21 Dec 2010

เสียงโทรศํพท์ ในห้องแผดเสียงด้วย สำเนียงที่ไม่คุ้นเคย…ตอนตีห้าสิบห้า

..เสียงโทนเดิม ดังซ้ำไปซ้ำมา แต่ไม่มีทีท่าว่า ชายสองคนที่นอนหลับไหล จะขยับตัว ลุกขึ้นมา…

เสียงโทรศํพท์เงียบไป…เป็นสัญญาณของการยอมแพ้ ..แพ้ต่อความขี้เกียจ ..ขี้เกียจตื่นของเจ้าของห้อง

…พี่ป๋องเริ่มขยับตัว สมองส่วนหลังเริ่มทำงาน หลัง จาก Boot เครื่อง จนความจำเลือนลางเริ่มนึกได้ว่านอนอยู่ที่ไหน พลันเป็นต้องสะดุ้ง สปริงตัวออกจากเตียง

เฮ้ย นี่มัน โรงแรม นี่หว่า ไม่ใช่บ้าน …แล้ววันนี้ นี่มันวันสำคัญซะด้วย…

วันสำคัญ วันสำคัญ…ใช่วันสำคัญ

โดดคว้า ผ้าเช็ดตัววิ่งเข้าห้องน้ำ ผ่าน ชายอีกคนที่นอนหลับอยู่อีกเตียง อย่างไม่สนใจ…

…เพราะวันนี้เป็นวันสำคัญ…

ทุกๆปี วันนี้…วันที่ 21 จะต้องมี กิจกรรม พิเศษ กับ พ่อ …

แม้ว่าทุกวันจะมีกิจกรรมอยู่แล้ว  แต่ วันนี้ จะต้องมีอะไรมากกว่า ปกติ …เพราะ มันเป็นวันพิเศษ

ใช่ครับ มันเป็นวันเกิดของพ่อ ..ซึ่งนับวัน ยิ่งพ่ออายุมากขึ้นมากเท่าไหร่ พ่อก็ยิ่งอยากให้คนสนใจพ่อมากขึ้นเท่านั้น

ดังนั้น พอถึงวันเกิดพ่อ พ่อก็จะต้องตั้งตารอ ว่าวันนี้ จะมี Surprise จากลูกชายคนนี้หรือไม่ ..

ดังนั้น ไม่ว่าจะยุ่งยังไง ยังไง ก็ ก็ต้องคิดมุขใหม่มาเล่นกับพ่อเสมอ…

แอบซื้อของที่ชอบมา วางรอไว้ตอนพ่อตื่นบ้างล่ะ

พาพ่อไปเที่ยว ไปดูหนังบ้างล่ะ

…เพราะวันนี้เป็นวันสำคัญ...

หลังจากพ่อโดนรถชนเมื่อหลายปีก่อน จนต้องเป็นเรื่องเป็นราว ขึ้นโรงขึ้นศาล จนวันนี้ คดีความเรื่องนี้ ก็ยังไม่จบ

จำเลย …คนที่ชับรถคนนั้น ยังคงต้องรับผลที่ได้ทำไว้ ถึงแม้ว่า ศาลชั้นต้น จะได้ตัดสินไปแล้วว่าผิด แต่ อาการดื้อ ไม่ยอมรับ ทำให้ ต้องพิจารณาต่อถึงศาลอุทธรณ์

คนที่เคยขึ้นโรงขึ้นศาล ก็คงทราบว่า คดีความปกติ จะใช้เวลานานมาก

ไม่ใช่เป็นเพราะศาลทำงานช้า แต่น่าจะเป็นเพราะ จำนวนคดี ที่มีอยู่แต่ละวัน เทียบกับ จำนวนเจ้าหน้าที่ทำหน้าที่ที่อาจไม่เหมาะสมกันก็ได้ …

แต่ถึงจะใช้เวลานานเท่าไหร่ มันก็ต้องมีวัน…วันที่ ศาลอุทธรณ์ ตัดสินคดี ..ซึ่งบังเอิญ มาเป็นวันนี้พอดี

ทำให้วันนี้ โดยหน้าที่จะต้องไปขึ้นศาลที่นครปฐม ..อีกครั้ง

ภาวนาของให้ ศาลตัดสินให้ พ่อชนะ ชนะสมชื่อ ในวันนี้ ..

…เพราะวันนี้ เป็นวันสำคัญ…

พี่ป๋องขับรถออกมาจากโรงแรมแล้ว …เปิดกระจก สูดอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่

อากาศตอนหกโมงเช้า ที่ หัวหิน นี่มันสบายจริงๆ แม้ท้องฟ้ายังมืดสนิท แต่ ก็จินตนาการได้ว่า ท้องฟ้าจะใสแค่ไหน

เมื่อคืนมี Party กว่าจะแยกย้ายกลับไปนอน ก็เกือบตีสอง

การที่ตอนนี้  สมองมันจะมึนๆ เบอร์ๆ บ้างก็เป็นเรื่องปกติ

ตอนนี้ไม่ได้ออกมาคนเดียว แต่ สะกิดเอา ดร.พิสิทธิ์ ที่นอนร่วมห้องให้ออกมาด้วย

ชวนว่ามาทำบุญด้วยกัน …ขับรถไปหัวหิน เพื่อไปใส่บาตร

ตั้งใจใส่บาตรให้พ่อ …ปีนี้ ถึงแม้มุขที่จะเอามา Surprise จะดูจืดชืด และ คาดเดาได้ …แต่ก็เป็น Surprise ที่ทำได้ดีที่สุดในวันนี้ ..

…ทำได้ดีที่สุดแค่นี้จริงๆ…

ก็วันที่พ่อไม่ได้อยู่กับป๋องอีกแล้ว…

มีเพียงความทรงจำเท่านั้น …แต่ก็เป็นความทรงจำที่ชัดแจ๋ว ชัดจนแยกกับของจริงแทบไม่ออก

และมันจะชัดมากที่สุดในวันนี้

….เพราะวันนี้เป็นวันสำคัญ…

..

รถสีน้ำเงิน พาสองหนุ่มวิ่งฉิวออกมาจาก โรงแรม Sheraton หัวหิน ..มุ่งหน้าสู่ เขา หินเหล็กไฟ

พระอาทิตย์ยามเช้าดูสวยงาม….ปลุกเมืองนี้ให้ตื่นจากการหลับไหล

พระหลายองค์ยังคงบิณฑบาตรอยู่ในตลาด..

ข้าวและปัจจัยถูกถวายให้พระ สังเกตว่าพระจะมาตามลำพัง ไม่เห็นลูกศิษย์เดินตาม

คำสวดให้พร เปล่งออกมาจากปาก สายตาเหลือบมองเห็นพ่อยืนอยู่หลังพระ

พ่อยิ้มอย่างมีความสุข ปรากฏเป็นภาพลางๆ ก่อนจะจางหายไปตามแสงแดด…

มีความสุขจริงๆ วันนี้ …

…วันนี้เป็นวันสำคัญจริงๆ ...

สุชสันต์วันเกิดครับพ่อ…รักพ่อมากครับ..

ป๋อง

Advertisements