วันนี้ผมถีบจักรยานมาดูบ้านเก่าที่นางเลิ้ง

ตั้งใจมากๆ เลยว่าจะเข้าไปถ่ายรูปบ้านเก่าที่เคยอยุ่
แต่พอไปถึง บ้านหายไปแล้ว และกำลังสร้างบ้านใหม่

ยังนึกเสียดาย ที่คราวที่แล้วมาก็ดันไม่ได้ถ่ายไว้

แล้วก็ได้ เจอ ผู้หญิงคนนี้ พี่เจน

ผมเลยแนะนำตัวว่า เคยอยู่แถวนี้ตอนเด็กๆ
คุยไปคุยมา ปรากฏว่า พี่คนนี้ รู้จัก แม่ผมด้วย เพราะ พี่ “เจน” มาอยุ่ซอยนี้ตั้งแต่อายุ 16

เราคุยกัน เรื่องอดีต อย่างเช่น ตอนที่ห้องข้างๆ ห้องผม ลูกที่เป็นโรคจิต เข้าไปปาดคอพ่อตัวเองตาย ตอนนั้น ผมนอนอยู่ห้องข้างๆ พี่อ้อย ที่เป็นพี่สาว กลัวว่าผมจะตื่นมาร้องๆมากๆ เพราะ ถ้า ร้องออกมาตอนนั้น คงไม่ใช่ เฮียห้องข้างๆ คนเดียวที่ตายแน่ๆ …

ผมคุยกับ พี่เจนอยู่พักใหญ่ เลยได้ทราบว่าคนที่ผมรู้จักที่อยู่แถวนี้ ส่วนใหญ่ก็จะเสียชีวิตหมดแล้ว แม้แต่คนที่อายุน้อยๆ ก็ เสียไปหมด … ผมอึ้งอยู่พักนึง นึกถึงสัจธรรมของชีวิต ที่ทุกคนต้องเจอ …

ผมสัญญากับตัวเองว่า คงจะกลับมาแถวนี้ มาหาพี่เจนอีก .. มาคุยเรื่องเก่าๆ เพราะรู้สึกว่าคุยแล้วสบายใจ

เป็นการปั่นจักรยานที่เหนื่อย แต่ ก็ มีความสุขอย่างบอกไม่ถูก

Advertisements