ผมเลือกลิงน้อย พูดได้ออกจากราว เจ้าตัวนี้ดูน่ารักมากที่สุด แถมตอนกด มีเสียงร้อง …
ถึงเสียงจะไม่เหมือนลิงนัก แต่ ก็เดาได้ว่า มันเป็นเสียงลิง…
“ตัวละ ๗๙ บาทค่ะ” แม่ค้าบอก
“๖๐ ละกัน ” ผมต่อ …นิสัยคนไทย ยังไง ก็ต้องขอต่อไว้ก่อน ถ้าไม่ใช่ของตามห้าง ติดป้ายราคา
“ให้ ๗๐ ละกันค่ะ ขอกำไรนิดหน่อย …” แม่ค้า ทำตาเศร้า เล่นเอาผมอ่อน 

จริงๆ แล้ว ราคาก็ไม่แพงหรอก สำหรับ ยุคนี้ เงิน ๗๐ บาทเดี๋ยวนี้ ซื้อ กับข้าวในร้านใหญ่ ได้สักจานนึงกระมัง…

ผมเปิดกระเป๋า มองเห็น แบ็งค์ ห้าสิบ กับ ยี่สิบ เรียงอยุ่ สองนิ้วคืบออกมมาส่งให้แม่ค้า ปลดเอาลิงออกมาถือ แม่ค้ายื่นมือมาขอลิงไปใส่ถุงพลาสติก
“ถุงไม่ต้องครับ …” กะถือไป ลดโลกร้อนได้ นิดนึงก็ยังดี

ผมเดินออกจากร้านมาไม่ถึงเจ็ดเก้า …แม่ค้าเรียก ” พี่ๆ”
ผมหันกลับไปมอง ..คิดในใจว่่าลืมอะไรแน่เลย …
“พี่ให้แบ็งค์ ๕๐๐ หนูมา…” ผมนึกแว๊บ …สายตาเริ่มแย่ หยิบเงินผิดไม่รู้เรื่อง … เดินกลับไปที่ร้าน

ผมยิ้มให้แม่ค้า …” หนูเป็นคนดีจริงๆ ดีแล้วที่เป็นคนซื่อสัตย์แบบนี้ .. สมัยนี้เราอยากได้คนแบบนี้แหล่ะ ..” ผมบอกและยิ้มให้แม่ค้า…รุ้สึกว่า ยิ้มนี้ ผมมีความสุขมาก
“พี่ช่วยอุดหนุนลิงอีกตัวนะ …เพราะหนูเป็นคนดี…” ผมบอก พลาง หยิบเงิน ๕๐๐ กลับมา พร้อมกลับให้เงินไปอีก ๑๓๐ บาท

“ซื้อสองตัว ตัวที่สอง ๖๐ ไม่ได้เหรอ …” ผมพูดไปยิ้มไป …ก็บอกแล้ว ว่าคนไทย ต้องขอให้ได้ต่อ…

ผมถือลิงสองตัวออกมา …รู้สึกสุขใจ…

……

หนึ่งอาทิตย์ ก่อนหน้านั้น…

ผมรื้อกระเป้าสตางค์ ออกมา สลิปบัตรเครดิต ตั๋ว และ ใบเสร็จอัดแน่นในกระเป๋า
ใครไม่รู้ดุเร็วๆ เห็นกระเป๋าอ้วนๆ อาจเข้าใจว่าเงินเยอะ…ที่แท้ มีแต่ กระดาษ ไร้มูลค่า

ใบเสร็จซ๋อมมอเตอร์ไซต์ สองใบ พับอย่างเรียบร้อย ผมคลี่ออกมา สองใบรวมกัน ร่วมๆ หกพันบาท
ผมไล่สายตา ดูรายการต่างๆ ที่เพิ่งเอารถไปเช็คมา งวดล่าสุด สั่งให้ร้าน โมโตอฮอลิก ร้านมอเตอร์ไซต์ ย่านฝั่งธน สั่ง ขาตั้งรถ กับ ตัวฐานขาตั้ง ที่เรียกว่า ฟุตเพลท มาให้

ขาตั้งราคาห้าร้อย แต่ ฟุตเพลท ราคาพันหก… ไอ้ที่น่าจะแพง กลับ ถูก ไอ้ที่น่าจะถูกกลับแพง…

ผมกวาดสายตามองดู …แต่ไ่ม่เจอ รายการขาตั้ง ห้าร้อยกว่าบาทที่ว่า…
เอาล่ะซิ …เจ้าเตีย หัวหน้าช่าง ลืมคิดตังส์เราเข้าแล้ว…
ไม่ต้องคิดอะไรมาก โทรไปหา ซ้อ เจ้าของร้าน …โทรไปตอนสองทุ่มนั่นแหล่ะ ..รุ้ว่ายังไม่นอน

“ว่าไงค่ะพี่ป๋อง…” เสียงน้องปอ เจ้าของร้าน หวานมาตามสาย . น้องปอ เพิ่งกลับจากเดินทาง เพิ่งลงจากเครื่องหมาดๆ จังหวะดี โทรไปพอดี
“ลูกน้องหนู ลืมคิด ตังส์พี่…อ่ะ …ขาตั้งที่พี่สั่งไว้ น้องเค้าไมได้คิด …” ผมบอกไป ด้วยความเป็นห่วง กลัวร้านจะขาดทุน …

หลังเล่่ารายละเอียดให้น้องปอรับทราบผมหยอดท้าย ด้วยความสนิท
“โทรมาบอกเฉยๆ แหล่ะ ไม่กะเอาตังส์ไปคืนหรอก… ฮ่า ฮ่า…” เป็นการหยอกเอิน ที่ทำเอา ผู้ฟังเสียวอยู่เหมือนกัน

….

สามอาทิตย์ก่อนหน้านั้น

ผมขี่รถเล่น จนเพลิน นี่เป็นวันที่สองของการเดินทาง
เราเดินทางจากกรุงเทพฯกัน ผ่าน เขาค้อ มาเชียงคาน และ กำลังมุ่งหน้าสู่หนองคาย
ผมตั้งขาตั้ง พลันสายตาพบสิ่งผิดปกติ

เจ้าฟุตเพลทหายไป … มันคงหลุดหาย ไปตอนที่จอดที่เชียงคานแน่ๆ

ผมโทรเข้าศูนย์ โมโตอฮอลิค ร้านที่ซื้อรถมา ช่วงเวลาใกล้ปีใหม่แบบนี้ ร้านน่าจะยังเปิดอยู่

“น้องปอ ที่ร้านมี ฟุตเพลทมั๊ยครับ …ของพี่ป๋องมันหลุดหายไปไหน ก็ไม่รู้”….. ผมโทรหา ซ้อเจ้าของร้าน ที่เคยพูดคุยด้วย
“พี่ป๋องเอาสีอะไร คะ …เดี๋ยวจะได้เช็คของให้” น้องปอถาม
“อยากได้สีแดง…” ผมบอกไป

สองวันถัดมา พี่เล็ก เพื่อนที่ขี่รถตามมาสมทบ ก็มาเจอกันที่ เวียงจันทน์ จุดนัดหมาย พร้อม กับของฝากจากน้องปอ

“พี่ป๋อง ร้านเค้าฝากมา…แต่เค้าไม่มีสีแดง . เค้ากลัวพี่ไม่มีใช้ เลยถอดสีขาว จากรถตัวอย่าง มาให้…” พี่เล็กบอก
“อ้าว…แล้วสีแดงพี่ล่ะ”….ผมถาม
“เค้าสั่งให้ เดี๋ยวพี่กลับไป เอาไปเปลี่ยน…” พี่เล็กบอก … แล้วบอกตามหลังว่า เค้าไม่ได้คิดเงินมา

น้ำใจคนขาย ช่างดีจริง ผมนึกในใจ เพราะของที่เอามาให้ นั่น ใหม่เอี่ยม ผมเอามาใช้ ยังไงมันก็คงต้องสึกหรอเป็นแน่…

ผมติดตั้งฟุตเพลท ใช้งานไปแค่สองวัน น๊อตที่ยึดไว้ สามตัว ก็หลุดหายไปหนึ่งตัว ….
คงเป็นเพราะผมไม่มมีกาว ยึดเกลียว… ผมนึก

ตอนเอาของไปคืน ผมบอกน้องปอไปว่าทำน๊อตหาย น้องปอไม่ว่าอะไร   แถมบอกลูกน้องให้เปลี่ยนของใหม่ให้ผม

คนไทย มีน้ำใจ …ให้ไปก่อน … ฝรั่งเรียก Pay it forward

เขียนเรื่องนี้ เพราะ เชื่อว่า ทำดี ย่อมได้ดี …
จะได้เริ่มทำความดีให้กัน …. Pay it forward

Advertisements