วันอาทิตย์ที่ 28 มิถุนายน ขณะที่พี่ป๋องกำลังเดินซื้อของอยู่ที่มาบุญครอง โทรศัพท์ จากพี่บฤงคพ ก็ดังขึ้น….
“…ขออนุญาตรบกวนวันหยุดนะครับ นายช่าง….” พี่บฤงกล่าวอย่างเกรงใจ
“..ไอ้โต้งเรา ตายแล้วนะครับ …” พี่ป๋อง นิ่ง ตัวชา อึ้ง ทำอะไร ไม่ถูกไปครู่ใหญ่ ก็วันก่อนยังยืนคุยกันอยู่เลย…..
พอตั้งสติได้ พี่ป๋องก็ Text บอกพี่แก้ว พี่วี พี่โม่ พี่ณรงค์ พี่ฟู และ พี่เริง ให้ทราบ…
….
image

 

วันจันทร์ ที่ 29 ห้าโมงเย็น ยามค่ำ ที่วัดดอนขมิ้น อ.ท่าระกา จังหวัดกาญจนบุรี ร่างของ “น้องโต้ง” ไพศาลรักยิ้ม นอนสงบอยู่ในโลงศพ ในศาลาใหญ่ หน้าเมรุของวัด
โต้ง ประสบอุบัติเหตุ มอเตอร์ไซต์คว่ำ หน้าโชว์รูม ฟอร์ด แถวๆ เทคนิคนครปฐม ตอนตีสี่ ของวันอาทิตย์
“…วันนั้น โต้งต้องไปทำงานที่ R/D สระบุรี…” พรรคพวกบอก
“…ผมนัดกันเจ็ดโมงครึ่ง รอจนแปดโมงครึ่ง โทรไปไม่มีคนรับสาย…เลยออกไปทำงานกันก่อน มารู้อีกทีก็ตอนบ่าย ตกใจมากเลยครับ “ …ปรีดา หัวหน้าทีม วันนั้น บอกกับเรา

 

IMAG0025

 

โต้งตั้งใจทำงานครับ วันนั้น ประสบอุบัติเหตุ ก็ เพราะ ต้องมาทำงาน
ตอนนี้ก็คงได้พักยาว ไม่ต้องตื่นเช้า ไม่ต้องรีบมาทำงานอีกต่อไป…

 

วันพฤหัส ที่ 2 กรกฏา บ่ายสองโมง
แขก และ ญาติที่มาร่วมพิธี ฌาปนกิจ ศพ ของน้องโต้ง มาก็เต็มศาลา
บรรยากาศ เศร้าสลด แม่ของโต้ง อายุมากแล้ว เจ็บออดๆ แอดๆ ส่วนพ่อ ก็บวชเป็นพระอยู่ที่วัดนี้ โต้งมีน้องสาวหนึ่งคน …ที่น่าสงสารยิ่งคือ ลูกสาวของโต้ง ขวบกว่าๆ กับ น้องปุ้ย ภรรยา ยังคงต้องต่อสู้บนโลกใบนี้อย่างเดียวดาย…
SDC13135
พี่ป๋อง เป็นประธานในการถวายผ้าบังสุกุล ในวันนั้น …นับเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้รับหน้าที่อันมีเกียรติ และ ศักดิ์สิทธินี้
หลังถวายผ้าเสร็จ ญาติ มิตร และ แขก ก็ นำดอกไม้จันทน์ไปวางหน้าศพ ก่อนที่ สักพัก ร่างของโต้ง ก็ถูกนำขึ้นสู่ เมรุ
น้ำตาของผู้เป็นแม่ และ น้องสาว …ไหลริน ปานจะขาดใจ
IMAG0021
 IMAG0022

 

งานศพเลิกแล้ว
พี่ป๋อง และ น้องๆ อีกเก้าคน อาศัยรถตู้เป็นพาหนะในการเดินทางกลับกรุงเทพฯ
ระยะทางจากวัด กลับมายังบางซื่อ ร้อยกว่ากิโล ปกติใช้เวลาไม่ถึงสองชั่วโมง
รถตู้ขับมาเรื่อยๆ พร้อมผู้โดยสารสิบชีวิต บ้างก็นั่งคุยกัน บ้างก็นั่งคุยโทรศัพท์ บ้างก็หลับด้วยความอ่อนเพลีย
รถผ่านพุทธมนฑลสายสี่ ได้ไม่นาน …ทันใด เสียงของ “พี่วี” (วีระชัย) ที่นั่งอยู่ที่นั่งผู้โดยสารตอนหน้า ก็ตะโกนลั่น…
“..พี่…เบรคคคคคค…” ทุกคนในรถเงยหน้าขึ้นมาดู เห็น ภาพท้ายรถปิ๊คอัพ จอดอยู่ด้านหน้า ในระยะไม่กี่เมตร
เสี้ยววินาที ถัดมา เสียงล้อที่เสียดสีกับพื้นถนน ก็โหยหวล ดังแผดไปทั่วท้องถนน
…..เอี้ยดดดดดดดดด……….
ทุกคนที่ ตั้งสติได้ เกร็งตัวเตรียมรับการ impact ….ง
….โครม……กระจกหน้าปรากฏรอยแตกขึ้นมาทันที สี่วงใหญ่ๆ พร้อมๆ กับ ที่ console หน้ารถ ยุบตัวเข้ามาจนเกือบถึงเบาะผู้โดยสารด้านหน้า กลิ่น สารเคมีไหม้ๆ คละคลุ้งเข้ามาในรถ
พี่ป๋องรู้สึกเจ็บๆ ที่มือ แต่ก็เป็นแผลแค่แมวข่วน หันไปเช็คกับทุกคน โดยเฉพาะ น้องที่เป็นผู้หญิง
“…มีใครบาดเจ็บบ้าง เช็คคนข้างๆ ด้วย …ยุ้ย(เลขา)เป็นไรเปล่า…” ยุ้ยไม่ตอบ แต่สายหน้า ตรงคางมีเลือดออก
“ฝนเป็นไรมั๊ย…MM ล่ะ …” หลังเช็คน้องผู้หญิง แล้ว ก็ไปเช็คน้องผู้ชาย ซึ่งปรากฏว่า ได้รับบาดเจ็บกันทั่วหน้า
 SDC13141
ไม่กี่นาทีต่อมา รถตู้คันใหม่ ก็มารับผู้โดยสาร ซึ่งบาดเจ็บ ทั้งหมดไปตรวจเช็คที่โรงพยาบาลนนทเวท
ซึ่งหลังจากให้แพทย์เช็คเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ทุกคนก็กลับบ้านด้วยความปลอดภัย โดย มีบาดแผล กลับไปคนละเล็กละน้อยดังนี้
SDC13140
น้อยบอย ดูเหมือนจะเจ็บน้อย แต่ แจ๊คพอดมากสุด เพราะได้รับบาดเจ็บที่แขน รวมทั้งมีแผล ต้องเย็บไป 8 เข็ม
น้อยยุ้ย เลขาคนสวย น่าสงสารสุดๆ เพราะ คางแตก หมอเย็บไป 6 เช็ม …ดีว่าเป็นหญิงแกร่ง หัวใจเหล็ก เรื่องเหล่านี้เลยกลายเป็นเรื่องเด็กๆ ไป (ถ้าจำกันได้ ตอนไป CRTC Change น้องยุ้ย อาสาโดดหอ เป็นคนแรก ….)
พี่วี บาดเจ็บที่ขา มีแผลนิดหน่อย โชคดีไม่หัก แต่ ก็ต้องหยุดค้าแข้งไปเป็นอาทิตย์เหมือนกัน
น้องเสริฐ เจ็บที่ขา ตอนแรกว่าจะไม่ตรวจ แต่ หลังโทรบอกแม่ แล้ว เลยต้องตรวจ ผลออกมาก็ไม่มีอะไรหัก
น้องโน๊ท ตอนแรกนึกว่า nose จะหัก เพราะแดงน่ากลัวมาก ตรวจมาแล้วหมอบอกว่าแค่ช้ำ
MM เจ็บไหปลาร้า แต่ เช็คออกมาแล้ว ไม่มีอะไรบุบสลาย
พี่กบ ไมมีแม้รอยขีดข่วน
น้องนึก เจ็บนิดหน่อย บอกไกลหัวใจ เลยไม่อยากให้หมอโดนตัว
น้องฝน คนสวย เจ็บขานิดหน่อย ไม่ต้องถึงมือหมอ
ส่วนพี่ป๋อง นึกว่ากระดูกข้อเท้าจะแตก เพราะ ยันไว้ตอนชน แต่หมอบอกไม่มีอะไรแตกร้าว โชคดีไป ไม่งั้นอดถีบจักรยานอีกแน่ ถึงกระนั้น หมอก็ให้รักษาตัวสองอาทิตย์ทีเดียว
…มีเรื่องตื่นเต้น เล่าไปอีกหลายวัน….แต่ก็บอกๆ กันว่า ต่อไปนั่งรถตู้ อย่านั่งเบาะหน้าเด็ดขาด

 

เจอท้ายสิบล้อเมื่อไหร่ อาจไม่มีโอกาสกลับมาเล่าให้ฟัง…..

 

SDC13143

Advertisements