อายุ…วรรณโณ ..สุขัง..พลัง..

พี่ป๋อง ละสายตานจากพระ ..หันมองไป..เห็นพ่อ อมยิ้ม..

….

งัวเงีย ลืมตามา …ฟ้ายังมืดเหมือนทุกวัน ..

เมื่อคืน เพลียสนิท หลับไปตั้งแต่ ยังไม่ห้าทุ่ม …เพราะ ปั่นจักรยาน เมื่อวานหนักไปหน่อย

…รวมๆ แล้วคงร่วม สี่สิบกิโล..

นอนเร็ว มันก็เลยตื่นเร็ว ตาม …หยิบโทรศัพท์ มาดู …อ่ะ เพิ่งตีสี่ครึ่งเอง…นอนต่อดีกว่า ตีห้าค่อยตืน ..

พลันนึกขึ้นมาได้ว่า …วันนี้วันสำคัญ นี่ .. ตาโต ขึ้นมาวาบนึง…เสียงแว่วๆ ดังมา..

“ตื่น..ตื่น..อ้าย ตูด …ฮัด ชะ ล่า … ตื่นได้แล้ว …แท๊ด แธ่ แท๊ด แธ่ ….” เสียงพ่อ นี่นา ลีลาการปลุก แบบแตรทหาร แว่วเข้าหู เลยสปริงตัวขึ้นมานั่ง เห็นพ่อ นั่งรออยู่ที่ปลายห้อง…

“ตื่นได้แล้ว ตื่นเช้าออกกำลัง ไปใส่บาตร….” พ่อบอก แล้วก็หันเดินออกไป

พี่ป๋อง คว้าเสื้อผ้า สวมใส่ แล้ว ควบจักรยาน ออกมา …พ่อยืนยิ้มเผล่ รออยู่แล้ว

เจ้าจักรยานสีส้ม คันเก่งของพ่อ ..สภาพยังสวย.. ไม่รู้พ่อไปขนมาตอนไหน ..พ่อกึ่งยืน กึ่งประคอง รออยู่

“อากาศ เย็นๆ แบบนี้ กำลังดี …ไม่ร้อน …” พ่อบอก ..พ่อเป็นคนขี้ร้อน หนาวๆ แบบนี้ บางที พ่อ ยังถอดเสื้อเฉย

สิ้นเสียงพ่อ …พี่ป๋องรู้สึกถึง อากาศเย็นขึ้นมาทันที เสื้อ แขนกุด คอวี แค่นั้ คงอุ่นไม่พอ

พ่อ..ลูก สองคน ปั่นจักรยานกันไป วันนี้ ออกเช้ากว่าทุกวันแค่สิบนาที แต่ รถน้อยลง อย่างเห็นได้ชัด

ฟ้า ยังมืด รถไม่เยอะ ขี่กันสบายๆ  พ่อ ปั่นไปเรื่อยๆ เหมือน ปั่นช้าๆ แต่ ก็วิ่งไปเร็วกว่าเราเยอะ ปั่นตามแทบไม่ทัน

ปั่นข้ามทางรถไฟ มาตรงถนนบางซ่อน …หักเลี้ยวซ้าย เข้าซอย ตอนนี้ ในซอย มันมืด ฟ้าก็ยังไม่สาง อยู่ๆ ไออุ่นๆ ไหลริน ออกจากตา…

ปั่นจักรยานไป …มองเห็นพ่อ ปั่นอยู่ตรงหน้า …ภาพนั้น ชัดยิ่งกว่าอะไร ..แม้จะเป็นตอนฟ้าสาง

น้ำตา ไหลไม่หยุด…ไม่ได้เสียใจ ..แต่เป็นน้ำตา แห่งปิติ ..ที่ชีวิต นี้ได้เกิดเป็นลูกพ่อ…

พ่ออยากให้เราเป็นคนดี อยากให้มีงานการดีๆ ทำ …

ถึงวันนี้…ผมคงไม่ได้ทำให้พ่อผิดหวัง….

…..

ฟ้าเริ่มมีแสงเรื่อๆ

พี่ป๋องกับพ่อ ปั่นข้ามคลอง ฟ้า สวยงามจริงๆ

ร้านขายข้าวแกง หน้า SCG เปิดแล้ว …มีคนมาทานบ้าง ประปราย เพราะยังเช้าอยู่

พี่ป่องจอดจักรยาน ..ถามเค้าว่า  มีพระผ่านมา ทางนี้บ้างมั๊ย แม่ค้าใจดี บอกว่า มี แต่ ต้องรอหน่อย

“…เด่ี๋ยวท่านก็มา … ”

ด้วยความใจร้อน รอไม่ไหว ปั่นไปข้างหน้า กะว่า ใกล้วัด โอกาส เยอะกว่า …ออกตัวไม่ถึง ยี่สิบเมตร ก็เห็นพระรูปหนั่งเดินมา รับกลับรถ กลับไปที่ร้านข้าวแกง

“มาแล้ว …พระมาแล้ว …” แม่ค้า อมยิ้ม

อาหารชุดง่ายๆ ถึงแม้ จะไม่ใช่ ไข่พะโล้ ของโปรดพ่อ ..แต่วันนี้ ..เต็มไปด้วยความตั้งใจ ..ต่างไป จากวันอื่นๆ

พ่อเคยพูดเล่นๆ แซว พี่ป๋องที่ไม่ค่อย ใส่บาตร ว่า …”พ่อตายไป สงสัย ต้องอดตาย อีกรอบ …เพราะเอ็งไม่ค่อยใส่บาตร”…

พ่อเกทับ เพราะช่วงนั้น พ่อใส่บาตรทุกว้น … แต่ ก็ทำให้ พี่ป๋องเริ่มสนใจทำบุญกับเค้าบ้าง

ทำแล้ว ก็รู้สึกดี …รู้สึกได้ให้ ได้รำลึกถึงคนที่จากไป

เพราะวันนึง เราก็คง ต้องกลายเป็นคนที่จากไปอีกคน ….

ปัจจัย อาหาร ใส่ไปในบาตร จนครบ

เสียงพระสวดให้พร …..ตบท้ายด้วย

อายุ…วรรณโณ ..สุขัง..พลัง..

พี่ป๋อง ละสายตานจากพระ ..หันมองไป..เห็นพ่อ อมยิ้ม..

Advertisements