อยู่ๆ คิมิโก๊ะ ก็ถามป๋องซังว่า “อืม…ป๋องซัง ฝนตกปรอยๆ อย่างนี้ นกมันหายไปไหน…”
ป๋องจังเองสังเกตดูท้องฟ้า…ท้องฟ้าตอนนี้ ไม่ใส แต่ขมุกขมัว เพราะฝนเริ่มจะตกปรอยๆ …เออ ใช่ นกมันหายไปจริงๆ
ท้องฟ้าช่วงใกล้เย็นอย่างนี้ ควรจะมีนกบินบ้าง ไม่มาบินโชว์สาว อย่างน้อยก็ต้องบินกลับรัง

“คิมิโก๊ะ เราว่า..นกมันเป็นสัตว์ที่มีสมองเล็กนะ …เพราะหัวมันเล็กมาก ..แต่มันก็คงไม่บินตากฝนหรอก.. “ ป๋องจังตอบเหมือนกวนยังไงไม่รู้ แต่ ก็คงจะหมายความอย่างนั้น
“มันคงจะหลบอยู่ใต้ต้นไม้น่ะ” นกก็ต้องอยู่ใต้ต้นไม้อยู่แล้ว ก็ไม่เห็นมีบนท้องฟ้านิ
“ต้นไม้บังไม่หมดหรอก ฝนแรงอย่างนี้” คิมิโก๊ะ สวมวิญญาณ เจ้าหนู จำไม สงสัยต่อ
“เธอไม่รู้หรอก ใบไม้บนต้นไม้น่ะ หลายๆ ใบ ช่วยป้องกัน ฝนได้” ป๋องซังตอบไป ตามความรู้วิทยาศาสตร์แบบงูๆ ปลาๆ

“ไม่จริงหรอก นกไม่ได้ไปอยู่ใต้ต้นไม้…ดูซิ ใต้ต้นไม้ไม่มีนกสักตัว..” คิมิโก๊ะ ตั้งข้อสังเกต พร้อมยืนกราน
คิมิโก๊ะ…เงียบ.. คงจินตนาการต่อ ว่านกหายไปไหน….


“เมืองไทย นี่ รถเยอะจริงๆ นะ…ปีนึง ผลิตออกมา เยอะมาก …” คิมิโก๊ะ จัง โพล่งขึ้นมาหลังจาก เงียบไปพักใหญ่
“แล้วรถหายไปไหนหมด…ตามถนน เช่นนี้ ถึงไม่เห็นรถเลย…” คำถามตามมาอีกแล้ว –“
….. อืม…. –“
“รถคงอยู่ที่เดียวกับนกแหล่ะ… เชื่อเหอะ ว่า นกอยู่ในรถ ไม่เปียกแน่ๆ”…. ป๋องซังตอบ
…คำตอบถูกใจหรือไม่ …ไม่รู้ …รู้แต่ว่า คิมิโก๊ะจังเงียบ…

Advertisements