ต่อจากตอนที่แล้ว ช่วงเวลาวิกฤต

29 Sep 2008

พี่ป่อง หยิบกุญแจ โดดขึ้นรถ Tibby และ ขับรถออกจากบ้านโดยเร็วที่สุด

จากบ้านไปโรงพยาบาลพระนั่งเกล้า อยู่ไม่ห่างกันมากนัก

ยิ่งถนนตอนตีสามด้วย ไร้รถ ลา หรือ สิ่งกีดขวางใดๆ

ขับรถเร็วที่สุดเท่าที่ทำได้

แต่ยังไงก็รู้สึกว่า รถไม่เร็วพอ…

รถเลี้ยวเช้าโรงพยาบาลพระนั่งเกล้า พี่ป๋อง พาเจ้า Tibby เข้าที่จอดข้างตึก อายุรกรรม ชาย

กำลังถอยรถเข้าจอด โทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง

"ญาติคุณชนะ นะค่ะ โทรจากโรงพยาบาลพระนั่งเกล้านะค่ะ…"

"เราพยายาม pump หัวใจคนไข้แล้วนะคะ แต่คนไข้ไม่ตอบสนอง ทางเจ้าหน้าที่พยายามอยู่ครึ่งชั่วโมง ตอนนี้คนไข้เสียชีวิตแล้วค่ะ…."

ประโยคท้าย ดูเหมือน พี่ป๋องจะไม่ได้ยินแล้ว

มันดูเหมือนโลก หยุดหมุน ทุกอย่างนิ่งสงบ

เสียงจิ้งหรีด เรไร ที่ดังอยู่ยามวิกาล ก็เหมือนจะเงียบไปด้วย

สมองพี่ไม่นึกอะไร …ไม่คิดอะไร

คิดอยู่อย่างเดียวว่า นี่มันฝัน …มันไม่จริง

เดี๋ยวเราก็ตื่นแล้ว…

สักพัก สติสัมปชัญญะ มันบอกว่า เราตื่นอยู่

ยอมรับมันซะ …มีสติ และ จัดการเรื่องที่เหลือ ซะ…

ทำหน้าที่ลูกชาย ครั้งสุดท้ายให้เสร็จ…

….

พี่ป๋อง lock รถ แล้ววิ่งขึ้นไป สามชั้น

ค่อยๆ เดินเข้าไปที่เตียงพ่อ

พ่อนอนนิ่ง เหมือน ปกติ …

เครื่องช่วยหายใจยังไม่ได้ปิด พ่อเลยดูเหมือนหายใจอยู่

พ่อไม่ลืมตา จึงไม่ต่างจากเมื่อวานนี้

พ่อจากไปแล้วจริงเหรอ….

พี่ป๋อง ลงไปกอดพ่อ …ตัวพ่อยังอุ่น ไม่ได้เย็นเหมือน คนตายไปแล้วเลย

ไม่มีคำพูดใดๆ ออกจากปาก นอกจากเสียงสะอึกสะอื้นของพี่ป๋อง

มันบอกไม่ถูก มันเสียใจ มัน…อะไร หลายอย่าง ที่ ยากจะบรรยาย

เจ้าหน้าที่ขอให้ปล่อยศพไว้อย่างนี้หนึ่งชั่วโมง เพื่อ ยืนยันว่า เสียชีวิตจริง

….

เวลาหมดแล้วครับ

พ่อดูแลพี่ป๋องมา ถึงสี่สิบปี

พ่อได้ทำหน้าที่พ่อ ที่ดีที่สุด แล้ว

พักผ่อนให้สบายนะครับ พ่อเหนื่อยมามากแล้ว

พี่ป๋องจะจัดการเรื่องที่เหลือให้ได้ตามเจตนารมณ์ของพ่อเองครับ

 

หลับให้สบายครับพ่อ…..

Dady me red star

IMAGE_261

IMAGE_230

Advertisements