9-12 Oct 2008 ตอนคุณพ่อป่วยอยู่ พี่ป๋องมีเรื่องกังวลใจก็เรื่องนี้แหล่ะ

เพราะว่าเดือน Oct นี่ต้องเดินทางไปทำงานที่ Indo แล้วเวลาก็บีบบังคับเสียด้วย

หนำซ้ำไม่ได้เดินทางแบบสบายๆ ดูแล้วตารางแน่นเอี๊ยด ซึ่งพ่อก็เพิ่งจะต้องเข้าโรงพยาบาล

คิดแล้วว่าสงสัยงานนี้ เจ้งแหงๆ เพราะ ยังไงคงต้องดูพ่อ

เหมือนพ่อรู้ เลยจากไปแบบให้มีเวลาจัดการเรื่องศพ

เรียกได้ว่าเสร็จงานพ่อปั๊ป ก็บินปุ๊บเลยเหมือนกัน

บินครั้งนี้วุ่นวายพอควร เพราะแทบไม่ได้เตรียมตัวเรื่องเดินทางมากนัก แค่เรื่องงานก็แทบจะแย่แล้ว

IMG_1177

วันเดินทางเลยมีเรื่องตื่นเต้น เพราะคืนก่อนจะบิน เพิ่งเห็นว่า Passport มันมีอายุอยู่ไม่ถึง หกเดือน

กะว่าจะไปลุ้นที่สนามบิน ก็ปรากฏว่าลุ้นไม่ขึ้น เพราะเจ้าหน้าที่ไม่ให้ขึ้นเครื่อง

“ที่นี่ เข้มงวดมากค่ะ เคยมีผู้โดยสาร Passport อายุขาดไปแค่หนึ่งวัน ยังต้องบินกลับมาเลยค่ะ” เป็นคำยืนยันสุดท้ายที่ได้ยิน

ความรู้ที่ได้เพิ่มจากครั้งนี้ คือ หนึ่ง การต่ออายุ Passport ตอนนี้ไม่มีแล้วครับ เปิดเล่มใหม่อย่างเดียว ไอ้แบบที่กางออกมาเป็นหางว่าวเหมือนก่อน คงไม่ได้เห็นแล้ว เพราะ เป็น e-passport กันหมด

P1170291

พี่ป๋องก็เลยได้ใช้ e-passport ก็คราวนี้ หลังจากที่สองเล่มก่อนเป็นแบบเก่า

ปกติเดี๋ยวนี้ต้องใช้สามวันนะครับ สำหรับ passport เร่งรัดกันจริงๆ ก็ สองวัน (มารับเอาบ่ายๆ ด้วย) แต่ ต้องทำเรื่องร้องขอเป็นำพิเศษ

ที่เป็นอย่างนั้นเพราะ เดี๋ยวนี้การทำ passport เร็วกว่าเดิม เพราะ out source ออกไปทำข้างนอกครับ แต่ ก็เร่งเป็นเล่มๆ เหมือนเดิมไม่ได้

เลยต้องหา flight ที่บินไปให้ทันพรรคพวก ที่บินล่วงหน้าไปก่อนแล้วสองวัน

P1180050

เกิดมาก็ได้บินโหดสุดก็งานนี้แหล่ะครับ เพราะ เป็นข้อเสนอ ที่น้องยุ้ย ไม่ค่อยอยากเสนอ เพราะ อาจฆ่า พี่ป๋องได้ทางอ้อม นั่นคือ บินไป จาร์การต้า โดยออกจากไทยไป ตีสองครึ่ง แล้วไปต่อเครื่องไปเมือง เมดาน ที่อินโด เอาตอนเข้า สายๆ ก็ถึง เมดาน และทำงานต่อเลย

ศิริรวมแล้ว กว่าจะเอาร่างกลับมาโรงแรมได้ก็ห้าทุ่มครับ ซึ่งก็ต้องนั่งเตรียมงานกันถึงตีหนึ่ง เห็นหมอนอีกทีก็ตีสองครึ่งพอดี

ทำงาน 24 ชั่วโมงเต็ม รวมช่วงเช้าที่ตื่นมาวิ่งเอา passport และรอเครื่อง พี่ป๋องก็ ถ่างตาอยู่ 44 ชั่วโมงพอดี

นอนได้สองชั่วโมงครึ่งก็ต้องตื่นเพื่อมาบินไปเมือง สุราบายา ซึ่งอยู่ห่างไปอีก 1000 กิโล

งานนี้ต้องยืมเสื้อซูเปอร์แมน มาใส่เสียแล้ว

IMG_1195

Trip นี้ พักเป็นหลักแหล่งอยู่ที่ Park lane Hotel ครับ

โรงแรมดีครับ ห้องพักก็สวย เปิดหน้าต่างออกมาเป็นสุสานเลย

ปลงได้ตั้งแต่เช้า

IMG_1341

Security ที่นี่แปลกดีครับ เพราะ กว่าจะเอารถมาจอดหน้าโรงแรมได้ ต้องหลบเครื่องกีดขวางสารพัด พร้อมกับต้องเปิดประตูให้ยามดูด้วย

IMG_1337

สงสัยแต่ว่าทำไมเปิดด้านเดียว

ก่อนเข้าโรงแรมก็ต้อง ผ่านเครื่องตรวจโลหะ เปิดกระเป๋า ให้เรียบร้อยก่อน ถึง จะ เข้าได้

ปลอดภัยสุดๆ น่ะครับ

IMG_1217

ทำงานกันสามวันเต็มเหยียด รวมระยะเดินทางกลับไปกลับมา ก็ร่วมๆ 7,000 กิโล ก็ถึงเวลาเดินทางกลับ

มาอินโดเที่ยวนี้ แทบจะเป็นอยู่สองอย่างคือ โรงงาน กับ โรงแรม จริงๆ…จนกระทั่งฟ้ามาโปรดครับ

พี่โอ่ง ครับ พี่โอ่ง สมยศ พี่สุด love ที่รู้จักกันมาหลายปี ล่าสุด มาทำงานอยู่ที่ Indo นี่ได้หกเดือนแล้ว รับอาสาเลี้ยงข้าวและพาชมเมือง

จริงๆ ก็เพิ่งเจอพี่โอ่ง สัปดาห์ที่แล้วนี่เอง เพราะพี่เค้าไปฟังสวดด้วย (จังหวะกลับไปไทยพอดี) มาครั้งนี้ พี่เค้าเลย ปลอบใจด้วยการพาไปดู สีสัน ของจารกาต้า จริงๆ

 

สภาพที่อ่อนเปลี้ย จากงานต่อเนื่องมาหลายสัปดาห์ ทำให้ enjoy ได้ไม่เต็มที่ครับ แต่ที่รู้ๆ คืนนั้น พี่โอ่งขับรถพาเข้าที่โน่นที่นี่อยู่ถึงสี่ที่ทีเดียว

แกไล่จาก ไฮโซ มาเรื่อยๆ จนถึง แบบที่ นักเรียนเค้าเที่ยวกัน … ไม่ได้ดื่มกันเมามาย หยำเป เช่นเมื่อก่อน แต่ เป็นการเดินทางแสวงหา สีสันของชีวิต ของคนวัยต่างๆ ในมุมมองของคนร่วมสมัย…

ช่างเป็น Trip ที่รวดเร็ว เหมือน ผ่านกาลเวลา ที่แสนจะเหนื่อยล้า เมื่อจบ trip

Advertisements