ขีวิตคนเราพอมาถึงจุดๆนึงก็ต้องมีการเปลี่ยนแปลง…
วันนึงเคยกลับไปอ่าน entry ตัวเองสมัยก่อนไม่กี่ปีที่แล้ว..ช่วงที่เที่ยวบ่อยๆ
ตัวอักษรสำนวนต่างๆ มันมีความสนุกนตัวของมันเองจริงๆ ..ขนาดคนเขียนเอง มาอ่านยังอมยิ้ม…

มาวันนี้ตัวหนังสือดูเปลี่ยนไป ..คงเหมือนใจ..ที่มันเปลี่ยนแปลง

ปัจจัยของการเปลี่ยนมีไม่กี่ปัจจัย แต่ ผลของมันช่างมากมาย…
สองสามวันนี้ ชีวิตรู้สึกได้ถึง “ความเปลี่ยนแปลง” กับชีวิตอีกครั้งหนึ่ง..
บรรยากาศเก่าๆกลับมา ..อารมณ์ดีๆ เริ่มมากขึ้น .. อยากมาเขียน Blog อยากกลับมาดูแลตัวเอง
…กลับมาสนใจสุขภาพ..มาดูแลคนใกล้ตัว..หลังจากที่ปล่อยให้ทุกอย่างเริ่มห่างไปเรื่อยๆ…

…ความจริงในชีวิตเริ่มจะกลับมา..ความสุขใกล้ๆตัวที่สร้างเองได้ โดยไม่ต้องไปถวิลหาจากที่ไหน เริ่มปรากฏชัดขึ้น…


เอาล่ะ เกริ่นไปซะยาว พล่ามซะไม่รู้เรื่อง วกเข้าประเด็นซะเลย..

วันนี้..เช้าวันจันทร์ หลังหยุดสามวันที่คนส่วนใหญ่ไปเที่ยวซะจนลืมไปว่าทำงานเค้าทำกันอย่างไร
แต่ชีวิตของลูกจ้างอย่างพี่ป๋อง กลับไม่รู้สึกเลยว่าสามวันผ่านไปแล้วจริงๆ

นาฬิกานับถอยหลัง ถึงวันที่จะต้องเตรียมงานทั้งหมด เข้ารับการตรวจเพื่อได้รับการรับรอง จากสถาบันนึง นั้น ทำเอาชีวิตมนุษย์งานช่วงนี้ หายใจเข้าออกเป็นการมุ่งสู่รางวัลอันทรงเกียรติดังกล่าว…
…อันนั้นมัน เป้า ของบริษัท…

เป้าของเราก็ต้องลด”ส่วนเกิน”บนร่างกายที่นับวันจะ “ตุ้ยนุ้ย” จนเกินงาม
..
..
วันนี้เป็นวันที่สาม ที่เริ่ม “ตั้งใจ”
อาการนอนดึกทั้งสามวัน ตีห้าครึ่ง ตีห้าครึ่ง กับ ตีหนึ่งเมื่อวาน …ทำเอาหัวดูหน่วงๆ
ตอนเช้า..เริ่มทานข้าวเช้าทุกวัน ตามคำแนะนำ
แต่ทานครึ่งนึงของที่ทานปกติ

น้ำหนักเมื่อเช้า วันได้ต่างจากวันเสาร์ไปหนึ่งจุดสามกิโล
ไม่รู้เป็นเพราะขี่จักรยานสองวัน
หรือคุมอาหารโดยการไม่กินแป้ง …ก็ไม่รู้

แต่น้ำหนักช่วงแรก ลดเร็ว ขึ้นเร็ว ถ้าคุมไม่ดี
ก็ต้องดูกันต่อ…

อาการวันนี้ดูมึนๆ คลื่นไส้ ตอนเช้าๆ …น่าจะเป็นเพราะนอนน้อย
วันนี้ลองนอนเร็วดูหน่อย …อาจจะดีขึ้น..

สี่ทุ่มแล้ว..นอนดีก่า ..พรุ่งนี้มาลุ้นอีกที ว่าลงไปกี่โล..

คร่อกฟี้….

Advertisements