“อ้าว… หล่นเลย” เสียงแม่ น้ำเสียงตกใจหลังทำ กล่องก้านสำลีหล่น
ผมนั่งทานข้าวเช้ากับแม่ ในเช้าวันเสาร์ที่มีฝนปรอยๆ แต่เช้า…

ระหว่างเอื้อมมือไปหยิบของ มือแม่คงปัดไปโดนกล่องก้านสำลี
กล่องเบาๆ เลยปลิวตกลงมา ก้านสำลี หก เกลื่อนเต็มพื้น

ผมขยับตัวจะลงจากเก้าอี้เพื่อมุดลงไปเก็บ…
” ป๋องไม่ต้อง เดี๋ยวแม่เก็บเอง” แม่รีบบอก
“ไม่เป็นไรครับ” ว่าแล้วก็มุดลงใต็โต๊ะ ลงไปเก็บก้านสำลี เรื่องอะไรจะให้ผู้ใหญ่มาทำ

นึกภาพเอาว่าด้วยขนาดโต๊ะกินข้าวที่ไม่ใหญ่มากมาเจอตัวที่ใหญ่ ตัวผมเลยขดอยู่ในสภาพเหมือนก่อนกำเนิดขดกลมดิกอยู่ใต้โต๊ะ

ความรู้สึกถึงการตึงของกล้ามเนื้อยามต้องอยู่ในมี่คับแคบทำให้รู้สึกอึดอัดจนบอกไม่ถูก

…ในใจมีความคิดแล่นออกมา นี่ขนาดเราอายุเท่านี้ยังอึดอัดขนาดนี้ แม่ อายุ 68 แล้ว จะดูอึดอัดขนาดไหน…

ผมค่อยๆ เก็บ ก้านสำลีทีละอัน ในใจก็นึกถึงสังขาร สภาพร่างกาย ที่เปลี่ยนไปในแต่ละช่วงเวลา 40 50 60 คงเป็นช่วงเปลี่ยนที่สำคัญ
ทั้งที่ผ่านมา และ กำลังมาถึง ….

นึกถึงแม่ที่ผ่านช่วงเวลาเหล่านี้มา แต่ก็ยังขยัน ทำงานบ้านทุกวันไม่ขาด ไม่บ่น และ มีความสุข กับเพื่อนๆ ลูกๆ ได้ทุกวัน… ไม่ทุกข์ ไม่เศร้า ถึงแม้ช่วงปีที่แล้วร่างกายจะเปลี้ยนแปลงจนแทบเดินไม่ได้ แต่ด้วยศรัทธา และ เชื่อ ว่าชีวิตของคน ต้องดิ้นรนกันไป ทำให้ สุขภาพแม่กลับมาดีอีกครั้ง

ผมว่าคนเราจะมีความสุขเมื่อร่างกายแข็งแรง ผมจึงเริ่มแบ่งเวลาให้กับอีกหลายๆ เรื่องในชีวิต และไม่ใช้เวลากับอะไรอย่างหนึ่งมากเกินไป

ของบางอย่างหล่นแล้วเราเก็บได้ แต่บางอย่างทำไม่ได้ เมื่อผ่านไปแล้วก็ผ่านไปเลย

ก้านสำลีหล่นวันนี้…ได้อะไรดีๆ ให้คิดได้เยอะเหมือนกัน

Advertisements