งาน Exhibition ที่มาดูนี่ไม่ใช่เล็กๆ เลยครับ เดินดูงานตั้งแต่ 10 โมงเช้า ไปจน 6 โมงเย็น มีหยุดนิดหน่อยตอนทานกลางวันไม่ถึงชั่วโมง

อาการปวดขา ปวดหลัง เริ่มถามถึง เพราะไม่ค่อยได้เดินติดต่อกันอย่างนี้นานแล้ว ปกติทำงาน Office นั่งเป็นส่วนใหญ่ พอมาเดินทีเจ็ดแปดชั่วโมง ก็คงต้องมีปวดกันบ้าง

วันนี้ทุกคนกลับบ้านด้วยความกระปกกระเปรี้ย เพราะ ยังปรับเวลากันไม่ค่อยได้ หกโมงเย็นที่นี่ก็คือ เที่ยงคืนบ้านเรา หลายคนเริ่มหิวเพราะ ควรจะได้ทานอะไรบ้างแล้ว

ตกเย็นคนเริ่มแบ่งเป็นสามกลุ่มคือ กลุ่มที่ไปทาน Fao (ก๋วยเตี๋ยวเวียตนาม) กลุ่มที่มาร้านอาหารที่มีกับข้าวหลากหลาย โดยเฉพาะ ข้าวหมูแดง และ กลุ่มที่พักอยู่กับห้องรับประทานอาหารที่ตนเองจัดไว้

ผมเองตามพี่เค้าไปร้านข้าวหมูแดง….

หาของอร่อยยากนะครับ ยามนี้อาจจะเป็นเพราะผิดที่ผิดทาง เจ้าผัดซีอิ้วที่ผมสั่งมานั้นก็ อร่อยสู้บ้านเราไม่ได้ ดูในร้านแล้ว น่าจะเป็นคนลาวที่มาทำงานอยู่ ยังไม่เจอคนไทยเลย

ทานเสร็จตาเริ่มปรือ อยากกลับไปนอนเต็มทน

สงสัยเป็นเพราะ Jet lack…

วันนี้ Paris ก็คงเห็นแค่งาน Exhibition กับ รถไฟใต้ดิน นั่งแหละครับ ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น เพราะ เหนื่อยกันมาทุกคน

พรุ่งนี้คงได้เห็นอะไรเพิ่มบ้าง…ผมหวังไว้อย่างนั้น

Advertisements