เมื่อคืนเป็นวันพฤหัสที่เหน็ดเหนื่อยสะสมมาหลายสัปดาห์
ไม่น่าเชื่อว่า ปริมาณงานจำนวนมากมาย และ มี Dateline จะกดดันคนเราได้มากขนาดนี้…

อาการ”นอนไม่เป็นสุข” เริ่มเกิดขึ้น เพราะ พี่ป๋องไม่มีอาการนอนไม่หลับ เนื่องจาก หลับได้เร็ว..
แต่หนนี้ นอนไปแล้ว สิ่งที่ยัง “ไม่เสร็จ” มันจะตามเข้าไปเป็นความฝัน เล่นเอาตื่นขึ้นมาหัวใจเต้นแรงทุกที

วันนี้วันที่ 11 เลยคิดว่าจะนอนให้เต็มที่สักคืน ..หยุดคิดเรื่องต่างๆ สักวัน นอนดูหนังที่ซื้อมาเพื่อเป็น ยาทำให้หลับอย่างไม่รู้ตัว…

ตีห้าครึ่งของวันแม่ … พี่ป๋องก็ยังไม่นอน
หลับๆ ตื่นๆ กับ หนังที่นอนดู มาถึงเช้า…อาการเครียดดูเหมือนจะดีขึ้น แต่ อาการอ่อนเพลียไม่ลดลงเลย…
ปิดทุกอย่างแล้วล้มตัวลงนอน…

ห้าโมงเย็น ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง…โอ้ว นี่เรา นอนถึงเย็นเลยหรือนี่…
ไม่เคยเป็นอย่างนี้เลย…

อืมหรือนี่จะเป็นสัญญาณบอกเหตุ…

===

ถ่ายรูปมาตอนตื่นนอน คู่กับกล้วยยักษ์ ดูแล้ว ทั้งอืด ทั้งโทรม ทั้งบวม…งานนี้ เห้นทีต้องงดออกสื่อ มาออกกำลังแทนซะแล้ว

Advertisements