เรื่องราวเมื่อวันอาทิตย์ จะไม่สมบูรณ์ ถ้าไม่ได้กล่าวถึงเพื่อนบางคน

วันนั้น แม่เมียด กำลังใจดีขึ้นมาก …เมื่อ ทั้งเพื่อนลูก และ เพื่อนตัวเข้าไปเยี่ยม

แต่โรงพยาบาล ก็ไม่เหมาะที่จะเป็นที่ re-union นัก เพราะ เป็นห้องรวม และ แต่ละคน ก็เสียงไม่เบา ภาษาอีสาน ถ้าคนเคยได้ฟังจะรู้ว่าม่วนขนาดไหน ดังได้เรื่อยๆ

เราเลยชวนกันไปเสวนาต่อกันที่ร้านกาแฟ ในโพนพิสัย ร้านน่ารักดีชื่อ Coffee cafe …โดยผมขอแม่ออกออกมาแป๊บ…กะว่าแป๊บก็เป็นชั่วโมง

ระหว่างที่ออกมา น้อย Chanphen Khotabunmeeเพื่อนอีกคนก็เข้าไปเยี่ยม คุยอยู่เป็น ชั่วโมง แล้วออกมา คลาดกันกับผมนิดเดียว… น่าเสียดายไม่ได้เจอกัน

ตกเย็น ผมเอารถไปคืน อ๋า บัญญัติ บูชากุล พร้อมกับถือโอกาสอาบน้ำที่บ้านอ๋านั่นล่ะ บ้านอ๋าอยู่ตรงข้ามไปรษณีย์ หาง่าย ใกล้ๆ กับบ้านต๋อย Su Theeเพื่อนรักอีกคนที่ไม่เจอกันนานมาก อ๋าบอกว่าเดี๋ยวกินข้าวกันร้านหลังบ้าน ถือเป็นการชวน ผมตกลงเลย จะได้ประหยัดเวลา

อาบน้ำเสร็จเหลือเวลานิดหน่อยก่อนรถออกเที่ยวทุ่มยี่สิบ ปรากฏว่าอ๋าสั่งอาหารมาทานกันที่บ้านเลย … แอ๊ว อภิรพรรณ สิทธิพิสัย ตามมา แถมเพื่อนบ้านที่มาทานด้วยไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นน้อย ที่คลาดกัน…

“บ้านเราก็ติดกับบ้านอ๋านี่ล่ะ” น้อยบอก….

อาหารมื้อนี้ น้อย คู่ใจของอ๋า เป็นคนจัดการ (แม่ครัวที่ทำอาหารก็ชื่อน้อยเหมือนกัน) อร่อยมาก

สักพัก มีน้องอีกสองคนตามมา นั่นคือ ม้วน Thongmuan Phisaipan และ เล็ก Wadee Lek ที่ทราบว่าผมมาและอยากเจอ เพราะไม่ได้เจอกันสามสิบกว่าปี เล็กเป็น้องสาวของเพื่อนผมที่ชื่อ โก้ สมชาย จิมอาษา ซึ่งรายนี้ผมยังไม่เจอ พอๆ กับ ดวล Dune Phisai พี่ชายของม้วนที่ยังไม่เจอเหมือนกัน

คนสุดท้ายที่เข้ามา คือ จอย Joy Tvp ที่มาร่วมทานข้าวกัน โดยแท่สายพิณSaiphin Naksen ยังไปทำธุระต่ออีก

น้อยคอยเตือนเรื่องเวลา จนเหลือสิบนาที อ๋าก็มาส่งผมขึ้นรถกลับกรุงเทพฯ

ผมเดินทางถึงกรุงเพฯ ตีห้า ปลอดภัยเรียบร้อย ต้องขอบคุณเพื่อนๆ น้องๆ ทุกคนที่ดูแล ตั้งแต่เช้ายันค่ำ และช่วยให้แม่ผมสภาพจิตใจดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ขอบคุณวันที่ดีอีกวันของผม

โพนพิสัยน่าอยู่จริงๆ….

Advertisements