สัปดาห์ที่แล้วมีการต่อเติมห้องใหม่ครับ

ได้ตู้เก็บเสื้อใหม่ เลยถือโอกาส ไล่เอาเสื้อขาว มาใส่สักหน่อย เพราะ มีอยู่หลายตัว

เสื้อขาว ปกติไม่ค่อยใส่ครับ เพราะ มี ฟอร์มใส่ทำงานอยู่แล้ว จะใส่จริงๆ ก็ มีงานสำคัญน่ะครับ

สัปดาห์นี้ เลย ใส่เสื้อขาวซะทุกวันเลย กะว่าจะได้ดเอาไป ซัก ไปรีดซะ จะได้ไม่เหลือง

….

วันก่อน ก็มีผู้อ่านท่านนึง มา post ถามคำถามไว้ เกี่ยวกับ เรื่องของชื่อของคุณพ่อเค้าที่เป็นทหาร เพราะ ชื่อไม่ตรงกับ ประกาศราชกิจจาฯ

นึกขึ้นมาได้ว่า เรื่องอย่างนี้ ต้องโทรไปถาม พี่จุไล กับ พี่ รุ่งอรุณ ที่ ทำงานอยู่ที่ ม. พัน 1 เพราะตอนที่ วิ่งเรื่องพ่อ ก็ได้พี่ๆ เหล่านี้ ช่วยเหลือ จนเรื่องสำเร็จโดยง่าย

…โทรไปแล้ว พี่จุไล ไม่รับ ไอ้เรารับปากเค้าแล้ว ว่า จะหาคำตอบให้ เลย กะว่าพรุ่งนี้จะโทรอีก …

วันรุ่งขึ้น พอว่างเอาตอนเที่ยง ก็ โทรหาพี่จุไล อีกรอบ โทรไปก็ไม่รับอีกแล้ว …เลยนึกๆ ว่า จะโทรไปหาพี่รุ่งอรุณดีกว่า…

พี่รุ่งอรุณ ปกติจะเป็นคนรับเรื่องโดยตรงครับ แต่ช่วงหลัง เห็น พี่จุไลบอกว่า พี่รุ่งอรุณ ไม่ค่อยสบาย ตอนเข้าไปหาต้องนัดกันดีๆ เพราะ บางที พี่เค้าอาจต้องไปหาหมอ…

ถามไป ถามมาตอนหลังถึงทราบว่า พี่รุ่งอรุณเป็น “มะเร็ง”ครับ ..อายุก็ยังดูไม่มากครับ แต่ โรคพวกนี้ก็พูดยากครับ นึกจะมาก็มา…ผมเลยเข้าใจเลยว่า ทำไม พี่รุ่งอรุณถึง นัดหมายยากหน่อย

เจอกันหลังสุด พี่รุ่งอรุณ โกนหัวทำ คลีโม แล้วครับ …แต่ที่น่าทึ่งคือ พี่เค้าไม่ได้ผ่ายผอม หรือ ว่า มีลักษณะของคนที่เป็นโรคร้ายอยู่เลย …มิหนำซ้ำ ยังยิ้มแย้มแจ่มใส พูดเล่น ยิ่งกว่าปกติเสียอีก…

วันนั้นบอกพี่เค้าไปเลยครับ ..ว่า นับถือ “ใจ” แกจริงๆ ผมเป็นลูกผู้ชาย ยังนึกไม่ออกเลยว่า ถ้าอยู่ในเหตุการณ์ แบบเดียวกับ พี่รุ่งอรุณนี้ จะทำใจได้อย่างแกหรือเปล่า…

เรื่องนี้ฉุกแว่บขึ้นมา ในหัว ก่อนที่จะไปค้น ดูเบอร์โทรของพี่รุ่งอรุณ…

…….

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น …รูปพี่จุไล ปรากฏบนจอภาพ

ผมยกหูก็สอบถาม สารทุกข์สุขดิบ แล้ว ก็ ยิงคำถามที่ ตั้งใจไว้ ซึ่งก็ได้คำตอบมาเรียบร้อย  (Post ไว้แล้วที่  http://wp.me/p17DuY-2B    )

“เอ้อ พี่รุ่งอรุณเสียแล้วนะ….” พี่จุไลบอก…ทำเอาผมใจหายวาบ …เพิ่งนึกถึงแกเมื่อครู่เอง

“ศพอยู่ที่ไหนครับ …สวดกี่วัน”….ผมถาม

“สวดวันนี้วันสุดท้าย ทางกรม เป็นเจ้าภาพ พรุ่งนี้เผาแล้วจ๊ะ”… พี่จุไลบอก

“คุณป๋อง ไม่สะดวก ไม่ต้องมาก็ได้นะครับ ทราบว่า เป็นคนงานยุ่งมาก ……..” พี่จุไลบอกอีก น้ำเสียงเกรงใจ

“งานยุ่งจัดได้ครับ คืนนี้ผมจะไป …ใส่เสื้อขาวมาพอดี”….เป็นเสียงสุดท้ายที่พูดออกไป ก่อนที่จิตใจจะนึกเรื่องอะไร ไปไหน ต่อไหน

…..

ต้องบอกว่า Feeling ต่อการจากไปของคน ที่ผมมีตอนเด็กๆ กับตอนนี้ มันแตกต่างกันครับ

เมื่อก่อน ไม่รู้ว่ารู้สึกอย่างไร แต่ ตอนนี้ความคิดบางอย่าง มันเริ่มเข้ามาในหัว …และบอกว่า นี่แหล่ะ เรื่องปกติของ สิ่งมีชีวิต ที่้ต้อง มีเกิด แก่ เจ็บ ตาย มี สูญเสีย

คนแก่ๆ เคยพูด เหมือนติดตลก ว่า “คนตายก็เอาไปฝัง คนยังก็ยังต้องอยู่”  ตอนนี้ ผมเข้าใจ่ว่า คนตายน่ะเค้า “หมด” รอบของเค้าไปแล้วล่ะ คนที่ต้อง สู้กันต่อไป ก็ พวกเราๆ ที่ยังต้องตื่นมาทำงาน และ ลุ้นกับชีวิต วันข้างหน้าจะเป็นอย่างไร

ตอนนี้ไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่า การมีสุขภาพที่ดี (ไม่ทรมาน) มีเพื่อนที่ดี มีความสุขกับ สิ่งที่มีอยู่รอบตัวให้มากที่สุด …อย่าไปคิดไกล เพราะ กว่าจะไปถึง ระหว่างทางมันอาจจะเหนื่อยมาก….

 

เหมือนที่เค้าบอกในเพลง น่ะครับ …คิดดี ทำดี ก็ พอ….

….

 

วันนี้ผมไม่ได้ใสเสื้อขาวแล้วล่ะ

Advertisements