บางคนบอกว่า ทำงานแล้วไม่ค่อยเจอเพื่อนเลย…

ผมน่ะเจอบ่อยครับ เจอเรื่อยๆ แต่ส่วนใหญ่เป็นเพื่อนใหม่ เพื่อนเก่าๆ พอเรียนจบ ทำงานก็เห่องานใหม่ ทำงานสักพักก็มีแฟน มีครอบครัว มีลูก มีหนี้ มีกิ๊ก สรุปแล้วไม่ค่อยมีเวลามาเจอเพื่อนเก่า กันเหมือนก่อน

ก่อนหน้านี้ก็พยายามนัดเจอกันปีละครั้งครับ นัดกันเฉพาะพวกที่เรียน ภาควิชาเดียวกันนี่แหล่ะ

ภาควิชาเครื่องกล…มีแต่คนรูปหล่อ  สโลแกนว่าไว้อย่างนั้น

มากันได้ประมาณ 20 คน นี่นับว่าบุญแล้วครับ เพราะ เพื่อนยุ่ง (ตามกิจที่แจ้งไว้ข้างบน ซึ่งไม่ค่อยมีเรื่องงานหรอก) เคยมีครั้งมานั่งมองหน้ากันสี่คนเอง…

เจอกันแล้วน้ำตาซึม กะว่า เชี้ย เอ้ย ไม่นัดแม่งแล้ว เพราะ confirm กันดิบดีทั้งนั้น….

แต่อย่างว่าครับ เรามันคนอยากเจอเพื่อน ก็อดไม่ได้ กลับมาจากเขมรเลยนัดพรรคพวกมาเจอกัน ให้ชื่นมื่นกันสักที… ตอนนั้นปี  2006 ครับ

ใครไม่รู้ยุ บอกว่าเห็นรุ่นพี่เพิ่งจัดเจอกันทั้งรุ่นไป success มากขอบอก คนมากันตรึม…

เราเองก็ร้อนวิชา เพราะ ตอนอยู่เขมรจัด Party ช่วยสมาคมฯ ให้นักธุรกิจไทย เจอกันทุกเดือน กะว่างานนี้ไม่น่ายาก…

เลยรวมหัวกับพรรคพวก ไม่กี่คน form งานกันขึ้นมา โห คนมากันเพียบครับ ถือเป็น Success ต่อจากรุ่นพี่ได้ไม่อายหมา…

ตอนนั้นก่อนเลิกงาน จำได้ว่า สัญญากับพรรคพวกไว้ว่า อีกสองปี เราจะมาเจอกันอีก

ไม่รู้ว่าตอนนี้เพื่อนเรา ตอนนี้ยังอยากจะเจอกันอยู่มั๊ยน้อ…

Advertisements