อาทิตย์นี้ช่างผ่านไปอย่างรวดเร็วจริงๆ

ตั้งแต่นำพ่อไปส่งให้ตั้งแต่วันจันทร์ เผลอแพล็บเดียวจะวันศุกร์แล้ว

อาทิตย์นี้ไปศิริราชทุกคืน

เมื่อคืนวาน ต้องเอาตัวเองไปหาหมอ

เพราะอาการปวดหลังที่สุดจะทานทน

วันอาทิตย์เพิ่งไปดึงหลังมาที่นนท์เวช เพราะสัปดาห์ที่แล้วคงยกประคองพ่อขึ้นลงรถมากไปจนหลังแอ่น

มาวันจันทร์ เจอ Flight บังคับ ต้องอุ้มพ่อใส่รถมาส่งโรงพยาบาล

หลังที่เดี้ยงอยู่แล้ว เลยมีอัน หมดสภาพ เดินเป็นเป๋ห่าว

เมื่อวานเกือบไม่ได้ตรวจ เพราะ ไม่ได้หาหมอนาน ประวัติมันเลยไม่โชว์

เจ้าหน้าที่ก็ใจดี บอกว่าให้มาวันหลัง

ต้องอ้อนวอนอยู่นาน ขอพบหมอให้ได้ เลยได้ตรวจ

หมอบอกว่าเป็น Muscle spasm  เลยฉีด โวทาลิน ให้

ก่อนฉีดหมอก็บอกแล้วว่ายามันปวด

ฉีดเสร็จอาการปวดหลังที่มีมา นี่แทบจะเด็กๆ เลย เพราะ ยาที่ฉีดเข้าไป มันปวดกว่า

ตื่นเช้ามาข้างที่ฉีดยามันยังไม่หายปวดเลย

คืนวานมาหาพ่อ ไม่ได้คุยด้วยเลย เพราะ พ่อนอนหลับ

หมอบอกว่าพ่อหายใจต้านกับเครื่องช่วยเลยต้องให้ยานอนหลับ รอจนไม่ต้านเครื่องแล้วคงเลิก

มาคืนนี้ พยาบาลบอกว่า ไม่ได้ให้ยาแล้ว

พ่อลืมตาได้ มี สัญญาณตอบรับ คือพยักหน้าได้นิดหน่อย

แต่สักพักก็ตาลอย เรียกไม่หัน คงจะเพิ่งตื่นมา และยังไม่ค่อยรู้ตัวดี

คงต้องใช้เวลาสักพัก เพราะปีที่แล้ว พ่อหนักกว่านี้ ยังตื่นมาเดินได้ปร๋อ

แค่นี้คงไม่เท่าไหร่…

หายเร็วๆ นะครับพ่อ … จะได้ไปเที่ยวตลาดกัน

Advertisements