ตอนที่เก้า  เสี้ยววินาที

…ผมโบกมือลา พี่ๆ กลุ่มสอง …เราแยกกันที่ By pass ครับ …ตอนนั้นใจก็นึกถึงน้องพี ที่ฝากเฮัียไฮ้เอาไว้
ตอนนี้ ขี่รถตามเฮีย กลับไปที่ ศูนย์  เดี๋ยวขากลับ ก็จะได้กลับไปรวมกับกลุ่มสามเหมือนเดิม ..เพราะ น้องพี ความเร็ว คงไล่พี่ๆ เค้าไม่ทัน
กลุ่มสาม Limit speed ครับ ยังไงก็หนีเราไม่พ้น …

…มองดุูสัญญาณไฟ สีแดงตรงหน้า … เฮียไฮ้ อยู่ตรงด้านขวา ข้างๆ กัน ..
ชอบมองเฮียไฮ้ รู้สึกทึ่ง ..เป็นผู้ใหญ่ ใจดี … และ ดูหนุ่มมาก …  เหมือนพี่ๆ หลายๆ คน ใน club
.
เสื่อเฮียสวยดี…แอบมองรองเท้า เฮียอีกแล้ว… ใจก็นึกว่า อย่างเราไม่เป็นไร เฮียยังไม่ใส่ บู๊ท เลย…

ไฟสัญญาณ เปลี่ยนจากแดงเป็น เขียว เสียงสับเกียร์ดังสลับกับเสียงเครื่องยนต์…
ผมปรู๊ด ออกไปก่อน ..ตามประสารถเล็ก …จากนั้น เฮียก็วิ่งแซงออกมา

เที่ยวนี้ ไม่กล้าช้าแล้วครับ …ยังเข็ดจากเมื่อกี้ ตอนมากับกลุ่มสอง …ติดรถคันหน้าแป๊บเดียว พ้นมา ทิ้งกันหายเลย
เที่ยวนี้ รับรองไม่ให้หลุด สายตาผมจึงจับอยู่กับเฮีย เป็นหลัก…

เรายังวิ่งแบบสลับฟันปลา  เฮียอยู่ข้างหน้า ผมอยู่ข้างหลัง ด้านซ้าย ของเฮีย … จริงๆ ต้องมีพี่วิทย์ อีกคัน แต่ พี่วิทย์ หายไปตอนไหน ไม่ทราบแล้ว …
เออเนอะ พี่วิทย์หายไปตอนไหนหว่า … แต่ จะรอก็ไม่ได้แล้ว เฮียไม่ได้ใช้วิทยุ …เราก็ไม่ชำนาญทาง ตามตูดเฮีย อยู่สัก สามช่วงตัว

Ninja 250 นี่ขี่ดีจริง …เปิดคันเร่ง …ปึ๊บ เข็มไมล์ สุงขึ้นเรื่อยๆ สังเกตหลังสุด น่าจะเกินร้อยไปแล้ว …เหมือนจะแถวๆ ร้อยสี่สิบ

ตามองที่เฮีย ที่อยู่ด้านขวา รักษาระยะ เรื่อยๆ … สลับกับเหลือบมองทางข้างหน้า…เอ๊ะ.!..
เอ๊ะ!  นั่้นเส้นอะไรข้างหน้าหว่า…สีแดงๆ ไกลๆ เป็นเส้น   เหลือบ ดู ด้านขวา เฮียยังรักษาความเร็วสม่ำเสมอ
เพ่งสายตามอง ผ่านชิวล์หน้า เส้นสีแดงใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ …จนเริ่มมองเห็นได้ชัด….

“เอ้ย นั้นมั่นก้อนปูน กั้นถนนนี่หว่า …แล้วทำไมเอามาตั้งเรียงซะแบบนั้น .. เมื่อสมองสั่งการได้ เท้าเหยียบลงไปที่เบรคทันที ความรู้สึกว่า ล้อหลัง ล็อค ..
มองไปด้านหน้า …ถ้าตาไม่ฝาดเห็นเฮียไฮ้ เหยียบเบรค จังหวะเดียวกับ ที่ผมเหยียบเลย แสดงว่า เห็นพร้อมๆกัน …
ผมยังพยายามมองหา ช่องที่จะมุดออกไปได้ ..แต่ ให้ตายซิ ไม่มี แม้แต่ช่องเดียว …ก้อนปูน วางเป็นเส้นตลอดแนว จากซ้ายไปขวา …รถทีวิ่งมา ต้องเบี่ยง ออกขวา ไปวิ่ง ฝั่งกระโน้น ตามกรวยที่วางไว้ ….

ตอนนั้นผมไม่นึกห่วง เฮียไฮ้ …เพราะ เชื่อว่า เฮียไฮ้ ขี่รถมานานกว่า สถานการณ์ อย่างนี้ เอาตัวรอดได้แน่ๆ … ห่วงแต่ตัวเอง จะพ้น ก้อนปุนมั๊ย เพราะ อยู่ลึกมาทางซ้าย ลึกกว่าของเฮีย …
รถที่สไลด์ เข้าไป ผมยังรู้สึกว่ายังคุมได้อยู่ สติยังไม่แตก แต่นึกๆ ว่า ถ้าเลี้ยวปัดเข้าไปได้ แล้วไม่โดนก้อนปูน  ตอนจะหัก กลับมาทางซ้าย จะทำได้หรือเปล่าม่ารู้ เพราะพอ รู้ว่าต้องทำยังไง …แต่ปัญหามีอย่างเดียวคือ ไม่เคยฝึกทำ

เอาละวะ ..โดนไม่โดน.. รถเริ่มเอียงไปทางขวา …สายตาก็มองไปทางขวา ผ่านไปทางรถเฮียไฮ้ กะแนวของถนนฝั่งโน้น …
“ตูม..เสียงรถเฮียไฮ้ ประทะก้อนปูน ลูกสุดท้าย ทั้งรถทั้งคนกระเด็น เห็นอยู่ตรงหน้า…

ผมรู้สึกว่ารถผมก็เสียหลักทันทีเหมือนกัน  …ภาพหลังจากนั้นหายวูบไป …ไม่รู้ว่า เป็นเพราะหลับตาหรือเปล่า เพราะจำอะไรไม่ได้เลย… ภาพที่เห็นอีกที คือ ตัวเอง นอนอยุ่กับพื้น มองเห็น รถนินจานอนตะแคง เอาด้านซ้าย แนบพื้น อยุ่ข้างๆ …

ผมค่อยๆ ขยับมือ แขน แล้ว ยันตัวเอง ขึ้น ลองเกร็งขาดู ไม่มีเจ็บที่ไหน จึงค่อยๆ ลุกขึ้น…ค่อยๆ ยืน…
สายตาเริ่มมองหา น้องนา… อยู่ไหนแล้ว เพราะ ด้านขวามีแต่รถ… หันไปมองรอบๆ เห็นน้องนานอนหงายท้องอยู่ด้านขวา ..

เจ็บตุ่ยๆ ที่เข่าซ้าย ..ลองก้มลงดู สนับเข่าที่ปิดอยู่ด้านหน้า โดนอะไรปัดจนหันไปอยู่ด้านซ้าย เป็นรอยถลอกปอกเปิก …หมุนกลับมาอยุ่ตำแหน่ง ให้เข้าที่เข้าทางเหมือนเดิม

ใจตุ้มๆ ต่อมๆ น้องนาเป็นอะไรหรือเปล่าเนี่ย… นอนนิ่งไม่ไหวติง…
“น้องนา …น้องนา เป็นอะไรหรือเปล่า เจ็บตรงไหนมั๊ย”  ผมถาม
“เจ็บ …เจ็บ ขา …อูย..” น้องนาคงเจ็บหนัก…
“นอนเฉยๆ อย่าเพิ่งขยับอะไรนะ ..” ผมบอก แล้วก็เดินเขยก ไปดู เฮียไฮ้

ร่างเฮียไฮ้ นอนนิ่งไม่ไหวติง อยู่ อีกด้านของถนน … แท่งปูนที่โดนชน กระเด็น ไปร่วมเมตร…แสดงว่า ตัวรถน้ำหนักสองร้อยโล แลกเปลี่ยนโมเมนตัม กับก้อนปูนไปเต็มๆ
“เฮีย ..เฮีย…เป็นไงบ้างครับ …” ผมถามเฮีย ไม่กล้าแตะตัว…
เฮีย สีหน้ายังดี …พูดเสียงเบาๆ “ผมสงสัยกระดูกจะหักหลายท่อน”..ผมใจหายวาบ เพราะ รุ้ว่า ตอนนี้เฮียต้องเจ็บมากเลย …
“ใจเย็นๆ นะครับ …เดี๋ยวรถพยาบาล ก็จะมาครับ …”
“ไม่ต้องห่วงนะ ..รถเราทุกคัน เรามีประกัน …” เฮีย บอกตอนท้าย เสียเบาๆ ..โห เฮีย ยังอุตสาห์เป็นห่วง

ตอนนั้นได้น้องคนนึงขับรถผ่านมาหยุด โทรเรียกตำรวจ และ รถพยาบาลให้..

ผมเดินกลับมาดูน้องนา …ชาวบ้านเริ่มเข้ามาช่วย บางคนส่งยาดมมาให้ น้องนา ยัง สีหน้าไม่ดี ..ท่าทางจะปวดมาก

สักพัก พี่วิทย์ ก็มาถึง พี่วิทย์ วิ่งไปดูเฮีย ส่วนแฟนพี่วิทย์ วิ่งไปดูหนูนา
ส่วนผมวิ่งไป มา กับทั้งสองด้วยความเป็นห่วง จนลืม อาการเจ็บของตัวเอง

ียี่สิบนาทีต่อมา รถพยาบาลพาเรามาถึงโรงพยาบาลปากน้ำโพ หมอดูอาการ ของ เฮีย และ หนูนา ตอนที่ช่วยถอดเสื้อ และ รองเท้าให้กับ เฮีย …ผมเห็น หลังเท้าซ้ายของเฮีย เป็นแผลแดง …
แสดงว่า ตอนปะทะ กับ ก้อนปูน เท้าต้องโดนรถเอัดเข้าไปแน่ๆ

ทั้งคุ่ ถูกส่งเข้าไป X ray ผลปรากฏว่า เฮีย แขนหัก ส่วนน้องหนูนา กระดูกเท้าร้าว
เฮีย ชวนให้รักษาตัวอยู่ที่ โรงพยาบาล ปากน้ำโพ แต่ ผมตัดสินใจ นำหนูนา และ รถกลับกรุงเทพฯ

รถตู้ของทีมช่าง ขนรถพี่วิทย์ และ น้องพี ขึ้นรถ มุ่งหน้า พระรามเก้า
ส่วนผมกับน้องนา ได้ น้องเอ็ม กับ น้องอาท ช่วยขับ กลับมากรุงเทพฯให้

เหตุการณ์ครั้งนี้เกิดขึ้นเร็วมาก …โชคร้ายที่เกิดเรื่อง แต่ ก็โชคดีที่ไม่มีใครเป็นไรมากไปกว่านี้

บทเรียนครั้งนี้ราคาแพงครับ ….ครั้งต่อไป รู้ละว่าต้องระวังยังไง…

Advertisements