ตัวเอง เคยทำของ “หาย” ไปสองครั้ง …แล้วก็ได้คืนทั้งสองครั้ง จนต้องเอามาเขียนเล่ากันไว้ …
เล่าไปสองทีแล้วครับ …ทั้งตอนที่ ตังส์หายเป็นหมื่น
กับ ตอนที่ ชิ้นส่วนรถตัวเท่าหัวแม่โป้ง หล่นหายระหว่างทางแล้วได้คืน …

มาเที่ยวนี้ ..จะคล้ายกับครั้ง ที่สอง เพราะ ตอนหลังนี่ ขี่มอเตอร์ไซต์ แล้วทำของหล่น

ของที่ว่าเป็น ตัวยึด GPS กับ Hand รถครับ โดย ตัว lock ออกแบบมาให้มี แหวนขันให้แน่น เป็น ชิ้น เล็กๆ ยึดอยู่

อารามวันนั้น ถอดออกมาแล้วลืมดู เจ้าแหวนล๊อคที่ว่า เลย ค้างอยู่บนตัวยึด

วิ่งๆ มารถกระแทก ม้นก็หล่นลงพื้น …จำได้ว่าตอนนั้น วิ่งอยู่แถวๆ สะพานพระปกเกล้า กำลังจะขึ้นสะพาน ตอนสัก สามทุ่ม มันหล่นโดนเท้า ความรู้สึกนั้น กับ ประสพการณ์ ที่เคยทำของหาย เลยบอกตัวเองให้หยุดรถทันทึี…

แต่กว่ารถจะจอด ก็วิ่งออกไปเป็นสิบ เมตรแล้ว….

สามทุ่มกับการหาของ นั้น ถือว่าไม่ใช่เรื่องง่าย โดยเฉพาะตอนที่ รถแถวนั้น วิ่งกันมาเร็วๆ แถมมืด ต่างหาก
ข้างทางก็เต็มไปด้วย รถที่จอดอยู่ เอาเป็นว่า ถ้ากลิ่งเข้าไปอยู่ใต้รถ ก็ต้องดูรถทุกค้น ที่จอดอยู่แถวนั้นแหล่ะ
ซึ่งก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ

ก่อนหน้านั้น ได้ไฟฉายจากคลองถมมา …ไฟสว่างมาก ..เลยได้ใช้กัน สมใจ …
เดินหาอยู่หลายรอบ ดูรถทุกคันที่จอด จนคนผ่านไปแถวนั้น เริ่มสงสัย ว่า ไอ้หมอนี่จะมาขโมยรถหรือเปล่า
เดินข้ามไปดูฝั่งตรงข้าม จนร้าน แถวนั้น ออกมาถามว่า หาอะไร

หาแล้ว หาอีก ก็ไม่มีวี่แวว งงมาก เพราะ เชื่อว่าดูละเอียด มาก
หันไปดูรถมอเตอร์ไซต์ที่จอดอยู่…โน่น ไกล หลายสิบเมตร จอดเปิดไฟไว้ กลัวหาย

หาจนท้อ ร้อน ก็ร้อน มืดก็มืด รถวิ่งไปมา ถึงกลางคืน ก็รู้สึกถึง ควัน และ ฝุ่น แถวนั้น ที่มีปริมาณเยอะ ได้

ตัดใจเลิกหา ต้องซื้อใหม่ เห็นเป็นซองธรรมดาอย่างนั้น ตัวนึง พันห้าร้อยบาท นะนั่น…

กลับมาที่รถ กำลังจะคร่อม รถเพื่อ start สายตาเหลือบ ไปเห็น อะไรดำๆ ตรงที่วางเท้า …

อ้าว …อยู่บนรถนี่เอง….ไปหาซะตั้งนาน

ตกลง ของไม่หายครับ แต่ ถ้าตาไม่ดี ไม่ทันเห็น ออกรถไป มันคงหล่นอยู่แถวนั้นแหล่ะ …

นิทานเรื่องนี้ สอนให้รู้ว่า จะทำสิ่งใด ให้เริ่มจากตัวเอง และ สิ่งใกล้ตัวก่อน…เหอ เหอ …

…จะเกียวกันมั๊ยเนี่ย…

Advertisements