เคยมองไปรอบๆ ดูผู้คน เดินไปมา …

บ้างก็เร่งรีบ บางก็ ยิ้มแย้ม  สรวญเสเฮฮา

บ้างก็เคร่งเครียด บ้างก็มีปัญหา…

ย้อนกลับมาดูตัวเรา…ตอนนี้เราเป็นอะไร

บอกไม่ถูก รู้แต่ว่ามันเครียดๆ

เหมือนมีเรื่องหลายอย่าง รอให้เราไปทำ อาทิตย์หน้า มีไปสอบ Toeic กับ ขึ้นศาลเรื่องพ่อ (ปีกว่าแล้วเพิ่งจะได้ขึ้น) กับอาการของพ่อ ที่เห็นแล้วก็สงสาร

Paulla โทรมาตอนบ่าย ระหว่างที่เดินซื้อของอยู่ข้างนอก บอกว่า "พี่ป๋อง ตา หายใจแรง" …

พี่ป๋องอยู่ไกลบ้านร่วมชั่วโมง เลยบอก Paulla ให้เร่ง ปริมาณ อ๊อกซิเจน จาก หนึ่ง ไป สาม ลิตรต่อ ชั่วโมง ช่วยไปก่อน…

ทำตามพยาบาลที่ทำให้เห็นเมื่อวาน…

แล้วรีบแจ้นกลับมาบ้าน

ย้อนสองวันที่แล้ว เป็นช่วงที่ ครบ สองสัปดาห์ที่ พ่อได้กลับมาบ้าน

การออกจากโรงพยาบาล ครั้งนี้แตกต่างจาก การออกจากโรงพยาบาลทุกๆ ครั้ง ที่ผ่านมา เพราะ ปกติ พ่อ จะอาการดีขึ้นแบบเดินออกมาได้เอง

แต่ครั้งนี้ตอนไป กับตอนกลับ ต้องอุ้มกลับมาเหมือนกัน

เลยได้เรียนรู้อะไรอย่างว่า การอยู่โรงพยาบาล เพื่อ รักษาอาการให้ดีจนปกตินั้น บางทีอาจได้ของแถมเป็น อาการติดเชื้อ ที่ มีโอกาสที่จะ "ดื้อยา" ตามมา

คราวนี้พ่อไปนอนอยู่ร่วมสองเดือน ติดเชื้อเข้าไปสามรอบ

ได้ยินพยาบาลบอกว่า มีหลายคนที่ติดเชื่อ แล้วดื้อยา ทำให้ยาที่จะรักษาก็จะเหลือน้อยลงเรื่อยๆ

อย่าง Case พ่อนี่เหมือนว่าจะเหลือ ยาอยู่ประมาณ 4 ตัวนั้นเอง ที่จะพอจัดการกับเชื้อได้

นอกนั้นดื้อหมดแล้ว

สองวันที่แล้วหมอนัด follow up อาการพ่อ ทั้งสองวัน …

เป็นการติดตามที่ดีครับ แต่ สองวันกับการมาศิริราชนี่ ต้อง fit ให้ดีนะครับ เหนื่อยจริงๆ

พี่ป่องบอกหมอว่านัดให้เป็นวันเดียวกันได้มั๊ย เพราะกลัวพ่อจะเหนื่อย

ปรากฏว่าไม่ได้ เพราะหมอ ว่างไม่ตรงกัน…เฮ้อ…อย่างงี้ต้องมาสองวัน ลางานกันสองวัน

มาโรงพยาบาลแต่ละทีนี่ไม่ใช่เรื่องหมูเลยนะครับ โดยเฉพาะตอนนี้ที่พ่อเดินเองไม่ได้อย่างตอนนี้ แถมยังต้องมี อ๊อกซิเจน ไว้ไกล้ๆ ตลอด เพราะ พ่ออาจเหนื่อยขึ้นมาทันทีทันใดเมื่อไหร่ก็ได้

ตรวจพฤหัสกับศุกร์ เสร็จ หมอ นูโรบอกว่าให้พ่อมาทำ CT SCAN วันอังคารอีก เพราะต้องการเช็คดูว่าสมองเป็นอย่างไร

นี่ยังดีที่ไม่ต้องใช้รถพยาบาลนะครับ ยังนั่งเก๋งได้เอง ไม่งั้น ได้นั่งกันตลอดสัปดาห์แน่ เพราะ หมอเล่นนัดสองอาทิตย์ เนี่ย สี่วัน …

dad sit

แต่ก็ได้อุ้มพ่อกันหลังแอ่นเหมือนกัน

กลับมาตอนนี้…พี่ป๋องกลับมาถึงบ้าน เห็นตั๊ก เพื่อนเรียนสมัย ม.6 ซึ้ปึ๊ก น้องหน่อย กำลังดูดเสมหะ ออกจากพ่อ …

เครื่องดูดเสมหะใหม่เอี่ยม โดนใช้ครั้งแรก หลังส่งมาถึงชั่วโมงที่แล้ว จากการโทรสั่งมาเพราะ พ่อมีเสมหะ เยอะมากจนลูกยางดูด ปกติเอาไม่อยู่

ไม่เสียแรงที่มีเพื่อนเรียน พยาบาล ตั๊ก ทำหน้าที่ในวิชาชีพได้เป็นอย่างดี นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่ต้องวานเพื่อนออกมาจากเวลาพักผ่อน หลังจากครั้งที่แล้วรบกวนให้มาช่วยสอนใส่ท่อ feed อาหารให้กลางดึก…ขอบคุณจริงๆว่ะ เพื่อน

ตั๊กสีหน้าไม่ดี บอกว่าอย่างนี้ส่งโรงพยาบาลดีกว่า เพราะพ่อเสมหะเยอะมาก

เยอะผิดปกติ…

ไม่ถึงยี่สิบนาที มอเตอร์ไซต์สี่คันมาจอดหน้าบ้าน พี่ๆ สี่คน ท่าทางคล่องแคล่วปราดเปรียว โดดลงจากมอเตอร์ไซต์ เขาเหล่านั้นเป็น อาสาสมัครจากหน่วย "นเรนทร"

น้องหน่อยโทรไป

1669

เบอร์ฉุกเฉิน (ควรมีไว้ประจำบ้านนะครับ)  แป๊ปเดียว พี่ๆ เค้าก็มา

เค้าช่วยมาดูและรายงานอาการ เคลียร์เส้นทาง และ ประสานงานกับ โรงพยาบาล และ รถพยาบาลให้ก่อนที่ รถพยาบาลจะมาถึง

สักพักรถพยาบาลก็มาถึง

เราตัดสินใจที่จะพาพ่อไปโรงพยาบาล พระนั่งเกล้า แทน โรงพยาบาลศิริราช ตามที่หมอเคยแนะนำไว้ ว่า

…ถ้าฉุกเฉิน ให้ไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด….

 

 

Advertisements