ตีห้า..ของวันที่ 21 ธค 2012

ผมตื่นขึ้นมาแบบไม่ปกติ เพราะ ปกติ ต้องมีเสียงนาฬิกาปลุก โดยเฉพาะ วันพิเศษอย่างวันนี้ …เสียงปลุก จะเป็นเสียงของพ่อ..

พ่อเป็นคนตื่นเช้า..และ เป็นวินัยของลูกๆ ที่ต้องตื่นเช้าตามไปด้วย ผมเลยต้องตื่นตั้งแต่ตีห้า ตั้งแต่เด็กจนโต…

เวลาพ่อปลุก พ่อ จะเรียกเสียงดังว่า …”ฮัจ ชา ร่า.. ตื่นเสียที ตื่นเสียที…” พ่อเรียกอย่างนั้น วนไปวนมา..เหมือนท่องคาถา เปิดประตูกล

ตอนเด็กๆ คาถานี้ได้ผลนัก …เพราะ ถ้ายังงัวเงีย อยู่ สักพัก ได้โดนไม้เรียว ปลุกแต่เช้า… พ่อยังใช้วิธี classic ถอดแบบจากสมัยคุณย่า อย่างได้ผล เพราะทำเอา ลูกๆ ไม่มีใคร (กล้า) ผิดวินัย

พ่อบอกว่า..พ่อเรียนไม่เยอะ ..ให้ความรู้ได้ไม่มาก หากแต่ทำได้ คือ การที่ทำให้ลูก อยู่ในกรอบ และ รู้หน้าที่ของลูกที่ดี เท่านั้น…

คำสอนของพ่อ ..ผมไม่มีทางลืมได้…

 

วันนี้เป็นวันพระใหญ่ ..ที่ร้านพี่เทือง ร้านขายกับข้าวในซอย มีคนรุมกันอย่างเนืองแน่น

พี่เทืองตักกับข้าว ทั้งที่ ใส่บาตร และ ซื้อกับบ้าน มือเป็นระวิง

เช้าๆ ทุกคน มีสีหน้า มีความสุข พูดคุยหัวเราะ ..

 

ลุงๆ อาๆ อายุเจ็ดสิบกว่า เดินออกกำลัง ยามเช้า เดินเข้ามาทักทาย และ ซักถาม ..

“ถามนิดเหอะทำงานที่ไหน … เห็นออกแต่เช้า” เข้าใจว่า ลุง อา เค้าคงเห็นเราออกไปทำงานตอนเช้าบ่อยๆ

“อยู่ที่ SCG ที่บางซื่อ นี่ล่ะครับ … ” เห็นหน้าลุง ทำงงๆ เลยบอกว่า “ปูนซิเมนต์ไทยอ่ะครับ” …ลุงทำหน้าอ๋อ ทันที..

“ก็ไม่ไกล… ทำไมออกแต่เช้า … ” ลุงถาม

 

…. ผมบอกลุง ไม่ได้ เหมือนกัน … ว่าทำไมต้องมาแต่เช้า … แต่ผมบอกตัวเองได้ ..ว่านี่เป็นสิ่งหนึ่งที่พ่อสอนผมมา…

 

“ตื่นเช้าๆ อากาศดีๆ … สดชื่นแจ่มใส…”  พ่อบอก…

 

ผมว่าจริงครับพ่อ … สุขสันต์วันเกิดนะครับ …ผมรักพ่อครับ…

 

Pongroofman’s dad

Advertisements