มีพี่คนนึง ชื่อพี่เนาว์ Nao Klaonopparat บอกผมว่า…
“พีป๋อง …เพื่อนน่ะ มีแล้วต้องพึ่งพาได้ ไม่งั้นจะมีไว้ทำไม…”
พี่เนาว์ ยังเสริมอีกว่า แต่ต้องไม่ทำให้เพื่อนเดือดร้อนหรือลำบากใจนะ…

ผมมาโพนพิสัยเที่ยวนี้. เพราแม่ ไม่สบาย ต้องเข้าโรงพยาบาล..ด้วยเวลาน้อยนิดจึงคิดว่าคงจะไม่สามารถที่จะไปพบเจอเพื่อนหลายๆ คนอย่างที่ทำตามปกติได้
อีกอย่าง ยานพาหนะก็ไม่มี ขนาดมา ผมยังเลือกที่จะ นั่งรถทัวร์ มาลงตรงหน้าโรงพยาบาลพอดี ไม่ให้เสียเวลา…

ก่อนมาผมโทรปรึกษาแอ๊ว ว่าเลือกนั่งรถอะไรดีสุด แอ๊ว บอกให้นั่ง Air Udon ซึ่งเป็นรถ ป.1 seat ใหญ่ และมีระบบนวดไฟฟ้า…แอ๊วบอกข้อดีของสายนี้คือ

“แวะจอดที่เดียว แค่เติมน้ำมัน ไม่เสียเวลา”

ผมปรึกษาแอ๊วแค่นี้ แต่ไม่คาดคิดว่าแอ๊วจะช่วยนัดเพื่อนๆ ที่สะดวกในวันครอบครัวเช่นนี้ มาเยี่ยมแม่…

แหม่ม วาส พักตร์ มาเยี่ยมก่อนหน้านี้ไปทีแล้ว แม่เพิ่ง admit วันพฤหัสที่ 20 มาวันก้อนแม่ก็ดีใจ เล่าให้ฟังใหญ่ ไปรอบ…
วันนี้ แอ๊ว และเพื่อนๆ นัด ดวงจันทร์ ปูเป้ ผ่อง เอาะ มาเพิ่มอีก…. แม่ร้องไห้น้ำตาไหล ลูกๆ มาเยี่ยม ลำดับ ลูกเต้าเหล่าใครกันใหญ่… เพราะ สมัยก่อนแม่ทำคลอดให้หลายคน โดยเฉพาะ ล๔กหลานคนเวียตนาม ผ่านมือแม่มาแล้วทั้งนั้น

ผมรู้สึกได้ว่า กำลังใจแม่มาอีกเยอะเลย…รวมถึงกำลังใจของลูก ที่ได้รับจากเพื่อนๆ เพื่อนที่ แม้เวลาล่วงไป เกือบ 40 ปี มิตรภาพต่างๆ ไม่เคยลืมเลือน

ขอบคุณทุกๆ คนนะครับ

Advertisements