เหลือบมองดูนาฬิกา ..เหลือ อีกครึ่งชั่วโมง จะสิบโมงแล้ว

จากที่วางแผนไว้ว่า …จะขับรถไป ตอนนี้ เลยมีหนทางเดียวคือ ขี่มอเตอร์ไซต์ไป

จุดหมายปลายทาง ภาควิชาวิศวกรรมเครื่องกล คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ …ถิ่นเก่าที่เคยใช้ชีวิตอยู่ที่นี่…มา สี่ปี…

ภาคเครื่องกลวันนี้ ไม่เหมือน ยี่สิบหกปีที่แล้ว …

จำได้ว่าตอนเข้ามา เป็น Shop เล็กๆ มาตอนนี้ ตึกใหญ่โตมโหฬาร พื้นที่ ต้นไม้ ตอนนี้ เลยเหลือ ต้นไม้น้อยลง …มีแต่คอนกรีต มาทดแทน

ดร.กรรมมันต์ ชูประเสริฐ หรือ “ชิ” เพื่อนสมัยเรียน ยิ้มแฉ่ง เดินลงมา ขณะที่เรากำลังเอารถเข้าจอด

…คนอาชีพ อาจารย์ หน้าตามันผ่องใสแบบนี้เอง

“ตอนแรก ผมจองที่สำหรับจอดรถให้ สักพัก มี รายงานว่า เป็นมอเตอร์ไซต์คันใหญ่ …ไม่ทันไร เห็นวิ่งออกไปโน่นแล้ว….” รปภ ที่วิ่งนำทางมา รีบรายงาน

เอารถมา กลัวไม่ทันน่ะครับ … เหลือบ มองดูนาฬิกา สิบโมง พอดี..

“…ข้านัดนักเรียนไว้ สิบโมงครึ่ง ว่ะ…”  ดร.ชิ บอก …นัดเวลา มันยังมี Safety factor เลย อ่ะ

นักเรียนร่วมสองร้อยคน ทยอย ค่อยๆ เข้ามาจนเต็มห้องประชุม…

การบรรยายเริ่มต้น ด้วย Slide ที่เพิ่งทำ ก่อนหน้านี้ ครึ่ง ชั่วโมง …

พอเริ่มได้ …บรรยากาศก็พาไปที่เหลือ

วันนี้รู้สึกว่า ได้นำ ประสบการณ์ การทำงานทั้ง ยี่สิบสองปี…ไปเล่าให้น้องฟัง ในเวลา หนึ่งชั่วโมงครึ่ง… ถ้าเป็นวิตามิน ก็ คงเข้มข้นมากๆ … แต่ เท่าที่สังเกตดู …วิตามินนี้ คงไม่”ขม” เพราะ สีหน้าแต่ละคน แฝงไว้ในด้วยอารมณ์ที่แจ่มใส

พี่ป๋องเล่าเรื่อง

อาจารย์อมยิ้ม

มากัน พอสมควร เต็มห้องประชุม

 

 

หนึ่งชั่วโมงครึ่งจบลงอย่างรวดเร็ว…และ ศิษย์น้อง ได้ ขอบคุณ ด้วย สิ่งที่น่าประทับใจ…

ลองดู ใน clip ดูนะครับ ..ดูทีไร “ขนลุก” ทุกที

อ้อ..งานนี้ ได้ของขวัญมาจากภาคด้วย ถูกใจจริง โดยเฉพาะ เน็คไทร์ สีเขียว ลาย เกษตร

ของขวัญ

 

โอกาสหน้า ถ้าไม่เข็ด คงได้ไปรับใช้กันอีกครับ

About these ads