ตอนที่ แปด เหยี่ยวถลาลม

งัวเงีย…ขึ้นมาแบบงงๆ

เป็นอย่างนี้ทุกที เวลาเปลี่ยนที่นอน…พอรู้สึกตัว ภาพที่เห็นไม่คุ้นตา..ทำให้ต้องนิ่งสักพัก รอให้สมองมัน บู๊ทเครื่องซะก่อน.
1..2..3..4..5

อ้า….นี่มันที่วัฒนา วิเลจ นี่หว่า… อืม…เข้าแล้ว…ว่าแล้วก็คว้ากล้องออกไปเก็บภาพยามเข้า โดยเฉพาะอย่างยิ่งมาทางเหนือ แบบนี้ เราก็อยากเห็นทะเลหมอก…
หลับตานึกภาพ หมอกแบบที่ภูท่อก …โว้ว …ที่นี่น่าจะสวยไม่แพ้กัน…

เนิบนาบ กว่าจะออกจากห้อง …แดดมามากแล้ว…ผมก้าวฉับๆ ผ่านบริเวณที่ทานอาหาร เห็นพี่ๆ หลายคน นั่งคุย ตั้งวง สภากาแฟ กันอยู่….
เวที เมื่อคืน ถูกเก็บกวาดเรียบร้อย …แผงป้ายยังคงอยู่ ว่าเป็นงานปีใหม่ แต่โต๊ะ เก้าอี้ โดนเก็บเรียบร้อย

…สนุกมากเมื่อคืน…. นึกๆ แล้วก็อมยิ้ม…เห็นหน้าพี่ตุ๊กกี้ ลอยมา …บรื้อออออ…

วันนี้เดินทางกลับแล้วครับ …เส้นทางเดิม แต่ มีแวะ รายทาง ให้คุ้มค่ากับการเดินทาง
ล้อจะหมุนประมาณสิบโมง …ดังนั้น มีเวลาถ่ายรูปทำอะไรต่อมิอะไรไม่มาก…แต่จริงๆ ก็ไม่ต้องมาก เพราะว่า หมอกมันไม่มี… แต่แออไปเห็น รถสวยๆ ของพี่ๆ เค้าหลายคัน เลยไปเดินดู เพลินดี ยืนถ่ายรูปหน้ารถพี่ๆ เค้า แบบไม่เกรงใจเจ้าของ…

จัดการอาหารเช้ากับเก็บกระเป๋า เสร็จ กิจกรรมก่อนกลับ คือการ ขึ้นไปสัมผัส KTM ให้เป็นวาสนา ตรูดดดดด…

เห็นพี่ๆ เค้าลองกันครับ …ผมยืนน้ำลายยืด …ตัวเกร็ง…ใจสั่น …อยุ่นาน…
วานซืนยังขี่ PCX อยู่เลย ..เมื่อวานเลื่อนฐานะ เป็น Ninja 250 …บ๊ะ เช้านี้ จะกล่าวกระโดด เป็น สามล้อถูกหวย …ขี่ KTM กัน เลย เชียว…
ที่ยืดจดๆ จ้องๆ อยู่นานไม่ใช่อะไรครับ…กลัว ชึ้นไป แล้ว ล้มแปะ …ขายขี้หน้า กันทั้งตำบลเลย….
ดูเหมือน พี่ไก๋ หนวดงาม จะทราบ…หันมาแล้วพูดด้วยเสียงนุ่มๆ …

“ใส่หมวก ขึ้นคร่อมเล้ยยย” พี่ไก๋ชวน… อ๊ะ ชวนเอง นา …ทำล้มแปะ แล้ว จะมามองค้อนไม่ได้นา… ผมไม่มีตังส์ ซื้อใช้ด้วย คันตั้งล้าน…

ใส่หมวกถุงมือเรียบร้อย …พี่เอก แนะนำ ให้ทำความคุ้นเคยกับ คันเร่ง และ เบรคก่อน….

“สวัสดีครับ …คันเร่ง …และ คุณเบรค …ผม ชื่อป๋องครับ….” ผมแนะนำตัวทันที …พร้อมกับ ยิ้มหวานๆ ตามประสามือใหม่ ….

KTM แรง ดังที่คิดครับ …ได้มีโอกาส ขี่วน อยู่สามสี่รอบ …นับเป็นประสบการณ์ ที่ดี …
ผมว่าขี่นานกว่านี้ มีสิทธิ์ เหงื่อแตกได้ …เพราะว่า เกร็งเหลือเกิน …เปิดคันเร่งนิดเดียว …มันกระชากซะ วิญญาณ จะหลุดจากร่าง….
ลองได้คันเดียวครับ …เค้าก็ให้ ประจำที่คันชองเราแล้ว…เตรียมตัวล้อหมุน

วันนี้ผมอยุ่กลุ่มสามเหมือนเดิมครับ …พี่หนึ่ง วันหนึ่ง วันหนึ่ง นำทีม มาที่ตลาดริมเมย…

ผมสังเกตว่า …Network ของ CVT กับสายตำรวจดีมากครับ …เข้าใจว่า ทางพี่โอ๋ ยกหูมา…ตำรวจพื้นที่ อำนวยความสะดวกให้ขบวน เข้าจอดใต้สะพาน หน้าตลาด ได้อย่างสะดวกโยธิน

ตลาดริมเมย …นี่ ถือว่าตะวันตก สุดๆ … ไม่ใช่ว่า เป็นแนวอเมริกัน นะครับ ..แต่ อยู่สุดเขตชายแดน ด้านตะวันตก

ดังนั้น แม่ค้าที่นี่ หลายคน ก็เป็นชาวต่างประเทศ อย่างพม่า…พูดกัน ที ฟังไม่รู้เรื่อง…
บรรยากาศในตลาด …เงียบๆ ไม่คึกคักเท่าไหร่ ดูแล้ว พาลนึกถึง ตลาดโตตุมปุง ที่กัมพูชา…หรือที่เค้าเรียกว่า ตลาดรัสเซีย… ตลาดนี้ อยากจะชวนพี่ๆ ขี่ไปกันเหลือเกิน …ไปจอดหน้าตลาด ..เดิน shopping รับรองกลับมา ของหายหมด …เหอเหอ
เพราะที่กัมพูชา …มันขโมย กันเร็วมากๆ …รถจอดข้างทางนี่ ต้องจอดตรงที่มีเด็กเผ้าครับ …จอดนอกเขตเมื่อไหร่ กลับมาที่รถ …รับรอง รถไม่เหมือนเดิม …ไม่ กระจกข้างหายก็ คิ้วหาย  ไม่ก็ logo หาย ….  แต่รถหายทั้งคันไม่ค่อยมีครับ …

เดินตลาดกัน ชั่วโมงนึง ก็ถ่ายรูป ก่อนเคลื่อนพล ไป ตลาด มูเซอ…..
อ่า…ช่วงนี้ มีการเปลี่ยนแปลงครับ …กลุ่มสาม พี่หนึ่ง ให้พี่ เอ เป็นคนนำครับ …

พี่เอ นำกลุ่ม ได้ดีเหมือนกับ พี่หนึ่ง เลยครับ แต่ พี่เอ จะพากย์ เยอะกว่า ….
“ถนนข้างหน้า มีหลุมเยอะครับ …ขอให้ระมัดระวัง …ข้างหน้ารถช้าครับ …เดี๋ยวทางข้างหน้า เป็นทางลาดลง ขอให้ใช้เกียร์ต่ำนะครับ  …  อ้าว กำลังมีรถแซงขึ้นไปสามคันครับ … ปิดท้าย ด้วย วีโก้ …เดี๋ยวผ่าน วีโก้ แล้ว แซงได้ครับ … “
โอ้ว พี่เอ พากย์ดีมากครับ … วิทยุที่ผมลงทุน Trip นี้ เกือบ สามพันบาท ดูมีคุณค่าขึ้นมาทันใด….. เสียงพี่เอ หล่อมากครับ …เสียงพี่หนึ่ง ก็ หล่อครับ …แต่ เข้าใจว่า วิ่งๆ แล้ว ลมเข้าท้องพี่หนึ่ง เลยทำให้ น้ำลายแห้ง …งดบทพากย์ในช่วงหลังๆ …
ผมเอง ก็ เห่อ วิทยุใหม่ครับ …อยากจะใช้มันเหลือเกิน…อุตสาห์มีปุ่มที่นิ้วให้กดเวลาพูด …ดังนั้น เวลามีใครรายงานอะไรเข้ามา…ผมต้องตอบไปตลอด
“ป๋อง pcx รับทราบ…” วันแรกจะพูดอย่างนี้ ก่อนได้นินจา ….
“ป๋อง นินจา รับทราบ …” กลัวเค้าไม่รู้ว่า ขี่รถอะไร… เคยถามสมาชิกบ้างมั๊ย ว่าเค้าจะอยากรู้หรือเปล่า…เนี่ย …

“ข้างหน้าเป็นด่าน ลดความเร็วนะครับ “ …เสียงพี่เอ หล่อมาอีกแล้ว
“ป๋อง นินจา รับทราบ “ …. อ้าว …ก็ไม่รู้จะพูดอะไรนี่หว่า…. แค่อยากกดปุ่ม …อยากพูด ยุกยิก ยุกยิก อยู่นั่น….

พี่เอ นำทีมได้ดีครับ …แป๊บเดียว หันไป เหลืออยู่สามคัน … หางแถวหายหมด…
พี่เอ ไม่ได้ขับเร็วครับ …เพียงแต่ เข้าโค้งกับ ทางตรง ความเร็ว แกเท่ากันเท่านั้นเอง….  เจ้านินจา ผมเลยได้ exercise การฝึกฝนกับน้องพี ที่ผ่านมาทั้งสองปี….
พี่เอ ขับแค่ไหน …ผมก็เอานินจา ร่อนไปแค่นั้นล่ะครับ … รถนินจา มันดีตรงคนซ้อน นี่ต้องเกาะแน่น …ดูใกลๆ นี่นึกว่าเป็นกระเป๋าหลังเลยทีเดียว

โค้งซ้าย …พริ่ว

โค้งขวา …พริ้ว…  engine เบรค ทำงานดีมากครับ ไม่เหมือน น้องพี … เพราะแค่ ผ่อนคันเร่ง รถก็ ลดความเร็วลงเอง

ขี่กันสนุกสนานมาก แป๊บเดียว ถึง หมู่บ้านมุเซอ…ไม่ได้เดินแล้วครับ …นั่งฟังพี่ๆ คุยกัน มากกว่า …เพราะแดดเริ่มร้อนแล้ว….

รถเคลื่อนพล… ออกไปยังปั๊มน้ำมัน … มาเที่ยวนี้ ผมสังเกตว่า บทพากย์ หายไป
เอ หรือ ว่าไปโดนปุ่มเปลี่ยน คลื่นหว่า …ขับมาไม่ได้ยินอะไรเลย …บรรยากาศการชับขี่ สนุกน้อยลงไปเยอะ ตอนไม่ได้ยินเสียงพี่เอ

ที่ปั๊มน้ำมัน มีพี่มาบอกว่า ต้องขับไปพร้อมกับ เฮียไฮ้ เพราะ เดี๋ยวเฮีย จะพาไปเอารถมาเปลี่ยน … ผมยังง่วนอยู่กับการปรับวิทยุ อ้าว channel มันก็ไม่ได้เปลี่ยนนี่นา ..แล้วทำไมไม่ได้ยิน เสียงเลยล่ะ …สอบถามได้ความว่า มีบางกลุ่ม เปลี่ยน คลืน …บ้างก็ว่า มีคนกดปุ่มค้างไว้ ทำให้ มันบอดทั้งกลุ่มเลย… แต่ ไม่มีใครบอกให้ทำอะไร …บอกแต่ให้คง คลื่นเดิม ซึ่ง มันเงียบมาร่วมชั่วโมงแล้ว …เอ หรือว่าคนอื่นมันไม่งียบหว่า ช่างมัน …

ออกจากปั๊ม … ผมย้ายมาอยู่กลุ่มสอง … เข้าใจว่ากลุ่มนี้ เค้าไม่มี speed limit มังครับ ขับตามสถานการณ์ แต่ก็ต้องดูให้ปลอดภัย  ผมจับตามองเฮียไฮ้ ตลอด …

เสื้อเฮียไฮ้ สวย จำง่าย Versys สีแดง ทะเบียน 200 ก็จำง่าย…

พอรถออกตัว …วู้ยยยยย   วิ่งกัน 140 กันเลยครับ … แต่ละคน ขับกันพริ้วมาก … ผมเอง ควบนินจา ลองรีดม้าออกมา …โอ้ว …วิ่งดีเหมือนกัน ….
กลุ่มสองวิ่งกัน เร็ว แต่ ก็เป็นระเบียบ … ตำแหน่งสลับฟันปลา ที่วางไว้ ทำให้ รถแต่ละคัน มี ระยะห่าง ที่ปลอดภัย  ผมขับง่ายๆ เพราะ ดู lead อย่างเดียว lead ไปไหน ผมไปด้วย  Lead เร่ง เราเร่ง lead เบา เราเบา… ชับสนุกมาก สนุกกว่า สลาลม ลงเขาเมื่อกี้นี้อีก ….
ขากลับ รถเยอะ พอควร …มีจังหวะหนึ่ง ที่ โดนรถบัง …แซงตามพี่เค้าไม่ทัน ..พอพ้นรถออกมา อ้าว หายไปไหนหมดแล้ว …

Versys แรงจริงๆ นินจา ตามแทบไม่ทัน 

วิ่งไปสักพัก …Lead ตีไฟ เข้าข้างทาง … ผมประกบเอีย ไฮ้ ตลอด …เมื่อกี้ วิ่งตามเกือบไม่ทัน …ได้จอดรถ อยู่ข้างกัน …เฮียบอกว่า รถในกลุ่ม มีค้นนึงทะเบียนจะหลุด เลย จอดไขกันก่อน… เฮีย ตาไวมาก …ผมยังสังเกตไม่เห็นเลย…รู้สึกทึ่งเฮีย จริงๆ  ….
แอบมองเครื่องแต่งกาย ของเฮียไฮ้ … เสื้อ Rev’it ของเฮีย สวยครับ …แต่ รองเท้า เฮีย ใส่ธรรมดามา …เหมือนๆ กับผม
“คุณป๋อง ทักษะ การขับรถดีมากเลยนะครับ “ …. เฮีย ชมต่อหน้า เล่นเอาเขิน …จนต้องรีบตอบขอบคุณไป…ใจนึกว่า สองปี ที่ขี่น้องพี แทบทุกวัน ….เอามาช่วยก็วันนี้แหล่ะ …

ขบวนเริ่มเคลื่อนอีกครั้ง …เราวิ่งมาจนถึง By pass เลี่ยงเมือง นครสวรรค์ … เฮีย ไฮ้ ตีไฟ เข้าซ้าย …แยกจากกลุ่ม …เราโบกมือ ให้กับ กลุ่ม สอง …ที่จะไปรอที่ปั๊ม รอผม กับ พี่วิทย์ ไปเปลี่ยนรถ….

ทริป ใกล้จบแล้ว …ใครจะไปรู้…ว่าอีกไม่กี่นาที ต่อมา … เรื่องไม่คาดคิด จะเกิดขึ้น ….

Advertisements