ลากเข้ามาไหล่ทาง มีรถปิ๊กอัพที่ผ่านมาช่วยปิด และลงมาดู

น้องมาเร็วผ่านจุดกลับรถไม่เบา โดยวิ่งเลนที่สองจากขวา แซงซ้ายรถด้านขวาที่รอกลับรถ รถที่กลับรถจากฝั่งตรงข้ามจึงมองไม่เห็น และกะไม่ถูก เลยชนเข้า

ตัวน้องกระเด็นตีลังกา หมวกหลุดตอนชน ดีที่ไม่เอาหัวลง … การรัดหมวกหลวมๆ หรือ ไม่คาดสายรัด จะเห็นผลตอนนี้

ตำรวจมาถึงที่เกิดเหตุ เร็วมากไม่ถึงห้านาที… ตำรวจมา ผมยกมือไหว้ และ Brief สั้นๆ ให้ทราบ

น้องไม่ยอมโทรติดต่อบ้าน กลัวแม่รู้ ! ผมบอกว่าต้องบอก น้องเหมือนกลัวแม่ มากกว่ากลัวพิการ

คิดแง่ดี แม่อาจลำบาก จึงไม่อยากให้แม่สบายใจ

ผมเห็นความช่วยเหลือมาแล้ว จึงลาตำรวจ ทุกคนหันมายกมือไหว้ขอบคุณ…

ผมแตะไหล่น้องพูดเบาๆ “ห่วงแม่น่ะดีแล้ว น้องต้องขี่ให้ปลอดภัย ให้แม่ไม่ห่วงนะ” ..

น้องยกมือไหว้ผมอีกที… ผมดูถนนก่อนวิ่งกลับมาที่รถที่จอดอยู่ฝั่งตรงข้าม…ยิ้มให้กับตัวเอง…

#การทำดีไม่มีวันหยุด
#ผ่านตาใส่ใจแวะไปช่วยเหลือ
#ขี่บิ๊กไบค์แบบนิสัยดี
#อย่าแซงทางโค้งให้โล่งค่อยไป

Advertisements