วันนี้นึกกรึ่มๆ เลย แวะไปเก็บเหล้าที่เปิดไว้ สองอาทิตย์ก่อน ที่ Saxophone

เดี๋ยวนี้ เหล้า ฝากได้ ไม่เกินสองเดือน … วันก่อนเปิดไว้ ก็ก็กะว่า เลิกงานจะมานั่งเล่นบ่อยๆ

เอาเข้าจริงๆ กว่าจะได้มา …ปาไปสองอาทิตย์

ดูแล้ว เหล้าขวดนี้ สองเดือน ก็คงไม่หมด เพราะ มาแต่ละครั้ง แค่จิบๆ เอง … ไม่กล้า กินเยอะ…. ขี่มอไซต์ ด้วย

 

นั่งได้พักนึง ก็ ออกมา ขี่มอเตอร์ไซต์ ฝ่าฝนปรอยๆ กลับบ้าน …วิ่งมาจนถึง สามเสน ติดไฟแดง รถมอเตอร์ไซต์ ข่้างๆ  ยกมือไหว้ แล้วบอก สวัสดีครับ …

ผมงง หน้าไม่คุ้นเลย เลยถามไป “รู้จักกันด้วยเหรอ”

เค้ามองมาที่รถ บอก “อยากได้มั่ง” ….  เราก็นึกเตรียมพร้อมแล้ว เพราะ มันกลางคืน เปลี่ยวด้วย

“ทำงานน้อง เดี๋ยวก็ได้” … คุยกันดีๆ ใจนึกว่า มันคว้าปืนออกมา คงได้มีเรื่องสนุก

“วิ่งได้เท่าไหร่” เค้าถาม

“ก็เร็วอยู่” ตอบไม่ตรงคำถาม ซะงั้น

“สามร้อยได้ป่ะ” เซ้าซี้จริง ….

“สองร้อยก็หรูแล้วล่ะ” ต่อปากต่อคำ อีก … ไม่รู้จะพูดอะไร นิ

“ถ้ารถติด สู้ผมไม่ได้หรอก” แน้ …มีการ คุยอีก

“ไม่รู้ …ต้องลอง”….. หลังจากนั้น ผมก็เปิดคันเร่งหายไปกับความมืด

 

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า คนอัธยาศัยดี มีเยอะ …อย่าไปคิดมาก

 

 

Advertisements