พ่อวิ่งเหยาะๆ มาหาผม

วันนี้พ่อดูฟิตมาก ใส่เสื้อยืดสีขาว กางเกงวอร์มสีเทา ไม่มีแถบ…

ผมสังเกตุว่าพ่อไม่มีพุงเลย ..พุงพ่อหายไปไหน ..ไม่เจอกันพักเดียว พ่อดู Firm มากๆ

 

พ่อส่งยิ้มมาแต่ไกล ส่งเสียงเรียกตามสไตล์ พอพ่อมาใกล้ๆ ผมสังเกตว่า ฟันพ่อขาวเป็นระเบียบมาก…สงสัย จะถอยฟันชุดใหม่มาแน่

“เป็นไงบ้างพ่อ…” ผมทักพ่อ ชิชะ ทักพ่อเหมือนทักเพื่อนเลย

พ่อวิ่งมาเหยาะๆ ..ผมเองยังไม่ทันวิ่ง ก็เริ่มจะหอบซะแล้ว …แต่ก็ไม่วายถามพ่ออีก.. “ไหวเหรอพ่อ”….

 

พ่อไม่ตอบ วิ่งนำหน้าผมไป ทันใดนั้น พ่อเพิ่มความเร็วในการวิ่งแถมวิ่งตีโค้งเหมือนรถไปทางขวา มุ่งสู่กำแพงวัดที่สูงสักสองเมตรเห็นจะได้

ผมเห็นพ่อสปริงตัวกระโดดขึ้นสูง แรงส่งจากการวิ่ง ส่งพ่อให้ลอยเข้าหากำแพงอย่างรวดเร็ว

“เฮ้ย…” ผมตกใจ พ่อทำอะไรว้า อายุ 78 แล้ว ยังเล่นแผลงๆ อีก

พ่องอขาเล็กน้อยก่อนที่จะสัมผัสกำแพง เท้าที่ยันกำแพง เสมือนกับว่าพ่อกำลังยืนอยู่บนพื้นก็ไม่ปาน ผมเห็นพ่อย่อเข่ารับแรงจนสุด เสร็จแล้ว ก็สปริงตัวเหยียดขาออกอย่างแรง…
…ผมเห็นพ่อตัวลอยเด้งออกมาจากกำแพง.. หัวกระแทกกับพื้นเสียงดัง “โพ๊ะ”

 

ผมตกใจ พอได้สติก็วิ่งไปยังร่าง่ที่แน่่นิ่งของพ่อ ..รีบประคองช้อนร่างขึ้นมา …พ่อมองหน้าผม ยิ้ม ..แต่ตาเลื่่อนลอย

ผมเห็นที่ศรีษะพ่อ ยุบลงมาอย่างเห็นได้ชัด ..เป็นภาพติดตา…

กำลังมาจากไหนไม่รู้ ผมอุ้มพ่อขึ้นวิ่งไปหาความช่วยเหลือ ..โดยไม่สนใจว่าหลังที่่อ่อนล้าของผมจะรับไหวหรือเปล่า…

ตกใจตื่นขึ้นมา…มองไปข่้างเตียง  นาฬิกาบอกเวลา 03:37

 

หรือพ่อมาบอกอะไร เป็นนัย

 

Advertisements