วันศุกร์แล้ว….
วันนี้เป็นวันที่”เจ็ด”ที่ผมตั้งใจออกกำลังด้วยการปั่นจักรยาน…

สัปดาห์หนึ่งทำงานห้าวัน…แล้วปั่นจักรยานทุกวันนี่มันไม่หมูเอาเลย…

มีปีศาจ..ลอยมาถามทุกวันว่า …จะรีบตื่นไปหนายยยย นอนต่อดีกว่า…. รถก็มี ขับเย็นๆ ไม่ดีกว่าหรือ….

บางทีก็ถามว่า …ขี่รถควันเยอะ …อันตรายก็มาก…จะขี่ไปทำไม….

บางทีแม็คก็คิดนะ….!

แต่คราวนี้คิดแล้ว..ตั้งใจจะทำให้ได้สักเดือนแล้วดูผล…ดูว่าน้ำหนักจะเหลือกี่โล แล้วต่อด้วยการล้างพิษช่วงสงกรานต์ (ปีนี้งดเที่ยว งดออกทริปช่วงสงกรานต์ครับ)

วันนี้วิ่ง Route ใหม่ กะเอา กิโลเยอะๆ …ถีบๆ อยู่ เห็นจักรยานข้างหน้าล้ม คนขับนอนแอ้งแม้ง ผมรีบจอดลงไปช่วยทันที

พอพยุงขึ้นมาปรากฏว่าเป็นคุณพี่อายุ 77 ปี สาเหตุคือแกพยายามปั่นขึ้นเนินชัน ตรงสะพานข้ามคลองปะปา แต่ขึ้นไม่ไหว เลยล้ม

“เจ็บตรงไหนหรือเปล่าครับ…?” ผมถาม ตามองเห็นเข่าเลือดซิบๆ
“ไม่เป็นไรครับ” คุณพี่บอก
“แน่ใจนะครับ” ผมลองจับตามข้อแขนข้อเข่าเบาๆ คุณพี่โบกไม้โยกมือ บอกว่า ok

ผมพยุงรถขึ้นเนินให้ ถามแกว่าให้ไปส่งมั๊ย แกบอกไม่ต้อง พร้อมกับขอบคุณ

ผมร่ำลาแล้วถีบรถออกมา วิ่งมาสักพักนึกขึ้นได้ เลยถีบกลับไปใหม่

“คุณพี่มีหมวกมั๊ยครับ?” ผมถาม ตุณพี่ส่ายหน้า
“ผมถีบใกล้ๆ แค่นี้เอง ไม่เป็นไรหรอก” แกบอก
ผมเลยเล่าเคสที่ พ่อผม อายุพอๆ กับแก ถีบวันละยี่สิบโล …วันนึงรถเฉี่ยวหัวฟาดพื้น เลือดคั่งในสมอง กลายเป็นผัก เสียความทรงจำ ต้องรักษาอยู่นาน ก็ดีขึ้นนิดหน่อย สุดท้ายต้องจากไป ให้แกฟัง…แกฟังดูสีหน้าตื่นเต้น

“หาหมวกใส่นะครับ” ในใจอยากจะถอดหมวกตัวเองให้จริงๆ แต่คิดว่าให้แกหาเองดีกว่า ไม่งั้น ให้ไปก็ไม่ใส่…

รำลาจากแกอีกรอบ …ถีบรถไปอมยิ้มไป…

สบายใจจัง

TGIF…

Facebook link

Advertisements