หลังจากผละจากเจ้าหน้าที่ท่านนั้นแล้ว (ต้องอ่านตอนที่แล้วครับ แล้วจะทราบ http://wp.me/p17DuY-Pa )

น้องบอส ก็วิ่งมาบอก ..”พี่ป๋องครับ เค้าบอกว่าถ้าเจ้าของไม่มา ต้องทำหนังสือมอบอำนาจ …” บอสกระหืดกระหอบ

“เดี๋ยวพี่ไปเอง”…บอกพลางเดินไป ไม่กี่ก้าว เพราะ เจ้่าหน้าที่อยู่ไม่ห่างกัน

ตรงหน้าผมเป็นเจ้าหน้าที่ ร่างใหญ่ ศรีษะล้าน ใส่แว่น เค้าง่วนกับเอกสารตรงหน้า จนไม่เงยหน้ามา

“สวัสดีครับ” ผมกล่าว…เจ้าหน้าที่ พูดโดยไม่เงยหน้ามามอง … “รอเดี๋ยว”

“ผมเจ้าของรถครับ…” บอกไป เหมือนจะไม่มีผล เจ้าหน้าที่ ไม่เงยหน้ามาดู

เวลาผ่านไป สักครู่หนึ่ง ทุกอย่างเหมือนเดิม ไม่มี เสียงตอบจากสวรรค์ เอ้ยจากเจ้าหน้าที่ท่านนั้น

“นี่ผมกำลังโดนลงโทษหรือเปล่าครับ …” ถามด้วยน้ำเสียงปกติ

“แค่ให้น้องเดินหนังสือมาให้ ไม่ได้มาเอง ลงโทษให้ผมรอขนาดนี้เลยเหรอ…” ผมเริ่มโอดครวญ ได้ผลแฮะ เจ้าหน้าที่เงยหน้าขึ้นมอง

“ไม่ได้ลงโทษ แต่ผมกำลังดูเอกสารอยู่” ตอบมาหน้าตาเฉย ..ทำไม มาตรฐานการบริการของแต่ละคนมันต่างกันจัง

“เอกสารคุณกำลังส่งมาผมรอเอกสาร…” เริ่มมีการสื่อสาร กับ บ้าง … ดีกว่าเมื่อกี้หน่อย  แล้วก็ก้มไปดูเอกสารต่อ

ผมยืนเริ่มกดดัน .. สักพัก เจ้าหน้าที่เลยส่งเอกสารมาให้

เอาเอกสารนี่ ไปตรวจสภาพรถ ที่อาคารสี่ แล้วเอากลับมาให้ผม

ก็แค่นั้นแหล่ะ… ผมนึกในใจ

ป.ล. จริงๆ แล้ว วันนั้น เป็นอีกวันหนึ่ง ที่ไปใช้บริการของหน่วยงานของรัฐ เลยถือโอกาสเอามา share ให้อ่านกันอีกตอนนึง

เดี๋ยวนี้เค้าปรับปรุง ดีขึ้นกว่าเดิมเยอะครับ แต่ บางที ก็ยังมีเจ้าหน้าที่บางคน ที่ ยัง”ดึง”ระบบเค้าให้ไม่ดีเท่าที่ควร

Advertisements